«Չորրորդ ինքնիշխանություն». Ժողովրդի մոտ նռնակնե՞ր են եղել

«Չորրորդ ինքնիշխանություն» թերթն իր երեկվա համարում անդրադարձել էր նախկին քաղբանտարկյալ Սուրեն Սիրունյանի՝ Ճտի, մարտի 1-ին տեղի ունեցած իրադարձությունների եւ «7-ի» գործի շրջանակներում տված ցուցմունքներին: Հիշեցնենք, որ քրեական գործում առկա ցուցումքների համաձայն՝ Սիրունյանը վկայություն է տվել այն մասին, որ մարտի 1-ին ոստիկաններին մարմնական վնասավածքներ են պատճառել հանրահավաքի մասնակիցները, որ Սիրունյանին հանդիպած մարդկանց մեծամասնությունը գտնվում էր ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում եւ այլն: Սիրունյանն իր ցուցմունքում մի քանի տեղ ընդգծել է, որ իր ընկերը՝ Աշոտ Աբովյանը ճիշտ է ասում: Ստորեւ կներկայացնենք Աշոտ Աբովյանի ցուցմունքից մեջբերումներ՝ վերստին մեկնաբանությունը թողնելով մեր ընթերցողներին եւ այս անձանց՝ այսօրվա պայքարի զինակիցներին:

ՙ«Նիկոլ Փաշինյանը կոչ արեց հավաքավածներին բարիկադներով փակել այդ տարածքը: Ժողովուրդը 2-ական տրոլեյբուսներ կանգնեցրեցին, ծակեցին անիվները և դրանցով փակեցին փողոցը Արարատ հյուրանոցի դիմացի հատվածից: Ես սկսեցի քայլել տարածքով՝ տեսնելու, թե ինչ է կատարվում. զգգացի, որ անկառավարելի վիճակ է ստեղծվում, որ մարդիկ ոստիկանությանը պատկանող տարբեր տեսակի մեքենաներով սկսեցին փակել այդ տարածք մտնող բոլոր փողոցները: Նիկոլ Փաշինյանի այն կոչից, որ պետք է զինվել եւ հակահարված տալ զորքին, ամբոխը սկսեց վազել տարբեր ուղղություններով, շինարարական հրապարակներից սկսեցին քանդել եւ դուրս բերել մետաղյա ձողեր եւ փայտեր՝ դրանք հարմարեցնելով կռիվ տալու համար: Նկատեցի, որ քարեր են շպրտում քաղաքապետարանի մուտքը հսկող ոստիկանների վրա, շտապեցի այդ կողմ եւ փորձեցի կանխել դա, սսկայն այդ ամբոխը ինձ առաջարկում էր հեռանալ այդտեղից եւ չխանգարել իրենց՚:
ՙԱնկառավարելի վիճակ էր, եւ հանրահավքը վերածվել էր հանցագործությունների մասսայական կատարման: Տարբեր տեղերում հրկիզվում էին ոստիկանական մեքենաներ, ջարդվում էին հարակից շենքերի պատուհանները: Սուրիկն առաջարկեց սպասել՝ ասելով, որ հնարավոր է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը գա, եւ այդ անկառավարելի ամբոխը հանդարտվի: Սակայն նա չեկավ, իսկ մութն ընկնելու պես բախումը թեժացավ ոստիկանության հետ: Տեսա, որ արդեն բենզինով լցված տարաներ են հայտնվել մարդկանց ձեռքին, որոնք այդ տարաները չգիտեմ որտեղից էին ձեռք բերել: Այդպիսի տարաներ նկատեցի նաեւ Մյասնիկյանի արձանի հետնամասում, որտեղ մի քանի երիտասարդ տղաներ շարել էին այդտեղ, որպեսզի այդ կողմից ոստիկանների մոտենալու դեպքում դրանք օգտագործեն: Այդ ժամանակ սկսեց բախումը ոստիկանների հետ, սկսվեցին լսվել պայթյունի եւ կրակոցների ձայներ, այդ ժամանակ արդեն, ես եւ Սուրիկը մտածում էինք, թե ինչպես հեռանանք այդտեղից՚:
ՙՍուրիկի հետ մեկնել ենք Բագրատաշեն, իսկ այնտեղից վրացական տաքսիով անցել ենք սահմանը և գնացել Թբիլիսի: Ես եւ Սուրիկն այդ օրը մնացել ենք Թբիլիսիի KMM հյուրանոցում: Այդ օրը մնացել ենք այդ հյուրանոցում, քանի որ իմ իմացած հյուրանոցում՝ 444, այդ օրը տեղ չկար: Մյուս օրը գնացել ենք այդ հյուրանոց եւ մինչեւ վերջին օրը, 2008 թվականի մարտի 8-ը, մնացել ենք այդտեղ: Նշված օրը ժամը 02:00-ի սահմաններում, այսինքն՝ արդեն ամսի 9-ն էր, Սուրիկը համարում չէր, երբ դուռը թակեցին ոստիկանության աշխատակիցները եւ ներս եկան: Բագրատաշենում մեր իրերը հանձնել ենք տեղի ոստիկաններին: Ես եւ Սուրիկը ոչ թե փախուստի ենք դիմել, այլ ինչպես նշեցի, ուզում էինք հեռու մնալ այս ամենից, քանի որ ականատես եղանք, որ կազմակերպիչները հրահրեցին զանգվածային անկարգություններ եւ դրդեցին ժողովրդին բախվել ոստիկանության աշխատակիցների հետ, եւ դրանք ուղեկցվեցին ջարդերով և թալանով:

ՙՀանրահավաքի մասնակիցների մոտ ես նկատել եմ, որ նրանց մի մի մասի մոտ եղել են մետաղյա ձողեր: Մասնակիցների ձեռքում տեսել եմ նաև փայտյա մահակներ, որը նույնպես չգիտեմ թե ում կողմից էր բերվել հրապարակ: Փետրվարի 24-ին կամ 25-ին ազատության հրապարակում հարթակի մոտ ես նկատեցի դրած մի մեծ պարկ, որը փակված էր: Մտածելով, որ դա վառելափայտ է, ես բացեցի պարկը եւ տեսա, որ դրանում դրված է մոտ մեկ մետր երկարությամբ փայտե մահակներ, որոնք ունեին բռնակ և երևում էր, որ դրանէք հատուկ պատրաստված են ջարդեր կատարելու համար: Այդ պարկի մեջ կլիներ մոտ 10 մահակ: Իսկ իմ եւ Սուրիկի բերած փայտերի երկարությունը չէր գերազանցում 30 սմ-ը, եւ դրանք վառելու եւ տաքանալու համար էր: Իսկ մարտի 1-ի Երեւանի քաղաքապետարանի մոտ տեղի ունեցած դեպքերի ժամանակ, հավաքվածները վազում էին շինհրապարակ եւ այնտեղից բերում մետաղյա ձողեր: Դա սկսեցին հատկապես ակտիվ անել այն բանից հետո, երբ Նիկոլկ Փաշինյանը կոչ արեց բոլորին զինվել նման առարկաներով:

Նա նաև հիացմունք էր արտահայտում այն բանի համար, որ մի քանիսը ծեծի էին ենթարկել ոստիկաններին և նրանցից վերցրել վահաններն ու մահակները:

Միայն նկարագրած դեպքերի ժամանակ, երբ լսվեցին պայթյունի ձայներ, հասկացա, ժողովրդի մոտ կան նռնակներ, քանի որ ոստիկանները նռնակներ չէին օգտագործի»:

1. Հ.Գ. Ուշագրավ է, բայց փաստ. Աշոտ Աբովյանն ինչ ասել է՝ Սուրեն Սիրունյանին էլ իր ասածների վկա է բերել: Նրանց միջեւ առարեսում չի կայացել, նույնսիկ եթե կայացել է, ապա հակասություն չի եղել, այսինքն՝ Սիրունյանը եւս հաստատել է այն, ինչ ասել է Աբովյանը:

2. Հ.Գ. Ի տարբերություն ընկերոջ՝ Սուրեն Սիրունյանի, Աշոտ Աբովյանի ցուցմունքը գրագետ է գրված. գոնե ուղղագրական սխալներ չկան, եւ օժանդակ բայերն էլ ոչ թե բային կպած «ե» կամ «յե» տառով են գրված, ինչպես Ճտի պարագայում, այլ այնպես, ինչպես հայոց լեզվի կանոններն են թելադրում:

3. Հ.Գ Աշոտ Աբովյանը ոչ վաղ անցյալում դիմել էր լրատվամիջոցներին՝ պահանջելով չարատավորել ընկերոջ՝ Սուրեն Սիրունյանը անցած ճանապարհն ու պահվածքը: Ճիշտն ասած, մտածել էին լավ բան անել, բայց ստացվեց ինչպես միշտ: Սիրունյանի համար հրապարակային ՙմարտի էր նետվել մեկը, ով Սերժ Սարգսյանին ուղղված խնդրագրով ազատ էր արձակվել բանտից: Երեւի «ակցիայի» կազմակերպիչների հույսը վերստին հայ ժողովրդի կարճ կամ վատ հիշողությունն էր: Իզուր: