Իոշիյուկե Իվասեի սուզորդուհիները (լուսանկարներ) 18+

50-ական թվականներ, ծով, ժայռեր, արև և մերկ սուզորդուհիներ. այս ամենը անցյալ դարի Ճապոնիայում էր` մարգարիտների հիասքանչ մի աշխարհում:

«Էրոտիկա» բառն այժմ ընկալվում է որպես այլասերվածություն բառի ամենամոտ հոմանիշը: Այդուհանդերձ, էրոտիկ լուսանկարը, իհարկե, բոլորովին էլ մոտոցիկլ նստած կամ ջրվեժի շիթերի տակ կանգնած կիսամերկ աղջիկները չեն: Էրոտիկան անավարտ ցանկության, անհասանելիության և պակասի, մարմնի, ձգողի, անհասի և անհայտի մասին է:

Այդպիսին են Իոշիյուկե Իվասեի լուսանկարները: Նրա հայտնի մարգարիտ որոնող կանայք (ama divers): Իվասեն ծնվել է 1904 թվականին, Չիբա թերակղզում գտնվող ձկնորսական փոքրիկ գյուղում, որն արևելքից եզրափակում է Տոկիոյի ծովածոցը: Մեյձիի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետն ավարտելով` նա ժառանգեց սակեի արտադրության ընտանեկան բիզնեսը, սակայն 1920 թվականին նրան նվիրեցին  Kodak ֆիրմայի ֆոտոխցիկներիհին մոդելներից մեկը: Նա սկսեց լուսանկարել և, քանի որ գյուղի կյանքը հիմնականում կենտրոնացած էր առափնյա հատվածում, հենց այնտեղ էլ նա շուտով հայտնաբերեց այն (ավելի ճիշտ` նրանց), ում լուսանկարելը նրա համար իրոք հետաքրքիր էր` «ама» աղջիկներին և կանանց, որոնք հավաքում էին ջրիմուռներ, խխունձներ և ոստրեներ, որոնցում երբեմն հայտնաբերվում էին մարգարիտներ, որոնցից յուրաքանչյուրի գինըը հավասար էր նրանց մի քանի ամսվա աշխատանքի վարձատրությանը: Ամաները ծով էին դուրս գալիս օրական մի քանի անգամ, իսկ ընդմիջումների ժամանակ ջերմանում էին և սնվում խարույկի մոտ` վերականգնելով ուժերը: Լավ որսը երկարատև սուզումներ էր պահանջում` մինևչ 4 րոպե առանց օդի, որի ընթացքում ծախսվում էր թոքերում եղած ամբողջ օդը: Այդ աշխատանքը սեզոնային էր, սակայն վարձատրվում էր շատ լավ. մի քանի շաբաթում աման վաստակում էր ավելի շատ, քան այդ գյուղի ցանկացած տղամարդ ամբողջ տարվա ընթացքում: