Եթե Ծառուկյանը, ապա՝ Ալեքսանյանը, իսկ եթե լուրջ՝ նրանցից ոչ ոք…

Երբ Գագիկ Ծառուկյանը հրապարակայնացրեց նախագահական իր հավակնությունները, ես ենթադրում էի, որ Հանրապետականից համարժեք պատասխան հնչելու է ու այդ պատասխանն անպայման հնչելու է մարդու կողմից, ով ԲՀԿ նախագահի հետ կապված է նաև անձնական մտերմությամբ:

Հնարավոր չէր առանց հեգնանքի վերաբերել այն փաստին, որ քաղաքական փորձառություն չունեցող օլիգարխը հավակնում է նախագահի պաշտոնին: Ընդ որում, առաջին հեգնողները հենց այն մարդիկ էին, ովքեր Ծառուկյանի հետ նույն հարթակում են ու կարողացել էին իրենց մեջ հաղթահարել չհաղթահարվող անձնական ինքնասիրահարվածությունն ու փառասիրությունը և գործարարին զիջել՝ ընդդիմության ճամբարում առաջինը լինելու պատիվը, այս դեպքում՝ իշխանության թիրախը դառնալու ծանրությունը:

Իշխանության համար նման մրցակից ունենալը երանելի է, բայց նաև վտանգավոր, որովհետև Ծառուկյանն արմատական հեղափոխական չէ ու կանխատեսելի է, մյուս կողմից՝ ունի վարկանիշ, կողմնակիցներ, ինչը կարող է անակնկալների տեղիք տալ, եթե հաշվի առնենք իշխանության ոչ այնքան բարձր վարկանիշը:

Իշխանությունը որոշեց մի կողմից պայմանավորվել ԲՀԿ նախագահի հետ, մյուս կողմից՝ անլրջացնել նրա նախագահական հավակնությունները:

Սերժ Սարգսյանի շրջապատը շարունակ տիրաժավորում է Հանրապետության նախագահի ու Գագիկ Ծառուկյանի հանդիպման փաստը՝ ցույց տալու համար, որ իշխանությունները վերահսկում են իրավիճակն ու լեգիտիմացնում են ԲՀԿ նախագահին՝ ընդդիմության առաջնորդի կարգավիճակում: Սրանով իշխանություններն առնվազն մի քանի խնդիր են լուծում ու նախ և առաջ՝ փորձում են ռեալ խաղից դուրս թողել Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, ընդդիմության առաջնորդության ձգտող այլ գործիչների, ովքեր, օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ գործոններից ելնելով, ամբողջովին չեն կարող ենթարկվել ներհամակարգային պայքարի տրամաբանությանը:

Մյուս կողմից՝ կա հասարակական կարծիքի, հանրային տրամադրությունների խնդիր ու նաև այդ խնդիրը պետք է լուծվի, որպեսզի հատկապես ընտրողները վստահ լինեն, որ Հայաստանում հեղափոխական զարգացումներ, արտահերթ ընտրություններ չեն լինելու: Այս համատեքստում՝ իշխանությանն օդ ու ջրի պես պետք է ցույց տալ, որ Ծառուկյանը երբեք Սարգսյանին մրցակից լինել, նույնիսկ նման երազանք ունենալ չի կարող, որովհետև նույն ՀՀԿ-ում կան մարդիկ, ովքեր իրենց բիզնես կարողություններով, փողերով, ինֆրաստրուկտուրայով, ոչնչով չեն զիջում ԲՀԿ նախագահին:

Գործարար Սամվել Ալեքսանյանի՝ օրերս արած հայտարարությունը դա էր նշանակում: Նա երբեք չի ձգտել ու լրջորեն չի էլ ձգտելու նախագահության, սակայն նախագահ դառնալու իր մտադրությամբ հասկացրեց, որ նման հավակնություն ունենալն այլևս այս երկրում լուրջ չէ, որովհետև իրենից առաջ ու իր նման մեկն արդեն իսկ նույնաբովանդակ հայտարարությամբ անլրջացրել է նախագահական հավակնություն կոչվածը:

Սամվել Ալեքսանյանը հասկացնում է, որ ինքը նույնպես պակաս նախագահացու չէ, եթե նման ցանկություն ունի Գագիկ Ծառուկյանը, այլ խոսքով՝ ասում է, որ հենց ինքն ու ոչ թե Սերժ Սարգսյանն է Ծառուկյանի հնարավոր մրցակիցը: Կարճ ասած՝ իջեցնում է ԲՀԿ նախագահի հավակնության նշաձողը, անլրջացնում է նրա քաղաքական հայտը:

Ինչքան էլ Ալեքսանյանն ու Ծառուկյանն ընկերներ լինեն ու միասին Դուբայում հանգստանան՝ թեկուզև տարին մի քանի օր, Ալեքսանյանի հայտարարությունը պետք է դիտարկել իշխանության քաղաքականության համատեքստում, որովհետև հայկական օլիգարխիան միասնական քաղաքական թիմ չէ՝ իր օրակարգով ու ցանկություններով, հավակնություններով ու նախապատվություններով:

Հիմա քաղաքացին զբաղվելու թեմա է գտել՝ «Ծառուկյա՞նը, թե՞ Ալեքսանյանը» թեմայով՝ մինչև հասկանա, որ օլիգարխի նախագահական հավակնությունն արդեն իսկ ոտնձգություն է քաղաքացիական գիտակցությանը: Բայց կարևորը, որ հիմա հասարակությունը որոշակի երկըտրանք քննարկելու հնարավորություն ունի, նշանակում է՝ իրական այլընտրանք գտնելու գլխացավանքից ազատված է: Հենց դա էլ պետք է իշխանությանը ու դրա համար էլ՝ Սերժ Սարգսյանը շախմատի ֆեդերացիայի ղեկավարն է ու սիրում է քաղաքական համակարգի մյուս սուբյեկտներին նույնացնել տախտակի ֆիգուրների հետ:

Սուրեն Սուրենյանց