Հակամարտությունը՝ Լեռնային Ղարաբաղում. «The Economist»-ի անդրադարձը

Քչերն են նկատել, որ ապրիլի սկզբին Ղարաբաղում սկսվեցին ինտենսիվ մարտական գործողություններ: Հակամարտության վերսկսումը կարճ ժամանակահատվածում գրավեց միջազգային հանրության ուշադրությունը: Ամերկյան քաղաքական գործիչները, Եվրոմիության անդամները և Ռուսաստանը կոչ էին անում կողմերին դադարեցնել ռազմական գործողությունները, որպեսզի խուսափեին լայնամասշտաբ պատերազմից: Այն բանից հետո, երբ Մոսկվան դարձավ հրադադարի հետևորդ, ռազմական գործողությունները դանդաղեցին: Այնուամենայնիվ, խաղաղությունը թվում է աներևակայելի: Այս մասին գրում է «The Economist»-ը:

Խորհրդային կոմիսարները հռչակեցին Ղարաբաղն Ադրբեջանի մի մասը, չնայած այն բանին, որ բնակչության մեծ մասը կազմում էին հայերը, ընդգծում է հեղինակը:

Քանի որ խաղաղ բանակցություններն ընկան փակուղի, իսկ միջազգային հանրությունը քիչ հետաքրքրություն ցուցաբերեց բանակցությունների վերսկսմանը՝ ուժի կիրառումը դարձավ սովորական երևույթ շփման գծում, նշում են փորձագետները:

Վերջին բախումների ժամանակ Ադրբեջանական ուժերն առաջին անգամ փորձեցին ոչ միայն զենք թափահարել հայերի վրա, այլ գրավել նոր տարածքներ: Գուցե Ադրբեջանի համար եկել է ժամանակը, որպեսզի վերաբաշխի դիվանագիտական քարտերը: Նվազող նավթի գները, որը կազմում է Ադրբեջանի արտահանման 95%-ը, կարող է ստիպված լինել 40%-ով կրճատել պաշտպանության ծախսերը:

Չհասնելով էական առաջընթացի խաղաղության կարգավորման հարցում՝ կհանգեցնի ավելի մեծ պատերազմի և նոր պատերազմը կարող է բռնկվել ամեն պահի: Եթե հակամարտությունը դուրս գա վերահսկողությունից, այն կվերածվի ավելի մեծ, լայնածավալ պատերազմի, որն առաջ կմղի Ռուսաստանին, (որն ունի ռազմակայան Հայաստանում և պարտավորվածություն պաշտպանել նրան արտաքին հարձակումներից) և Թուրքիային, (որը պաշտպանում է Ադրբեջանին) պայքարել միմյանց դեմ: Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը հաճախ անվանում են «սառեցված», սակայն հակամարտությունը պետք է լուծել՝ ոչ թե սառեցնել, եզրափակում է հոդվածագիրը: