Գնդացիրները Կովկասում. Folha

Մեր մոլորակի վրա դժվար թե շատ վայրեր կան, որոնք այդքան իդեալականորեն համապատասխանում են «էթնիկ խմբերի և կրոնների հալեցման կաթսա» սահմանմանը, քան Կովկասը: Կայսրությունների, մայրցամաքների և ծովերի միջև իրենց ռազմավարական դիրքի պատճառով՝ Կովկասյան լեռներին վիճակվել է արյունալի կոնֆլիկտների համար հարթակ դառնալ: Այդ մասին «Folha»-ում գրում է Ժայմե Սպիցկովսկին:

Խորհրդային ժամանակներում «երկաթե վարագույրի» հետևում թաքնված տարածաշրջանը շարունակում է դարեր շարունակ այդ տարածաշրջանին ձգտող ռուսների, թուրքերի և պարսիկների միջև ռազմական և դիվանագիտական բախումների վկա լինել:

Վերջին շաբաթների ընթացքում, նոր ուժով բռնկվել է ռազմական հակամարտություններից մեկը, որն առաջացել է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո: Լեռնային Ղարաբաղում կրկին պայթյուններ են հնչել:

Հետևելով «բաժանիր և տիրիր» տրամաբանությանը, բոլշևիկյան վարչակարգը հանձնեց Լեռնային Ղարաբաղը հարևան Ադրբեջանին, որտեղ բնակիչների մեծ մասը եղել են մուսուլմաններ: Կրեմլը փոխում էր Խորհրդային Միության ներքին սահմանները հեշտ շնորհով, որը հատուկ է, միայն Մեծ թատրոնի արտիստներին:

Արդյունքն, այնուամենայնիվ, դանդաղ գործողության ռումբերն են դարձել, որոնք պայթել են ռեժիմի փլուզումից տասնամյակներ անց:

Այս տարածաշրջանային մրցակցության առավել դրամատիկ գլուխը՝ հայերի ցեղասպանությունն է:

Եվ մեկ դար անց աշխարհաքաղաքական և տնտեսական շահերը շարունակում են որոշել դաշինքների նրբությունները, որոնք հիմնված են պատմական և կրոնական կապերի վրա: Ռուսաստանը՝ Հայաստանի դաշնակիցը, ցանկանում է Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման մեջ միջնորդ դառնալ և նվազեցնել լարվածությունը տարածաշրջանում: Նա կայունություն է ցանկանում իր հարավային սահմանի վրա, և հաշվի է առնում եկամտաբեր գործարքների հնարավորությունը՝ Ադրբեջանին զենք վաճառելով:

Գիտակցելով տարածաշրջանում իրավիճակի անկայունությունը՝ Հռոմի պապ Ֆրանցիսկոսը այս տարի արդեն նախատեսում է երկու ուղևորություններ դեպի Կովկաս: Նա կփորձի «սառը ջուր լցնել հակասություններով եռացող կաթսայի մեջ»: