Գլխարկով պարոնն ու իր ընկերները. դաշնամուրային հրավառություն՝ Երևանում

Երևանաբնակ երաժշտասեր հանդիսատեսի հիշողության մեջ թերևս լավ է մնացել Արմեն Բաբախանյանի, Վահագն Հայրապետյանի և Տիգրան Համասյանի մասնակցությամբ համերգը, որի ընթացքում քամին ու անձրև «ներս խուժեցին» Արամ Խաչատրյան համերգասրահ՝ այդպիսով վերջնականապես կատարյալ դարձնելով այն ամենը, ինչ կատարվում էր բեմում:

Երեկ՝ մայիսի 28-ին, առաջին համերգից շուրջ երկու տարի անց, կայացավ այս համերգի երկրորդ՝ ոչ պակաս տպավորիչ մասը: 

Բեմում այս անգամ Տիգրան Համասյանին «փոխարինելու» է եկել ամերիկաբնակ ջազմեն Վարդան Օվսեփյանը: Մնացյալը տեղում են...

Պարոնը, ում գրեթե միշտ ու ամենուր կարելի է տեսնել գլխարկը գլխին, ձեռքն է առնում խոսափողն ու միանգամայն հարմարավետ ու անմիջական մթնոլորտ ստեղծում, ներկաներին հրավիրում տեղավորվել ու բացում համերգը. «Կատուների» Վահագնն է, նույն ինքը՝ Վահագն Հայրապետյանը, նրան թերևս գրեթե անհնար է շփոթել: Ներկայացնում է ընկեր-գործընկերներին՝ Արմեն Բաբախանյանին և Վարդան Օվսեփյանին: Ու թեև վերջինս ամերիկաբնակ է, բայց Հայրապետյանը նրան որպես հայաստանցի է ներկայացնում: 

Դաշնակահարները տեղավորվում են դաշնամուրի մոտ ու լսվում է բոլորին քաջածանոթ «Վալսը»՝ խաչատրյանական: Հետո արդեն հնչում են Կոմիտասի, Բաբաջանյանի, Էդուարդ Բաղդասարյանի ստեղծագործություններից: Դրանք բոլորն էլ փորձառու հանդիսատեսին ծանոթ են, իսկ որ հանդիսատեսը փորձառու է, բեմի պրոֆեսիոնալները համոզված են: Բաբախանյանը նվագում է ավելի մոտ դասականին, մյուս երկուսը առավել հաճախ են դիմում իմպրովիզացիային: 

«Գարուն ա, ձուն ա արել», «Հով արեք, սարեր ջան», «Էլեգիա», «Նոկտյուրն»: Մեկը մյուսի հետևից հնչում են հայ լեգենդար կոմպոզիտորների գործերը, հնչում են յուրօրինակ մատուցմամբ՝ այնպես, որ երբեմն դժվարությամբ ես հասկանում՝ հատկապես որ ստեղծագործությունն է հնչում: 

Հայրապետյանն ու Օվսեփյանը  «Հով արեք» են նվագում, հետո Հայրապետյանն անկեղծանում է՝ այսպես էլ է ստացվում. ծրագրում են մի բան նվագել, սակայն լրիվ այլ բան է ստացվում: Հետո բեմ է հրավիրում «մի կարգին երաժիշտի, որ մի կարգին բան նվագի»: Կարգին երաժիշտը գալիս ու մի կարգին բանն էլ նվագում է: Իհարկե, Արմեն Բաբախանյանն է: 

Հայրապետյանը շնորհակալություն ունի հայտնելու. շնորհակալ է մեր մեծ կոմպոզիտորներին՝ թողած ստեղծագործական հսկայական ժառանգության համար: Երախտապարտ է նաև մի մարդու, ով մեծանուն աստղերի, երաժիշտների Հայաստան է բերում, այդպիսով նրանց հայտնի է դարձնում նաև հայ հասարակությանը: «Բայց այդ մարդը շատ համեստ է, քչախոս բնավորություն ունի: Բոլորիս անունից շնորհակալություն Ձեզ՝ մաեստրո Ստեփան Ռոստոմյան»,- ասում է Հայրապետյանն ու հույս հայտնում, որ մաեստրոյի ստեղծագործությունները կհնչեն նաև այս բեմում հայ հանդիսատեսի համար: «Մեր հանդիսատեսի նման հանդիսատես չկա, քիչ ենք, բայց...,- խոսքը կիսատ է թողնում ու բութ մատը վեր բարձրացնում,- շատ ենք ու որակով»,- ի վերջո ավարտում է միտքը:

Դաշնամուրի հրավառությունն ավարտվում է Խաչատրյանի ստեղծագործությամբ՝ այս անգամ «Սուսերով պարով»: Փայլուն կատարումը ոտքի է կանգնեցում ներկաներին և երաժիշտներին վերադարձնում դաշնամուրի մոտ: Գլխարկով պարոնը մի տեսակ իբրև նվագելու հերթը փոխանցելու ժեշտ, իր գլխարկը հանձնում է Արմեն Բաբախանյանին, ով նվագում է գլխարկը գլխին, հետո փոխանցում այն իր իրական տիրոջը՝ փոխանցելով նրան նաև նվագելու հերթը:

Համերգն ավարտված է: Գլխարկով պարոնը համոզված է՝ էլի են նման հանդիպումներ լինելու: Շնորհակալություն է հայտնում համերգի կազմակերպիչ TM Production-ին և Թովմաս Մարտիրոսյանին հատկապես՝ իր խոսքով՝ փոքրամարմին մարդուն, որ հաճախ է այսպիսի «որակյալ հանդիպումներ» կազմակերպում: 

Աստղիկ Հովհաննիսյան