Հովհաննես Գասպարյանի անվան պարի ակադեմիայի 11 տարվա ճանապարհը կամ` «առվակից դեպի օվկիանոս» (լուսանկարներ)

2003 թվականին, Մոսկվայում, Գասպարյանների ընտանիքում, որոնք այստեղ մշտական բնակություն էին հաստատել դեռևս 2000 թվականից, հասունանում էր հայ պարարվեստի կենտրոն ստեղծելու մեծ գաղափարը, որի հիմնական հեղինակն էր ընտանիքի հայրը՝ Հովհաննես Գասպարյանը։ Ծրագիրն իրականացնելու համար նա լուրջ սցենար էր կազմել ավագ որդու՝ Իշխան Գասպարյանի հետ, իսկ ընտանիքի մյուս անդամները այնքան էին ոգեշնչվել մտահղացմամբ, որ այլևս ոչ մի ուրիշ ասպարեզ չէր զբաղեցնում նրանց միտքը։ Այս ընտանիքը պարին սիրահարված էր, հավանաբար՝ ողջ կյանքում։ Դժվար է եզրակացնել, թե ինչ ընթացք կունենար պարային մեծ կառույցի պատմությունը, եթե նույն թվականին կյանքից վաղաժամ չհեռանար Հովհաննես Գասպարյանը։ Ընտանիքի անդամների համար աննկարագրելի դժվար էր այս ծանր հարվածից ուշքի գալը. մեծ մտահղացման իրականացումը թվում էր անհնար։

Սակայն այն, ինչը կատարվեց հետո, արժանի է հանրության սեփականությունը դառնալուն։ Սիրով լի ընտանիքը համախմբվեց հայ պարարվեստի կենտրոնի ստեղծման գաղափարի շուրջ՝ կրկնակի լրջությամբ։ Հոր հրաժեշտը կարծես լույսի, բարության և իմաստության ճանապարհի ուղեցույց էր նրանց համար։ Ողջ ընտանիքը մտավոր և ֆինանսական ահռելի ռեսուրսներ ներդրեց պարարվեստի կենտրոնը ստեղծելու գործում, և ընդամենը 2005 թվականին իրականություն դարձավ նրանց համատեղ երազանքը։

Սեպտեմբերի 2-ին, հայ պարարվեստի աշխարհը ճանաչեց նոր անուն՝ Հովհաննես Գասպարյանի անվան պարի ակադեմիա կամ Հովիկ Ստուդիո, որի հիմնադիրը և գեղարվեստական ղեկավարը դարձավ Իշխան Գասպարյանը։ Առաջին պարուսույցը դարձավ Արմեն Թադևոսյանը, որն Ակադեմիայում դասավանդեց 2 տարի և բարի անուն թողեց հաստատության պատմության մեջ։ Աստիճանաբար հայտնվեցին նաև սաներ, որոնցից առաջինը Նարինեն էր՝ գեղեցիկ մի հայուհի։ Ակադեմիայի ծննդյան օրը դարձավ նույն թվականի դեկտեմբերի 14-ը, երբ բեմում առաջին անգամ լսվեց Հովիկ Ստուդիո անվանումը։ Ակադեմիայի առաջին մենահամերգը, առաջին բեմադրությունը կայացավ 2007 թվականին՝ «Հայաստան» ծրագրով, որից հետո ամենամյա մենահամերգները դարձան ավանդույթ։ Գեղարվեստական ղեկավարն այս ամենը չէր կարող իրականացնել առանց ընտանիքի անդամների օգնության, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ և՛ իր առաքելությունը, և՛ իր արդարացված տեղը կառույցում։ Տնօրենի պարտականություններն ու ադմինիստրատիվ պատասխանատվություններն իր վրա վերցրեց Արմինե Գասպարյանը, իսկ տեխնիկական գծով տնօրեն դարձավ Հմայակ Գասպարյանը։ Հովիկ Ստուդիոն սրընթաց վերելք էր ապրում իր ամուր գաղափարախոսության, բարձր կարգապահության, ջերմ մթնոլորտի և, ամենակարևորը՝ թիմային աշխատանքի շնորհիվ։ Հենց այդ գործոնները, անկասկած, նպաստեցին նրա բարձր հեղինակության կայացմանը, որակական և քանակական աճին և մեծապես պահանջված լինելուն։ Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում մեկը մյուսի հետևից բացվեցին Ակադեմիայի նոր բաժանմունքներ, իսկ 2013-ին հանդիսավոր կերպով բացվեց նաև այնքան բաղձալի՝ երևանյան բաժանմունքը, որի ղեկավարման պատասխանատվությունն իր վրա վերցրեց Ընտանիքի մայրը՝ Հասմիկ Դավթյանը։ Պարուսույցների անձնակազմը մեծանում էր բաժանմունքների աճին զուգահեռ։

Ակադեմիան ստեղծելու առաջին իսկ օրվանից երկու հիմնական ժանրերը՝ դասականն ու հայկականը, դասավանդման մեթոդիկայի և համերգային ծրագրերի համար դարձան դոմինանտ։ Դասական դպրոցի կայացման գործում մեծ է պարուսույց Մարիա Պետրոսյանի դերը, որն արդեն 10 տարի հավատարմորեն դասավանդում է տվյալ ժանրում։ Նվիրյալ պարուսույցներից առանձնապես հիշարժան են Արտակ Ավետիսյանը (ժող․բնորոշ ժանրում), Լուսինե Լուլուկյանը (հայկական ժանրում)։ Միանշանակ, պարուսույցների անձնակազմում իր յուրահատուկ տեղն ու ավանդն ունի իր գործի նվիրյալ, տաղանդավոր Գագիկ Հայրապետյանը, որն էլ, իհարկե, Ակադեմիայի գլխավոր բալետմայստերն է։ Հզոր թիմն ունի նաև հզոր կարգախոս. «Բացահայտելով նոր անուններ, մենք կերտում ենք մեր սեփական պարային պատմությունը»։ Կերտելով արվեստի յուրահատուկ պատմություն և սիրվելով լայն հասարակության կողմից, Ակադեմիան իր աշխատանքային 11 տարիների ընթացքում ունեցավ 21 մենահամերգ և տասնյակ ելույթներ տարբեր քաղաքներում, իսկ բաժանմունքների թիվը 2016 թվականին հասցրեց 15-ի։ Արդյունքում՝ Ակադեմիան դարձավ հայկական ամենամեծ պարային կառույցը աշխարհում։

Այս հաստատության շարունակական հաջողության հիմքը թիմակիցների անմնացորդ սերն է արվեստի նկատմամբ։ Իրենց սերն ու նվիրումը նրանք ջանասիրաբար փոխանցում են իրենց հարյուրավոր սաներին, որոնցից էլ ծնվելու են նոր տաղանդներ։ Պարը գեղեցիկի տաճարն է կառուցում յուրաքանչյուրի ներաշխարհում։ Գեղեցկություն կրող այդ տաճարի շունչը այլևս չի լքում նրանց ողջ կյանքի ընթացքում։ Եվ, վերջապես, ինչպես ասում է Իշխան Գասպարյանը՝ պարը հոգու երևակայությունն է՝ ապրելու և ճախրելու համար...

Այո. ապրելո՛ւ, և ճախրելո՛ւ…

Կենտրոնական բաժանմունք - ք․Մոսկվա ,Գամսոնովսկի պերեուլոկ 2

հեռ. 8(495) 749-49-68

Երևանյան բաժանմունք – ք․ Երևան, փող. Պարոնյան 9

հեռ․+(374 94) 303-404, +(374 60) 504-707

կայք. www.hovik.ru

Կազմեց` Սմբատ Բունիաթյանը