Մամիկոն Ասլանյանի հավերժության գաղտնիքը...

Վերլուծական 25 Հունիս, 2018 17:03

Երկրում քաղաքական իրավիճակ և մթնոլորտ է փոխվել, բայց արի ու տես, որ այդ փոփոխությունները ոչ մի կերպ չեն հասնում Վանաձոր: Այստեղ կարծես ժամանակը կանգ է առել, և նախկին իշխանության ջատագովները քաղաքի ավագանու աշխատանքները դիտելիս՝ քաղաքական նոստալգիա կարող են ապրել: Բանն այն, որ այստեղ ՀՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն դեռևս չեն «թարսվել», կարծես թե ամեն ինչից գոհ են և համատեղ շարունակելու են երկարաձգել «կանանց սրտի տիրակալ» Մամիկոն Ասլանյանի անփառունակ կառավարումը: Ինչպես երևում է՝ ՀՅԴ սկզբունքայնությունը սահմանափակվել է միայն Երևանով և մեկ-երկու մարզերով, որտեղ վերջիններս կարողացան մարզպետի աթոռ ձեռք բերել՝ իհարկե թավշյա հեղափոխության հաղթանակի համար թափած մեծագույն ջանքերի, փողոցներում անցկացրած անքուն գիշերների համար: Իսկ գուցե այստեղ էլ է ՀՅԴ-ն «դեմ ըլլալով կողմ ըլլալու» սկզբունքը որդեգրել: Ինչ վերաբերվում է «տյունինգի» ենթարկված ՀՎԿ-ին, որը, ի ուրախություն օրինած երկիր ունենալու ջատագովների՝ կրկին վերադարձել է հին անվանը՝ ապա Արթուր Բաղդասարյանի կուսակցությունն այս իրավիճակում պետք է որ ամենագոհն ու շնորհակալը լինի:

Բանն այն է, որ Արկադի Փելեշյանի զբաղեցրած՝ Վանաձորի փոխքաղաքապետի պաշտոնն այնքան յուղոտ պատառ է, որ դրանից հրաժարվելու համար ՕԵԿ-ում ոչ քաղաքական կամք կա, ոչ էլ ցանկություն: Այս տեսանկյունից էլ ավելի զավեշտալի է դառնում Արթուր Բաղդասարյանի՝ վերջին մի քանի օրերին հանրությանը ֆեսյբուքյան տիրույթում լայվախեղդ անելը: Իր ուղիղ եթերների ընթացքում Բաղդասարյանը ջանք ու եռանդ չի խնայում փնովելու նախկին իշխանություններին. մեղադրանքները հասնում են ընդհուպ մինչև Մարտի 1: Բայց արի ու տես, որ այդ նույն ժամանակ Բաղդասարյանը մոռանում է իր կուսակից փոխքաղաքապետ ընկերոջը, ով հանրապետական քաղաքապետի հետ ջան ասում՝ ջան լսում է:

Վանաձորի ավագանիում ներկայացված ուժերից միայն «Լուսավոր Հայաստան»-ն ու Քրիստ Մարուքյանն են փորձում հակադրվել Մամիկոն Ասլանյանի իշխանական նկրտումներին, այն էլ՝ գործը դեռևս սահմանափակվում է նիստերի ժամանակ սուր հարցադրումներով կատարելով: Վանաձորը դարձել է իսկական լակմուսի թուղթ՝ վերը նշված քաղաքական ուժերի իրական նպատակների և դեմքը բացահայտելու տեսանկյունից: Եթե նույն ՀՅԴ-ի կամ ՕԵԿ-ի համար որևէ նշանակություն ունենար երկրում փոխված քաղաքական իրավիճակը, Նոր Հայաստանի տեսլականը, եթե նրանց խոսքն ու գործը համընկներ՝ այս ուժերը պետք է միավորվեին և պահանջեին Մամիկոն Ասլանյանի հրաժարականը, այդպիսով քաղաքը ազատելով ևս մեկ հանրապետական ֆեոդալից: Բայց արի ու տես՝ նրանք չեն շտապում՝ պատճառներն էլ հասկանալի են. իշխանությունը քաղցր է, դրանից բաժանվելն էլ՝ ծանր: