Ի՞նչ համաձայնություն է խախտել Փաշինյանը

Վերջին շրջանում շատ է խոսվում մարզերում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կատարած նշանակումների վերաբերյալ. Բանն այն է, որ յուրահատուկ օրինաչափությամբ՝ այնտեղ, որտեղ մարզպետի պաշտոնը բաժին է հասել ոչ ՔՊ ներկայացուցչի, փոխմարզպետները և միջին օղակի պաշտոնյաները հենց Փաշինյանի ղեկավարած քաղաքական ուժի ներկայացուցիչների կողմից են: Սրանով Փաշինյանն իր համար անչափ կարևոր խնդիր է լուծում՝ պահպանելով բալանսը և ապահովագրելով իրեն մարզերում կոալիցիոն գործընկերների հնարավոր քաղաքական խաղերից: Օրինակ, Լոռու մարզպետը վերջին մի քանի օրերի ընթացքում անթաքույց բողոքում է փոխմարզպետի պաշտոնում ՔՊ-ականի նշանակումից, այն պարագայում, երբ իր կողմից առաջարկված անկուսակցական թեկնածուն մերժվել է: Մարզպետ Մարգարյանը խոսում է պայմանավորվածությունների խախտման մասին.

Առաջին տպավորությունն այն է, որ նույնանման ռիսկեր կարող են առաջանալ Փաշինյանի համար, երբ վերջինս ունենա կոալիցիոն գործընկերների աջակցությունը, ասենք՝ խորհրդարանում. Սակայն հարց է առաջանում՝ իսկ Փաշինյանին այդ աջակցությունը պե՞տք է, թե՞ նման տպավորություն փորձում են ստեղծել հենց վերոնշյալ ուժերը, ցանկանալով կարևորել իրենց տեղն ու դերը Նոր Հայաստանի քաղաքական համակարգում, այն էլ՝ արտահերթ ընտրություններին ընդառաջ: Խորհրդարանում իր վերջին ելույթի ժամանակ Փաշինյանը հստակ արձանագրեց իրերի ներկա դրությունը, ընդգծելով, որ ինքը որևէ մեկին պարտական չէ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնելու համար, բացի, իհարկե՝ հայ ժողովրդից: Սա նշանակում է, որ Փաշինյանն այս պահին ոչ միայն ամբողջությամբ տիրապետում է իրավիճակին, այլև կարող է իրեն շռայլություն թույլ տալ՝ համաձայնություններ խախտել: Թավշյա հեղափոխության արդյունքում ձեռք բերված քաղաքական կապիտալն այս պահին բավարար է Փաշինյանի համար: Եթե մտածելու առիթներ կան, ապա առաջին հերթին կոալիցիոն գործընկերների և ինչու ոչ՝ նաև արտախորհրդարանական այն ուժերի մոտ, որոնք նպատակ ունեն պատկառելի ներկայություն ապահովել նորընտիր խորհրդարանում: Փաշինյանի և ՔՊ մեկնարկային դիրքերն այս առումով անհամեմատ ավելի շահեկան են: