Ադրբեջանի ազգային ու մեր թաղային «հերոսների» հարցը՝ ԱԺ օրակարգում

Սեպտեմբերի 5-ին ՀՀ Աժ-ը արտահերթ նիստ կգումարի՝ Ռամիլ ՍաՖարովին Հունգարիայի իշխանությունների կողմից Ադրբեջանին փոխանցելու և Իլհամ Ալիևի կողմից նրան ներում շնորհելու խնդրի շուրշ ստեղծված իրավիճակը քննարկելու օրակարգով:

Պատահականությամբ, թե ճակատագրի հեգնանքով, այդ նույն նիստի ժամանակ Հովիկ Աբրահամյանը ստիպված կլինի հրապարակել նաև ՀՀԿ խմբակցության անդամ Ռուբեն Հայրապետյանի հրաժարականի դիմումը, որը նա ներկայացրել էր «Հարսնաքար» համալիրում ռազմական բժիշկ Վահե Ավետյանի սպանությունից հետո: Փաստորեն ժամանակը ամեն ինչ իր տեղն է դնում, և ինքն է տալիս կատարված իրադարձությունների բնորոշումը:Մի նիստում 2 հայ սպաների սպանության քննարկում. առաջին սպան՝ գիշերով թշնամու կողմից կացնահարված, երկրորդ սպան՝ սպանված իր երկրում, իր հանգիստը անցկացնելու ժամանակ, ինչ որ պատգամավոր-օլիգարխի թիկնազորի անդամների դաժան ծեծի հետևանքով: Ո՞րն է ավելի ծանր հանցագործություն: Մարդկային և իրավական տեսանկյուններից տարբերություներ մենք չենք տեսնում: Ո՞րն է ավելի վտանգավոր մեր ազգային, պետական շահերի տեսանկյունից, ո՞րը կարող է սպառնալ մեր պետականությանը: Սաֆարովներից, ալիևներից ու ընդհանրապես ադրբեջանցի ազգից կարող ես հեռու մնալ, կարող ես պաշտպանվել, քանի որ գիտես, որ ադրբեջանական քարոզչամեքենան քարոզում է հայատյացություն: Իսկ ինչպե՞ս հեռու մնալ իր երկրի ներսում ՀՀ քաղաքացուն սպանող հայ օլիգարխից, իրեն այդ նույն սաֆարովներից պաշտպանող բանակի սպային մահվան դուռը հասցնող պատգամավորից: 

Հայաստանյան իշխանությունները ամեն պատեհ-անպատեհ առիթը բաց չեն թողնում հայրենասիրությունից, ազգային գաղափարախոսությունից, ազգային շահերից խոսելու համար: Իսկ ո՞րն է այդ ազգային գաղափարախոսությունը, այդ ազգային շահը: Մի՞թե ազգային շահը սահմանափակվում է Ադբեջանին, Թուրքիային ու նրանց հետ բարեկամ կամ գործարքի գնացող երկրների վրա ցեխ շպրտելով ու ազգովի ողբալով, որ պատմությունը մեր հանդեպ դաժան է եղել, լավ հարևաններ չենք ունեցել, մեզ տանջել և կոտորել են: Մի՞թե ազգի պաշտպանությունը սահմանափակվում է արդեն իսկ չգործող հյուպատոսարանի վրա լոլիկներ շպրտելով: Համաձայն եմ, որ բավականին անվտանգ զբաղմունք է:

Իսկ ազգային, պետական շահերին չէ՞ր կպնում, ազգային գախափարախոսությանը չէ՞ր հակասում Վահե Ավետյանի սպանությունը, չէի՞ն հակասում համակարգի մյուս զոհերի սպանությունները, ու կարևոր չէ՝ զոհը բանակի սպա է, թե շարքային քաղաքացի: Ինչու՞ այդ ժամանակ չհավաքվեց 44 ստորագրություն՝ արտահերթ նիստ հրավիրելու համար: Փաստորեն ԱԺ-ում չկար գոնե 44 պատգամավոր, որն իր հանգիստը, ներկուսակցական ու կլանային շահերը ստորադասեր ազգայինին: Այս դեպքում ու՞մ է պետք ԱԺ արտահերթ նիստը, ու՞մ է պետք այն հայտարարությունը, որը պիտի հրապարակվի: Փաստորեն մենք ունենք հայլուրային խորհրդարան ու ամբողջ մեր համակարգը այսօր հայլուրային է: Երևի Հովիկ Աբրահամյանը և ԱԺ մի քանի պատգամավորներ ցանկանում են հետևել Սերժ Սարգսյանի օրինակին ու մի քանի ռազմահայրենասիրական ելույթներ ունենալ:

Իրական հզոր պետականության հիմքը իրեն պաշտպանված զգացող քաղաքացին է՝ թե' երկրի ներսում, թե' դրսում: