Ճանաչված հայերը Երևանում տեղադրված նոր արձանների մասին

Երևան քաղաքը վերջին մեկ ամսում համալրվեց համաշխարհային ճանաչում ունեցող մի քանի  արվեստագետների քանդակների օրինակներով, ինչպիսիք են՝ Ֆերնանդո Բոտերոյի «Ծխող կինը» և Պիտեր Վոյտուկի «Կիվի»-ն:

Արձանները մեծ արձագանք գտան հասարակության մեջ. մի մասին դրանք դուր են եկել, մյուս մասը կարծում է, թե դրանց պատճառով Երևանը կորցնում է իր տեսքը:

Lurer.com-ին հետաքրքրեց, թե ինչ կարծիք ունեն մեր մշակութային կյանքի տարբեր ներկայացուցիչներն այդ քանդակների մասին.

Դիզայներ Արամ Նիկոլյան.

-Իմ կարծիքով Գաֆեսճյան պարտեզում տեղադրված արձանները միայն դրական ազդեցություն են թողնում մեր քաղաքի մշակութային ոլորտի վրա: Այլ բան է, թե մարդկանց ինչ է դուր գալիս:

Ինձ դրանք դուր են գալիս, և ոչ միայն նրա համար, որ Բոտերոյի կամ Կոյտուկի աշխատանքներ են, այլ այն պատճառով, որ դրանք, բացի համաշխարհային ճանաչում ունեցող արժեքներ լինելուց, նաև պատմության նմուշներ են:

Մենք պետք է լավ զգանք, որ մեր փոքր քաղաքում նմանատիպ աշխարհում հայտնի քանդակագործների աշխատանքներից կան: Ուղղակի պետք չէ այդքան «խորը և ծանր» տանել այդ ամենը. ավելի լուրջ և կարևոր հարցեր կան:

Երգահան, հաղորդավար Ավետ Բարսեղյան.

-Այն բոլոր արձաններն ու քանդակները, որոնք տեղադրված են Գաֆեսճյան պարտեզում, ինձ դուր են գալիս՝ սկսած մոդերն քանդակներից մինչև Թամանյանի նման մեծության արձանը:

Ինձ դուր չի գալիս այն, ինչ Աբովյան փողոցում են տեղադրել վերջերս: Ինձ դուր չի գալիս այդ քանդակների թե՛ ձևը, թե՛ ոճը:

Երգչուհի Նադեժդա Սարգսյան.

- Գաֆեսճյան պարտեզում տեղադրված քանդակները միայն լավագույն ձևով կարող են ազդել մեր քաղաքի մշակութային կյանքի վրա: Մենք պետք է ուրախ լինենք, որ դրանք մեր քաղաքում են:

Եթե լսենք այն մարդկանց, ովքեր կարծում են, թե այդ արձանների պատճառով քաղաքը կորցնում է իր տեսքը, ուրեմն չպե՞տք է լինի նաև Հյուսիսային պողոտան կամ Մհեր Մկրտչյանի արձանը ևս պետք չէ՞…

Դրանք գեղեցիկ են: Մենք պետք է շնորհակալ լինենք, որ նման աշխատանքներ են տարվում մեր քաղաքի համար:

Կոմպոզիտոր Մարտին Վարդազարյան.

-Ըստ իս, քանդակները յուրահատուկ մթնոլորտ և միջավայր են ստեղծում և իրավունք ունեն գոյություն ունենալու:

Դրանք մի տեսակ դինամիկա են հաղորդում: Օրինակ Բոստոնում լվացքի шпилка-ին նվիրված արձան կա, մարդիկ ժամադրվում են դրա մոտ: Նմանօրինակ արձանները բավականին տպավորվող են:

Այս արձանների տարօրինակության մեջ օրինաչափություն կա. չեմ կարծում, թե դրանք խանգարում են:

Երգիչ Արսեն Գրիգորյան (Մրո).

-Քանդակները հավանել կամ չհավանելը ընդամենը ճաշակի խնդիր է: Ամեն դեպքում սիրում եմ այդ տարածքը: Եթե անկեղծ, ապա կան արձաններ, որոնք մեր մենթալիտետի հետ այնքան էլ կապ չունեն, բայց որևէ բացասական կարծիք չունեմ դրանց հանդեպ:

Ռ. Հակոբյան