Մեր ժամանակների հերոսը

Հետաքրքիր է, որքան հաճախ ենք մենք անդրադառնում այն հարցին, թե ով է մեր ժամանակների հերոսը։

Անշուշտ, այսօր մենք կանգնած ենք մի վիճահարույց երկմտանքի առաջ, որը չի փայլում իր յուրօրինակությամբ, և միգուցե անիմաստ է անգամ խորհել այս հարցի շուրջ։ Այդուհանդերձ, եթե գեթ մի ակնթարթ ձերբազատվենք «մոռացության վարդագույն ակնոցներից» ու փորձենք հայացք գցել աչքերին ճշմարտության, ապա կհասկանանք, որ այդ յուրօրինակությունից զուրկ երկմտանքն իրականում կարիք ունի անհապաղ ուշադրության։

Մենք կանգնած ենք դժվարին մարտահրավերին դեմ հանդիման, այն մարտահրավերներին, որոնք խեղաթյուրում ու կասկածի տակ են դնում մեր սերնդի կողմից «արվեստ և մշակույթ» հասկացողությունների ընկալումը։ Այսպիսով, ո՞վքեր են այնուամենայնիվ մեր ժամանակների հերոսները՝ մեծն սպարապետ Մամիկոնյա՞նը, Դուշման Վարդա՞նը, Մոնթե՞ն, թե՞ Պեպոն կամ Սարոյան եղբայնե՞րը։ Բնավ և ո՛չ մեկը, ցավոք սրտի։

Բանն այն է, որ խայտառակության լայնածավալ աստիճանի հասնող սաստիկ անճաշակության առատությունը ժամանակակից հայկական սոցիալ-մշակութային ոլորտի ներսում «ազգային հերոսի» տխուր պատկեր է ստեղծում, և դրա մեղավորներից մեկը ժամանակակից հեռուստատեսությունն է՝ տեղեկատվական արդյունաբերության «ՍՊՌՈՒՏ»-ը, ով իր մատներն է գցել առանց այն էլ բազմաչարչար հայ ազգի վրա։

Գեղագիտական վերահսկողության իսպառ բացակայությունը մեր առօրյա հեռուստաեթերում  նպաստում է մատաղ սերնդի հակամշակութային զոմբիացման ու վերջինիս դեռ չձևավորված բանականության լվացմանը։ Այսօր ՀՀ առաջատար հեռուստաընկերությունների եթերը ողողված է «ժամանցային» բառի տակ քողարկված դատարկամիտ «քրեա-կենցաղային» հեռուստանովելներով, որոնք հեռացնում են ազգին գրքից ու թատրոնից, ավելին, նաև՝ ազգային ակունքներից։ Այդ խայտառակ երևույթների կործանարար ազդեցության հետևանքներն ակնհայտ են. մատաղ սերունդը մեծագույն խանդավառությամբ օրինակ է վերցնում զազրելիության աստիճանի հասնող հակադաստիարակչական ծրագրերից։

Այդ նույն պատճառով է, որ այսօր մտացածին իրականությունը ներթափանցել է ժամանակակից իրականություն, այդ պատճառով է, որ «սափրագլուխ» բանդիտը անպատիժ վայելում է ազատության բերկրանքն ու «տիրոջ» մեջքի հետևում գործադրում է իր հրեշավոր «գանգստերային մեքենան» և մեր առջև ներկայանում է որպես «մեր ժամանակների հերոսը». ահա և մեզ հուզող, իր յուրօրինակությամբ չփայլող երկմտանքի պատասխանը։

Մի քիչ ցավում եմ դարերի խորքից կորուստների ու արհավիրքների գնով մեր օրեր հասած մշակութային ժառանգությունը կրող ազգիս համար, մատաղ սերնդի ու հայրենիքիս ապագայի համար։ Սթափվի՛ր հայ ժողովուրդ, կտրվի՛ր այդ զզվելի, մտացածին աշխարհից, մի՛ ապրիր սերիալի ողբերգակ հերոսի կյանքով։ Զարթնի՛ր հայ ժողովուրդ, մենք դեռ շատ մարտահրավերներ ունենք հաղթահարելու։

Միքայել Մարգարյան