Ի՞նչ կարող է պատմել ձեր մասին սոցիալական ցանցերում ձեր վարքագիծը

Երկար ժամանակ անտեսո՞ւմ եք հաղորդագրությունները, թե՞ անընդհատ «Պատմություններ» եք նկարահանում սոցիալական ցանցերում։ Հոգեբան Աննա Գուսևայի հետ միասին Peopletalk.ru-ն պարզել է, թե ինչ կարող է ասել սոցիալական ցանցերում ձեր վարքագիծը ձեր մասին:

Վերլուծելով ինչ-որ մեկի պրոֆիլը, պետք է հասկանալ, որ այնտեղ տեղեկատվությունը կյանքի ամբողջական պատկերը չէ, այն իդեալական «ես»-ն է, որը մարդն ինքն է ստեղծել և որը միշտ չէ, որ համընկնում է օբյեկտիվ իրականության հետ։ Մարդը խոսում է իր մասին, իր արժեքների մասին, այնտեղ նա կարող է ցույց տալ իր լավագույն որակները, ստանալ հավանություն, սեր, աջակցություն, ինչը նրան պակասում է սովորական կյանքում։

Հաղորդագրությունների անտեսում

Եթե ​​խոսում ենք աշխատանքային օրվա ընթացքում շտապելու մասին, ապա այս իրավիճակը նորմալ է՝ ինչ-որ տեղ ժամանակ չկա, չպատասխանել, մոռանալ։ Մյուս դեպքերում հաղորդագրությունների անտեսումը կարող է վկայել ծանր և անկայուն հուզական վիճակի մասին, երբ մարդը սկսում է խուսափել ցանկացած երկխոսությունից, հարցից, մարդկանցից։

«Պատմություններ»

Եթե ​​դա պրոֆեսիոնալ պրոֆիլ չէ, ապա դրան նայում ենք այսպես. մենք բոլորս կարիք ունենք մեր կյանքի վկաների: Սրա առկայությունը շատերին երաշխավորում է, որ իզուր չեն ապրում։ Այստեղից էլ՝ հոգու ընկերոջ մշտական ​​որոնումը, փախուստը մենակությունից, հաճախ՝ սեփական անձի համար անշահավետ: Ամենայն հավանականությամբ, սա ներքին ինքնավստահություն է։ Մարդը, ով անընդհատ հրապարակում է «Պատմություններ», իր կյանքի լուսանկարը, փորձում է այս կերպ ինքնահաստատվել, զգալ իր կարևորությունն ու առավելությունը ուրիշների նկատմամբ՝ փորձելով ցույց տալ, որ ինքը մնացածից վատը չէ։

Ձայնային հաղորդագրություններ

Պետք է հասկանալ, որ բոլորը տարբեր են. կան վիզուալներ՝ նրանց պետք է նկար, վիդեո, և աուդիալներ` նրանց ձայն է պետք, և կան կինեստետիկներ՝ նրանց համար ավելի հեշտ է գրել և կարդալ: Աուդիալների համար ձայնային հաղորդագրությունները իդեալական ձևաչափ են. այս կերպ նա ոչ միայն լսում է, այլև լսվում, ինչպես նաև փոխանցում է տեղեկություն: Սա, սակայն, պետք է նախապես համաձայնեցնել, երբ խոսքը վերաբերում է բիզնես բանակցություններին։ Յուրաքանչյուր մարդու պետք է մոտենալ աշխարհի մասին նրա ընկալմանը համապատասխան։

Գրագիտություն

Նշենք, որ իսկապես գրագետ մարդը հանդուրժող է ուրիշների նկատմամբ, և բոլորը պետք է սկսեն առաջին հերթին նրբանկատությունից։ Երբ մարդը գրագիտությունից չի անհանգստանում, կարելի է ասել, որ չի վախենում քեզ ցույց տալ իր իրական եսը, կարծես հայտարարում է՝ ահա, ես այսպիսին եմ, ինձ այդպես ընդունիր։

«էմոջիներ»

Ինչ-որ մեկը փորձում է ցույց տալ իր անհատականությունը, ինչ-որ մեկի համար ավելի հեշտ է արտահայտել իր զգացմունքները, իսկ մյուսները նախընտրում են «էմոջիները» տեքստից: Մարդիկ, ովքեր ակտիվորեն օգտագործում են «էմոջիներ», շատ ավելի հեշտ են հարաբերություններ սկսում ուրիշների հետ, նրանք ավելի հուզական են և չեն ամաչում իրենց հույզերից և զգացմունքներից: Բացի այդ, առանց «էմոջիների» սոցիալական ցանցերում շփումը կարող է ինչ-որ մեկին նշան թվալ, որ ինչ-որ բան է տեղի ունեցել, ուստի այստեղ պետք է ուշադրություն դարձնել մարդու խառնվածքին, բնավորությանը, նրա զգայունությանը:

Instagram-ի թարմացում

Մեր ուղեղում հայելային նեյրոններ կան, որոնց շնորհիվ վերցնում ենք ուրիշի տրամադրությունը և մի փոքր յուրացնում այն ​​մեզ համար։ Հայելային նեյրոնների շնորհիվ է, որ մենք լաց ենք լինում, ծիծաղում ենք ֆիլմեր դիտելիս, գիրք կարդալիս, մարդկանց հետ շփվելիս։ Երբ տեսնում ենք ուրիշի հաջողությունները սոցիալական ցանցերում, ստանում ենք ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական հույզերի մի փոքր չափաբաժին, որը դիմացինը փոխանցում է մեզ: Այսինքն` մարդը, ով այս կամ այն ​​կերպ հաճախակի թարմացնում է ժապավենը, կարիք ունի այսպիսի մշտական ​​հուզական սնուցման։ Որպես կանոն, նման մարդիկ ունեն մեծ թվով ծանոթներ, ընկերներ և այլն։

Զանգերի անտեսում

Այլ մարդկանց հետ ֆիզիկական մակարդակով շփվելը կամ հեռախոսից օգտվելը պահանջում է կենտրոնացում և ժամանակ: Որպես այդպիսի ուղղության ամենօրյա բազմաֆունկցիոնալ մաս («Բարև» և այլն) մեծ բեռ է: Միևնույն ժամանակ, հեռախոսազանգը խախտում է հարաբերակցությունը (երկու կամ ավելի պատահական փոփոխականների փոխկախվածությունը) տեղի հետ, տեղի է ունենում միջամտություն և խափանում է ընթացիկ առաջադրանքի կատարումը: Փաստորեն, ստեղծվում է միջամտություն և առաջանում է գործունեության մասնատում, ինչը կարող է հանգեցնել իմաստի կորստի, հոգնածության և գերբեռնվածության:

Հրաժարվելով նման «ներխուժումից»՝ մարդիկ ցուցադրում են իրենց թվային հարաբերությունները կառավարելու կարողությունը։ Ուստի մեր ժամանակներում հայտնվել է նույնիսկ «հեռախոսազանգերի հետ կապված վարքագծի մշակույթ», երբ զանգը նախապես զգուշացվում է։

Հաղորդագրության երկարությունը

Այստեղ արժե նորից նայել խառնվածքի տեսանկյունից։ Ամենից հաճախ երկար հաղորդագրություններ գրում են ֆլեգմատիկները, մելանխոլիկները, ում համար խոսքը իսկական ազդեցության գործիք է։ Նման մարդիկ, որպես կանոն, խոհուն են, զգայուն, կարեկից, և նրանց համար ավելի հեշտ է գրել, թղթի վրա արտահայտվել ու գրավոր փոխանցել այս կամ այն ​​տեղեկությունը։

Մեկնաբանություններ

Ինչու ենք մեկնաբանում այլ մարդկանց հրապարակումները: Այստեղ ամեն ինչ պարզ է՝ դա մեր զգացմունքներն են: Եթե ​​հրապարակումը գրավում է, ապա արձագանքում ենք կամ անցնում: Եթե ​​խոսում ենք դրական հույզերի մասին, ապա պարզապես ուզում ենք միանալ այս վիճակին և ուրախանալ նորությունների վրա, եթե խոսում ենք բացասական հույզերի մասին, ապա պետք է հիշել, որ մենք բոլորս հայելիներ ենք։ Այսինքն, օրինակ, այն, ինչ դու քեզ թույլ չես տալիս, մեկ ուրիշը կարող է դրսևորել հրապարակման մեջ, և ի պատասխան դու ուզում ես պաշտպանել քո աշխարհայացքը, վերադաստիարակել, նույնիսկ կոնֆլիկտի մեջ մտնել։ Ավելի խելամիտ կլինի, սակայն, այս դեպքում դա անտեսել:

Կան մեծահասակներ, ովքեր երեխայի տարիքից այն կողմ չեն անցել, ովքեր ուղղակի ուզում են վիճել, բայց կան այնպիսի սիրամարգեր, ովքեր սիրում են սադրել կամ, ասում են՝ այո, գրել եմ, թող տանջվի։