Բուհերի միավորումն անընդունելի է․ այն բացասաբար կանդրադառնա սպորտի ոլորտի վրա․ ՀՖԿՍՊԻ ռեկտոր Դավիթ Խիթարյանը լուրջ փաստարկներ է նշում

Երեկվանից հանրությունը բուռն քննարկում է ԿԳՄՍՆ-ի նախաձեռնությունը, ըստ որի՝ Հայաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտը (ՀՖԿՍՊԻ) և Վ․Բրյուսովի պետական համալսարանը միավորել Մանկավարժական համալսարանի հետ։ Բրյուսովցիները լուրը վրդովմունքով ընդունեցին, կազմակերպվեցին բողոքի ակցիաներ, ուսանողները նախաձեռնեցին ստորագրահավաք՝ ընդդիմանալով նախարարության որոշման դեմ։ Մեր այն հարցին, թե ինչպիսի՞ն է ՀՖԿՍՊԻ ղեկավարության և կոլեկտիվի դիրքորոշումն այս հարցում, հիշյալ ԲՈՒՀ-ի ռեկտոր Դավիթ Խիթարյանը ԼՈՒՐԵՐ․com-ին ասաց հետևյալը․

«Թե՛ իմ անձնական տեսակետը և թե՛ Հայաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտի ողջ անձնակազմի և ուսանողության կարծիքը բացասական է Ձեր նշած բուհերի միավորման գործընթացի վերաբերյալ։ Այո՛, սպորտի և սպորտը սպասարկող ոլորտների համար մասնագետներ պատրաստող հայկական միակ բուհում իրականացվող կրթությունը ցանկացած այլ բուհի հետ համարում ենք անընդունելի»։

Ռեկտոր Խիթարյանի խոսքով, ՀՖԿՍՊԻ–ի ուսանողների շրջանում անցկացված սոցհարցումներն ապացուցում են, որ բուհի ուսանողների ընդամենը 17 տոկոսն է ցանկանում աշխատել որպես ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ, մյուսներն իրենց տեսնում են մարզչի կարգավիճակում և տեսակետը, թե երեք բուհերն էլ մանկավարժական կրթություն են իրականացնում՝ ոչ մի քննադատության չի դիմանում․ «Անհամեստություն չի լինի, եթե ասեմ, որ հենց մեր շրջանավարտներն են սպորտի և հանրային առողջության հենքի ապահովողները Հայաստանի Հանրապետությունում և մենք պայքարելու ենք հատկապես սպորտի ոլորտի ապագայի համար»։

Դիտարկմանը, թե ի՞նչ առավելություն կտա այս օպտիմալացումը ՀՖԿՍՊԻ-ին կամ որքանո՞վ է խնդրահարույց, մեր զրուցակիցը նշեց․

«Գործընթացը համարում ենք ոչ նպատակահարմար, իհարկե՝ բուհերի միավորումը բացասաբար կանդրադառնա սպորտի ոլորտի վրա։ Ես ընդամենը կբերեմ մեր հարևան Վրաստանի օրինակը, որտեղ Սովետական Միության փլուզումից հետո Ֆիզկուլտ ինստիտուտը միացրեցին Մանկավարժական համալսարանին՝ դարձնելով ֆակուլտետ։ Բայց, 25 տարի անց, ստիպված նորից այդ ինստիտուտը վերաբացվեց, որովհետև ոլորտը լուրջ ցնցումների էր ենթարկվել, չկային մասնագետներ։ Հիմա էլ մեր հարևանները կադրային խնդիր ունեն, քանի որ չկան գիտական կոչում ունեցող մասնագետներ։ Վրացի մասնագետներն իրենց գիտական թեզերը պաշտպանում են մեր ինստիտուտում գործող մասնագիտական խորհրդում՝ ստանալով գիտական կոչումներ և աստիճաններ։ Մեր խնդիրն է՝ թույլ չտալ այդ պատմության կրկնությունը մեզ մոտ»։ 

Արա Ալոյան