Գյումրիում «ռեկետ» է. ի՞նչ է մտածում ՀՀ ոստիկանությունը

Գյումրու քաղաքապետարանի փոխանցած գումարն անհետացել է: Միլիոնների պարտքեր ունեցող Սամվել Բալասանյանի ղեկավարած հիմնարկը հերոսական ջանքերի գնով հաջողացնում է իր ենթակայության ներքո գործող հիմնարկների հոկտեմբեր ամսվա աշխատավարձի գումարը փոխանցել, բայց, պարզվում է, գումարի մի մասը ճանապարհին անհետանում է: Մասնավորապես, Գյումրու թիվ 5 մանկապարտեզում ոչ ոք այդպես էլ աշխատավարձ չի ստանում:

Մեր տեղեկություններով՝ էլի մի քանի մանկապարտեզների աշխատողներ, հիշյալ նախակրթարանի աշխատողների բախտին են արժանացել: Իսկ խոսքը միլիոնների մասին է, նախնական տվյալներով՝ շուրջ 10 միլիոն դրամի:

Սկզբում գումարների յուրացման մեղադրանքի հասցեատերը մանկապարտեզի տնօրեն Սիմոնյանն էր: Հետո արդեն, պարզվեց, որ գործում իր որոշակի «վաստակն» ունի, այսպես կոչված, «Նոր պարտեզ» ՀՈԱԿ-ի (Համայնքային ոչ առևտրային ընկերություն) տնօրեն Անահիտ Համբարձումյանը: 2010թ. Գյումրու քաղաքապետարանի որոշմամբ՝ քաղաքում գտնվող 24 մանկապարտեզներից 10-ն առանձնացվում և մտցվում են հիշյալ ՀՈԱԿ-ի մեջ: Թե ինչո՞ւ, հավանաբար, գիտեն նախկին քաղաքապետն ու ՀՈԱԿ-ի տնօրենը. կոռուպցիոն չարաշահումների տեսանկյունից, համարվում է, որ մի տեղ հավաքված (ըստ երևույթին, հավաքագրումը ևս խիստ ընտրողաբար է եղել) հիմնարկների ֆինանսական հոսքերն ավելի հեշտ է ցանկալի հունով տանել, քան առանձին հիմնարկներինը:

Այդպես, Գյումրու քաղաքապետարանը գումարներն ուղարկում է «Նոր պարտեզ» ՀՈԱԿ, որտեղից էլ դրանք պետք է տրամադրվեին մանկապարտեզներին ու հենց այդ ճանապարհին էլ գումարի մի մասը գրպանվում է: Ասում են՝ իբր պատճառը ՀՈԱԿ-ի ներկա կարգավիճակն է: Պարզվում է՝ ավագանու վերջին նիստում որոշվել է, որ Վարդան Ղուկասյանի «դարաշրջանի» ավարտով պետք է գա նաև նրա ստեղծած «ատկատային հիմնարկների» վերջը, այսինքն՝ որոշում է ընդունվում լուծարել «Նոր պարտեզը»: Հիմա այս ՀՈԱԿ-ն իբր լուծարման գործընթացում է և իբր հենց այդ պատճառով էլ «շունը տիրոջը չի ճանաչում»:

ՀՈԱԿ-ի տնօրենն ասում է՝ փոխանցել եմ, մանկապարտեզի տնօրենը՝ տվել եմ, բայց իրականում ո՛չ փոխանցում է եղել, ո՛չ էլ աշխատավարձի ստացում: Հակառակը՝ երբ մի քանի աշխատողներ ձայն են բարձրացնում, թե ինչո՞ւ աշխատավարձ չեն ստացել, տնօրենը հավաքում է բոլորին, ահաբեկում և «ձայները կտրվում են». Գյումրիում ահաբեկվող, ձայն հանել չհամարձակվող շարքային քաղաքացին այլ թեմա է: Երկրաշարժից սկսված գյումրեցու «դեգրադացիայի» (սա, թերևս, այս տարիներին Գյումրու ամենամեծ կորուստն է՝ նախկին թասիբով ու համարձակ գյումրեցիները՝ որպես դասակարգ գրեթե վերացել են) հետևանքով ոչ ոք չի էլ համարձակվում ձայն բարձրացնել ու ասել, որ իր փողերն ինչ-որ մեկը «կերել է», իսկ ինքը մնացել է ձեռնունայն: Իսկ որ ավելի հետաքրքիր է, այս մասին անգամ մամուլի անդրադարձ է եղել՝ Գյումրու «Ասպարեզ» ակումբի կողմից, սակայն ոստիկանությունը դա որպես հիմք չի ընդունել և հարկ չի էլ համարել հետաքրքրվել և պարզել, թե իր հսկողության տակ գտնվող քաղաքում ինչպես է բացեիբաց «ռեկետ» արվում:

Լուսինե Կեսոյան