ԲՀԿ-ում խուճապ է

Ծառուկյանի առաջադրում-չառաջադրումը կատարյալ խուճապ է առաջացրել ԲՀԿ շարքերում: ԲՀԿ առաջնորդի կայացրած որոշման գաղտնազերծմանը մեծ լարվածությամբ սպասում են ոչ միայն կուսակցությունից դուրս, այլև, նույնիսկ ավելի շատ, հենց կուսակցության ներսում: Բանն այն է, որ այստեղ քիչ չեն այն պատգամավորները, որոնց բոլորովին էլ Ծառուկյանի՝ նախագահ դառնալու տեսլականը չէր, որ բերել էր ԲՀԿ: Հատկապես, որ «Բարգավաճ Հայաստան»-ն ի սկզբանե շատերի կողմից ընկալվում էր սոսկ որպես փողատերերի հավաքատեղի:

Այս առումով հատկապես ծանր է այն պատգամավորների վիճակը, որոնք բոլորովին էլ Ծառուկյանի հետ ունեցած կապերով չէ, որ որոշել էին անդամակցել ԲՀԿ խմբակցությանը: Օրինակ, ԲՀԿ խմբակցության մեջ է թիվ 11 ընտրատարածքից մեծամասնական ընտրակարգով խորհրդարան անցած Գրիգորի Մարգարյանը (Բելաջիոյի Գրիշը): Այս պատգամավորը 2006թ. ՕԵԿ-ից դուրս գալուց հետո կարող էր, իհարկե, անդամակցել հենց ՀՀԿ-ին, սակայն ինչ-ինչ պայմանավորվածություններից ելնելով՝ նպատակահարմար է գտնվում Մարգարյանին «գործուղել» ԲՀԿ խմբակցություն: Ի սկզբանե, սակայն, Մարգարյանի պայմանավորվածությունները հիմնականում նախագահ Սերժ Սարգսյանի հետ էին, ով էլ, խորհրդարանական քարոզարշավի ընթացքում Շենգավիթ համայնքում ընտրողներին կոչ արեց կուսակցություններից նախապատվությունը տալ ՀՀԿ-ին, մեծամասնական պատգամավորներից՝ Մարգարյանին, երբ մրցակիցը ՀՀԿ-ի կոալիցիոն գործընկեր ՕԵԿ-ի «մարտական լեդին» էր՝ Հեղինե Բիշարյանը: Իսկ այդ ժամանակ արդեն իսկ հայտնի էր, որ Մարգարյանն անդամակցելու է հենց ԲՀԿ խմբակցությանը:

Նախագահական «պադդերժկան» մոռանալն այդքան էլ սիրուն չի լինի: Եվ, ինչպես հայտնի է, ոչ մի բան այս կյանքում անհատույց չի տրվում, այնպես որ, բնական է, որ հատուցումը նախատեսվում է նախագահական ընտրությունների ժամանակ փոխադարձ սատարմամբ: Հենց այստեղ է, որ նույն Մարգարյանն ու նրա նման՝ Նախագահի հետ պայմանավորվածություններ ունեցող այլ պատգամավորներ կամ ուղղակի շարքային ԲՀԿ–ականներ, հայտնվում են ավելի քան աննախանձելի կացության մեջ, եթե Ծառուկյանը որոշում է առաջադրվել:

Ծառուկյանի առաջադրումը խառնում է շատերի հաշիվները:

Մարգարյանն ու նրա բախտակիցներն այս օրերին, կարելի է ասել, խուճապային տրամադրության մեջ են: Նրանցից շատերը պարզապես չգիտեն՝ ի՞նչ անեն: Եթե Մարգարյանի դեպքում ինչ-որ տեղ Ծառուկյանից ունեցած որևէ կախում չկա և նա ուղղակի կարող է ասել՝ «ախպե՛ր ջան, ես ի՞նչ իմանայի, թե ըսենց կլներ, դե, գիտես, Նախագահին չեմ կարա չպաշտպանեմ», ապա նույնը չի կարելի ասել մյուս ԲՀԿ–ականների հաշվով: Իսկ ԲՀԿ կոնտինգենտն այս առումով ավելի քան խայտաբղետ է՝ կաշառակեր պաշտոնյաներից մինչև կրիմինալի հետ կապ ունեցողներ:

Ծառուկյանի առաջադրմամբ վտանգի տակ են հայտնվում ոչ միայն զուտ տնտեսական շահեր ունեցողները, որոնք այլևս կզրկվեն իշխանական «փափուկ բարձերից»: Շատ ավելի աննախանձելի է այն ԲՀԿ–ականների վիճակը, որոնք խնդիրներ ունեին և ունենում են իրավապահ մարմինների հետ: Ամենացայտուն օրինակը պատգամավոր Կարո Կարապետյանն է (Յուվեցի Կարո), ում «փրկությունը» ձեռք բերվեց նախորդ տարի կոալիցիոն հուշագրի ստորագրմամբ: Այս պատգամավորի նկատմամբ քրեական գործ էր հարուցված Հատուկ քննչական ծառայությունում և միայն շնորհիվ ամենավերին ատյանից իջեցված «դաբրոյի», ՀՔԾ-ն գնաց սեփական հեղինակությունը կասկածի տակ դնելու ճանապարհով և գործը կասեցրեց երիցս զավեշտալի եզրակացությամբ առ այն, թե իբր չեն կարողացել քննություն կատարել, քանի որ Կարապետյանի կողմից հրազենային վնասվածք ստացած տուժողն ի վիճակի չի եղել ներկայանալ և օժանդակել քննությանը: Այսինքն, եթե Կարապետյանն ուղղակի սպանած լիներ տուժողին, վերջինս ընդհանրապես ոչ մի ցուցմունք չէր տա և ոչ մի քննություն էլ, երևի թե, մեր իրավապահները չէին էլ սկսի:

Հենց այն պահից, երբ ԲՀԿ-ն որոշի ձեռնոց նետել նախագահ Սարգսյանին և հանդես գալ սեփական թեկնածուով (ըստ երևույթին, սա կարելի է ասել անգամ այն դեպքում, եթե թեկնածուն Ծառուկյանը չլինի), իրավապահներն այլևս զարմանահրաշ եզրակացություններ չեն հրապարակի քրեական գործերի հետ կապված, հակառակը՝ բավական է նվազագույն շեղում (իսկ դրանք, ինչպես հայտնի է, ավելի քան առատ են ԲՀԿ շարքերում), պետական մեքենան գործի կանցնի ամենայն խստությամբ:

Իսկ մինչ այդ կարելի է պարզապես թուլանալ ու հետևել, թե ինչպես են իրենց դրսևորում խուճապային տրամադրությամբ համակված «երկու տիրոջ ծառաները»:

Լուսինե Կեսոյան