Նար-Դոսում խայտառակություն է. ի՞նչ է մտածում Տարոն Մարգարյանը (տեսանյութ)

Արդեն տևական ժամանակ մայրաքաղաքի Նար-Դոս և Չարենց փողոցները հայտնվել են կաթվածահար վիճակում: Ընդ որում, կաթվածն այստեղ ոչ թե իրավիճակային բնույթ է կրում, այլ դարձել է այս փողոցների մշտական ուղեկիցը:

Պատճառն ավելի քան ակնհայտ է. այս փողոցներն ինչ-որ ժամանակից սկսած վերածվել են շինանյութի, ավտոպահեստամասերի, թաղման պարագաների շուկայի: Սակայն ի տարբերություն շուկաների, որտեղ վաճառասրահները կենտրոնացած են կոնկրետ որոշակի տարածքում և ունեն նաև իրենց ենթակառուցվածքները՝ ավտոկայանատեղի ևս, այստեղ խանութները տեղակայված են փողոցի երկու կողմերում: Վերջին տարիներին առանց այն էլ նեղ այս փողոցները՝ հատկապես ավտոպահեստամասերի բիզնեսի զարգացմանը զուգընթաց, ավելի նեղացան՝ փողոցների երկկողմանի շինարարության հետևանքով մայթերի գրավման պատճառով: Ըստ այդմ, ավտոպահեստամասի կարիք ունեցող յուրաքանչյուր ոք գալիս է այստեղ: Բնականաբար, քանի որ նման կարիք ունեցողների համար բոլոր «ճանապարհները բերում են» բացառապես Նար-Դոս ու Չարենց, այս փողոցներն ի սկզբանե հայտնվում են մայրաքաղաքի «խցանումառատ» փողոցների առաջին հորիզոնականներում: Սակայն սա դեռ ամենը չէ:

Ավտոմեքենաների տերերը, գալով այստեղ և նպատակ ունենալով ինչ-որ բան գնել կամ մեքենայի ինչ-որ մաս փոխել, ուզեն թե չուզեն, պետք է ինչ-որ տեղ կայանեն: Այդպես, առանց այն էլ նեղ ու բանուկ այս փողոցները երկու կողմերից օրվա բոլոր ժամերին շրջապատվում են մեքենաներով: Սակայն սա էլ դեռ ամենը չէ: Մեքենաներն ու պահանջարկն այստեղ շատ ավելին է, քան կայանման հնարավորությունը: Հետևաբար, առավել «զոռբաները», տեսնելով, որ կայանելու տեղ չկա, կայանում են ուղղակի փողոցի երկրորդ շարքում: Իսկ քանի որ Նար-Դոսն ու Չարենցը հազիվ երկու շարք ունեցող փողոցներ են, նշանակում է, բավական են մի քանի «զոռբայական» ավտոմեքենա և խցանումն ինքնըստինքյան պատրաստ է:

Բայց հետաքրքիրն այն է, որ սա էլ դեռ ամենը չէ: Նախկինում այստեղ հիմնականում մարդատար ավտոմեքենաներ էին երթևեկում, որոնք գոնե մի կերպ կարողանում էին խուսանավել, մի կերպ անցնել անանցանելի թվացող հատվածներով: Բայց հենց այն պահից, երբ քաղաքապետարանի որոշմամբ այս փողոցներում բացվեցին նաև ավտոբուսային նոր երթուղիներ, այստեղ երբեմն կարելի է ականատես լինել հոլիվուդյան սարսափ ֆիլմերի դրվագներին չզիջող տեսարանների: Որպեսզի քաղաքապետարանի պաշտոնյաները կարողանան հասկանալ, թե ինչ ասել է Նար-Դոսով կամ Չարենցով ավտոբուս վարել, պետք է ուղղակի որպես շարքային ուղևոր օգտվեն այդ տրանսպորտից և այդ ընթացքում ունկընդրեն վարորդների գերնյարդային, հայհոյախառն, բայց այդ ամենով հանդերձ, նաև «դրդապատճառավորված» ու բավական արդարացի ելույթները:

Երեկ երեկոյան Չարենցի՝ մարզադաշտի հարակից հատվածից մինչև «Գումի» շուկա գնալը տևեց առնվազն 40 րոպե: Այսօր մեր նկարահանած կադրերը ևս ավելի քան խոսուն էին: Մի տեղ ավտոպահեստամասերի վաճառքով զբաղվող խանութի աշխատակիցն անվադողը փոխում է հենց փողոցի մեջտեղում, քանի որ վարորդը կայանել էր փողոցի երկրորդ շարքում: Մի հատվածում էլ նման երթևեկության պայմաններում այստեղից անպակաս վթար էր: Մեքենաներից մեկը մի փոքր քերծվել էր, բայց քանի որ դեռևս մեծարգո «ԱՊՊԱ»-ն չէր ժամանել, մեքենաները զավթել էին գրեթե ամբողջ փողոցը (ավտոմեքենաներից մեկը՝ «Նիսան» մակնիշի՝ բավական երկար թափք ունեցող, հորիզոնական դիրքով մեկնվել էր փողոցի լայնքով մեկ՝ փաստացիորեն խոչընդոտելով անցուդարձը):

Թե ինչքան է այս խայտառակությունը շարունակվելու, ոչ ոք չի կարող ասել: Քաղաքի կենտրոնը, ինչպես բնորոշեց ավտոբուսներից մեկի վարորդը, վերածվել է մի մեծ «չարչիանոցի», իսկ քաղաքապետարանի պետքն էլ չէ, կարծես: Այստեղ գործող խանութների տերերը, ովքեր այդքան էլ պատահական մարդիկ չեն, տարիների հետ մեծացնելով իրենց բիզնեսն ու կրպակները վերածելով մեծ վաճառասրահների, շինարարության և հազար ու մի այլ թույլտվությունների համար «մուծվել են» հենց նույն քաղաքապետարան: Այնպես որ հասկանալի է, որ նման խայտառակության՝ նման աննախադեպ չափերի հասնելը հենց նույն քաղաքապետարանի թողտվությամբ է առաջացել: Մյուս կողմից, մեղքի իր չափաբաժինն ունի նաև մեր հարգարժան ոստիկանությունը, որ աչք փակելով կայանումների վրա՝ իր հերթին է նպաստում այլանդակության ավելացմանը, թեև ոստիկաններին էլ կարելի է հասկանալ և գնահատել նրանց մարդկայնությունը. եթե «ԳԱԻ»-ն այստեղ առաջնորդվի իրավախախտումներն օբյեկտիվորեն արձանագրելով, ապա օրական տուգանվողների թիվը կհասնի 100-ների: Այս ամենով հանդերձ, ստեղծված է մի իրավիճակ, որը հանդուրժելը քաղաքակիրթ երկրի քաղաքակիրթ լինելու ձգտում ունեցող մայրաքաղաքի համար պարզապես խայտառակություն է:

Լուսինե Կեսոյան