Բաղրամյան 26-ը կաթվածահար է

Բաղրամյան 26-ը վերածվել է հեղափոխական Սմոլնիի: Արդեն մեկ շաբաթից ավելի է, ինչ նախագահականը կաթվածահար վիճակում է. ամբողջ ապարատը լծված է տարվա գլխավոր իրադարձության սպասարկմանը: Քանի որ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը համատեղության կարգով նաև ՀՀԿ նախագահն է, ըստ այդմ, պետական ծառայողները համատեղության կարգով նաև ՀՀԿ նախագահի սպասարկողներ են: Նախագահի լրատվական ծառայությունը, որը, ըստ էության, երբեք աչքի չի էլ ընկել պարտաճանաչ և անթերի աշխատանքով, ինչպիսին  պարտավո՛ր է լինել երկրի թիվ մեկ ինստիտուտը սպասարկող լրատվականը, այս օրերին ընդհանրապես «գծերից դուրս» վիճակում է: Այստեղ արդեն մի քանի օր նախընտրում են չպատասխանել հեռախոսազանգերին կամ պարզապես անջատել: ՀՀԿ համագումարը սպասարկող ՀՀ նախագահի լրատվականը միաժամանակ չի թերանում և հարկ եղած պայմանավորվածություններն ապահովում է իշխանական լրատվամիջոցների համար:

Սա, իհարկե, բավական ընդունելի և աշխարհով մեկ տարածված երևույթ է. տոտալիտար բոլոր պետություններում, ուր միակուսակցական համակարգ է, պետական մեքենան պարտավոր է սպասարկել իշխանական կուսակցությանը, պաշտպանել նրա շահերը: Ճիշտ է, ՀՀ Սահմանադրության 1-ին հոդվածով Հայաստանի Հանրապետությունը հռչակված է իբրև թե ժողովրդավարական պետություն, սակայն միայն այս օրերին նախագահական ապարատի աշխատանքի դիտարկումը բավական է՝ հստակ ախտորոշելու մեր երկրում հաստատված պետական կառավարման մոդելը: Ճիշտ է, ՀՀ-ում նույն Սահմանադրությամբ հռչակված բազմակուսակցական համակարգի շրջանակներում Հանրապետական կուսակցությունից բացի ուրիշ կուսակցություններ էլ կան, սակայն քաղաքական իրական գործընթացները գնալով ավելի ու ավելի են ապացուցում, որ դա ևս Սահմանադրությամբ ամրագրված գեղեցիկ և հնչեղ եզրերը ինչ-որ բանով, թեկուզ և ձևական, փաստարկելու համար են՝ ոչ ավելին:

ՀՀ-ում իշխում էր և կարող է իշխել միայն և միայն մեկ կուսակցություն՝ այն կուսակցությունը, որը ժամանակի տվյալ հատվածում կարողանում է իրենով անել իշխանությունը: 1918-20թթ. այդ կուսակցությունը Դաշնակցությունն էր, 1920-91թթ.՝ Կոմունիստական կուսակցությունը, հետո հերթը եկավ ՀՀՇ-ին, իսկ 1998թ. պետական հեղաշրջումից ի վեր իշխանության ղեկն իր ձեռքը վերցրեց ՀՀԿ-ն: Այնպես որ, ավելի քան բնական է, որ այսօր՝ ՀՀԿ-ի տոտալ տիրապետության շրջանում, պետական մեքենան այլ բան չէր էլ կարող անել, քան հնարավորինս օգնել թիվ մեկ կուսակցությանը, ՀՀ նախագահի լրատվականն էլ՝ կանաչ լույս վառել միայն և միմիայն պրավդայական ոգով լցված լրատվամիջոցներին, որոնք միայն և միմիայն պարտավոր են նպաստել նախագահական ընտրություններում ֆավորիտ թեկնածուի սահուն հաղթանակին:

Նախագահական ընտրությունները դեռ նոր են մեկնարկում, այնպես որ սա դեռ միայն սկիզբն է: Դեռ անցյալ տարի խորհրդարանական ընտրություններում ՀՀԿ-ն չխորշեց ի ցույց դնել այն, որ իր համար շատ ավելի կարևոր է ընտրությունների կազմակերպումը, քան պետական ապարատի աշխատանքը: Խորհրդարանական ընտրություններից վեց ամիս առաջ պետության երկրորդ դեմքը՝ Ազգային ժողովի նախագահ Հովիկ Աբրահամյանը, հրաժարական տվեց: Պատճառը՝ խորհրդարանական ընտրությունները, որտեղ ԱԺ նախագահը շատ ավելի բարձր և պատասխանատու դերակատարում ուներ, քան երկրի օրենսդիր մարմնի բնականոն աշխատանքի ապահովումն էր: ՀՀԿ-ն՝ իր նախագահով և մնացած անդամներով, որոնք ևս ընդամենը ՀՀԿ նախագահի խոսքը հաստատողներն են և ոչ ավելին, գտավ, որ, այո՛, ճիշտը ընտրությունների վրա կենտրոնանալն է, իսկ Ազգային ժողովի նախագահի նման ոչ այդքան կարևոր «պոստը» կարող է նաև որոշ ժամանակ դատարկ մնալ, հետո էլ զբաղեցվել ինչ-որ մեկով՝ թեկուզ շարքային ՀՀԿ-ականով:

Ընտրությունների նման վեհ գործի կազմակերպման համար հրաժարական տվեց նաև ՀՀ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ Միքայել Մինասյանը՝ դարձյալ գործուղվելով ՀՀԿ շտաբ՝ որպես շտաբի պետի տեղակալ ու վերահսկիչ: Ընտրություններից առաջ և ընթացքում ՀՀԿ փայլուն և անխափան հաղթանակի համար են աշխատում նաև հատուկ այդ նպատակով և միմիայն այդ նպատակով մարզպետ նշանակված բարձրաստիճան պարոնները:

Ընտրություններից շատ առաջ և ընտրությունների ընթացքում հատուկ այդ նպատակի համար են աշխատում ՀՀ նախարարները. կառույցի պատասխանատուն պարտավոր է հաշվետու ժամանակահատվածում ապահովել աշխատակազմի գաղափարական ճիշտ կողմնորոշումը, որն էլ ընտրություններին փայլուն արդյունք ապահովելու հիմնական երաշխիքն է:

Ընտրություններից առաջ և ընտրությունների ընթացքում ընտրություն կազմակերպելու, իշխող կուսակցության համար անխափան վերարտադրում ապահովելու բարձր ու պատասխանատու գործին են ծառայում ՀՀ օրենսդիրները, որոնցից յուրաքանչյուրը պարտավոր է իր զոնայում ապահովել գաղափարական ճիշտ ու անվրեպ կողմնորոշումն ու ընտրողների անհրաժեշտ գլխաքանակը:

Վաղը Հանրապետությունում ցնծության օր է: Իշխող՝ Հայաստանի Հանրապետական կուսակցությունը համագումար է հրավիրել, որին ներկա են գտնվելու ՀՀ բոլոր բարձրաստիճան պաշտոնյաները, որոնք, բնականաբար, ունեն ճիշտ ու անվրեպ գաղափարական կողմնորոշում և գիտակցել ու համապատասխան պահի անդամակցել են հենց այն կուսակցությանը, որին վերապահված էր պետական ապարատն իրեն ծառայեցնելու բարդ ու պատասխանատու գործը: Արդեն մի քանի օր Մարզահամերգային համալիրը, որտեղ տեղի է ունենալու տարվա գլխավոր իրադարձությունը, պաշարված է ՀՀԿ 14-րդ համագումարն ազդարարող պաստառներով:

ՀՀԿ–ն այս համագումարում պաշտոնապես առաջադրելու է իր՝ հենց այս գլխից ֆավորիտ համարվող (սրանում կասկածող չի էլ կարող լինել ՀՀԿ գերիշխանության ներքո գտնվող երկրում) թեկնածուին: Սերժ Սարգսյանի հաղթարշավին ականատես են լինելու նաև օտարերկրյա հյուրեր, ՀՀ-ում հավատարմագրված դեսպանները, ՀՀԿ հաղթանակն ապահովող կուսակցությունների ներկայացուցիչները, ինչպես նաև այն լրատվամիջոցները, որոնք օժտված են գաղափարական բարձր պատրաստվածությամբ և հասկանում են, որ մահկանացուի համար վերապահված իրենց կյանքում պարտավոր են անվերապահ ու անմնացորդ ծառայել այդ սուրբ՝ ՀՀԿ և ՀՀ նախագահի սահուն հաղթանակն ապահովելու գործին:

Լուսինե Կեսոյան