Լիսկան «կաշին չի փոխի»

ՀՀԿ-ն նախագահական ընտրություններին է գնում «Դեպի ապահով Հայաստան» կարգախոսով: Ի՞նչ է սա նշանակում: Ըստ ՀՀԿ-ի, Հայաստանը, երևի թե, ինչպես հարկն է, գնաց առաջ («Առա՛ջ Հայաստան»-2008), հետո տեղը-տեղին հավատաց ու փոխվեց («Հավատանք, որ փոխվենք»-2012), հիմա էլ հավատացողների համար ապահով Հայաստան կառուցելու հերթն է:

Իհարկե, ժողովրդի մեջ դժվար է գտնել մեկին, որը դեմ լինի ՀՀԿ-ի բարի ցանկություններին: Իհարկե, համապատասխան քաղաքական կամքի պարագայում ոչ մի անհնարին բան չկա, ապահով Հայաստանն էլ անհասանելի երազ չէ. բավական է, որ Հայաստանում նրանք, ում պատճառով մարդիկ իրենց ապահով չեն զգում, զրկվեն բարի ցանկություններ թողարկող իշխանությունների կողմից անպատժելիության արտոնագրերից ու վերջ. գոնե մի բան կփոխվի:

ՀՀԿ 14-րդ համագումարում «Ապահով Հայաստան» կերտելու պոտենցիալ ունեցողների պատվիրակների շարքում նաև նրանք էին, ովքեր այս տարիների ընթացքում նույն ՀՀԿ-ի ու Հայաստանի համար ամրապնդել են անապահով ու անհուսալի երկրի խարանը: Այստեղ էր Սյունիքի մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանը, ում անունը տարիներ շարունակ կապվել է միայն վայրագությունների, սպանությունների, բռնաբարությունների հետ, բայց այդ ամենը չի խանգարել նրան մնալ Հայաստանի ամենազոր մարզպետի կարգավիճակում, ընդ որում, ամենազորության զգացողությունն այս անձնավորության մոտ այն աստիճան է, որ կոնկրետ նախագահից էլ որևէ կախվածություն չի ընդունում և բացեիբաց հայտարարում է, որ ինքը միշտ էլ իշխանությունների հետ է՝ «էսօր Սերժ Սարգսյանն է, դրա համար նրան եմ պաշտպանում, վաղը կլինի Պողոս Պողոսյանը, նրա հետ կլինեմ»: Ռոբերտ Քոչարյանի բնութագիրը՝ «հայաստանյան ֆեոդալների» հաշվով, երևի թե ամենաշատը հենց Սյունիքի մարզպետին էր վերաբերում: Սյունիքը տարիներ շարունակ հանձնված է Խաչատրյանի անձնական օգտագործմանը, որտեղ վերջինս իշխանությունը կիրառում է այնպես, ինչպես բնորոշ է իր էությանը՝ իր իմացած մեթոդներով ու ձևերով: Իսկ ինչ ասել է «Լիսկա», այսօր ականատես եղա անձամբ՝ համագումարի ժամանակ:

Մարզպետն իր ենթականերից մեկի հետ կանգնած էր, համագումարի սկսվելուն դեռ մեկ ժամ կար, համալիրի ֆոյեում պատվիրակները հենց այնպես կանգնած սպասում էին: Մոտեցա, բարևեցի, ներկայացա, այսինքն՝ քաղաքավարության, բարեկրթության բոլոր կանոնները պահպանեցի, որից հետո թույլտվություն խնդրեցի մի հարց տալ: Խաչատրյանը բութ, «ոչինչ չասող» դեմքով լուռ նայում էր: Հարցս հենց ՀՀԿ կարգախոսին էր վերաբերում, այսինքն՝ հարցն էլ մի այնպիսի բան չէր՝ ենթադրենք, նախորդ օրը Սուրիկ Խաչատրյանը հերթական մեկին չէր ծեծել կամ մի ուրիշ բան արել, ես էլ հարցրել էի ու կատաղեցրել: Հարցս ավարտեցի թե չէ.

- Սիրուն աղջիկ, գնա՛, հա՞,- միանգամից կատաղեց մարզպետը. թե ինչո՞ւ, այդպես էլ չհասկացվեց:

- Բայց պարո՛ն մարզպետ, հետաքրքիր է Ձեր տեսակետը լսել: «Ապահով Հայաստանը» նաև Ձեր միջոցով է ի կատար ածվելու, չէ՞:

- Սիրուն աղջիկ, կարա՞ս գնաս:

- Դե, ես իհարկե կարող եմ գնալ, բայց Դուք, փաստորեն, նախընտրում եք հենց էսպիսի մարտավարություն, այո՞: Այսպե՞ս եք ապահով Հայաստան կերտելու:

- Կարող ե՞ս գնաս գործիդ: Խոսում եմ, մարդու հետ խոսում եմ, գնա գործիդ ասում եմ, ա՜, չեմ պատասխանում:

Եվս մի րոպե և Սուրիկ Խաչատրյանի աչքերի կատաղի ցոլքերը խոստանում էին հրապարակային բռնաբարության տեսարան կազմակերպել համագումարի պատվիրակների համար: Հասկանալով, որ նման ախտորոշում ունեցողների հետ չարժե բանավիճել, հեռացա:

Հաջորդը Ռուբեն Հայրապետյանն էր: Ճիշտ է, այս մեկը «Լիսկա» չէր, սակայն դժվար է ասել՝ Խաչատրյանից ավելի բարվոք կերպար էր, թե՞ ոչ: Վերջերս Հայրապետյանին ավելի հաճախակի կարելի է տեսնել գինովցած վիճակում. ասում են՝ իրեն հարբեցողության է տվել: Թվում էր, թե «փորձությունները» ինչ-որ տեղ մեղմացրած կլինեին երբեմնի պատգամավորի ամբարտավանությունը, սակայն բավական էր ընդամենը բարևել, խնդրել մի հարցի պատասխանել և Ռուբեն Հայրապետյանի փոխարեն «Նեմեց Ռուբո» տեսնելը պատրաստ էր:

- Խոսում եմ, խոսամ վերջացնեմ: Ըհը՛, հետո էլ կասեն, թե ես եմ:

Հայրապետյանի կողքի տիկնայք շտապեցին հաստատել, որ իրենք շատ լուրջ թեմաների շուրջ զրուցում են: Զրույցը, բնականաբար, շարունակվեց մեկ սրա, մեկ նրա հետ... մի խոսքով, բանականությունս դարձյալ հուշեց, որ այս մի ՀՀԿ-ականից էլ ավելի լավ է հեռու մնալ:

Հետգրություն

ՀՀԿ համագումարում հաճելիորեն զարմացնողը Շիրակի մարզպետ Աշոտ Գիզիրյանն էր, որ միանգամից անմիջական զրույցի բռնվեց: Պարզվեց, ՀՀԿ կարգախոսը գոնե 0,0001 տոկոսով հենց այս մարզում է, կարծես թե, ի կատար ածվել, այն էլ՝ ոչ թե ռևոլյուցիոն, այլ էվոլյուցիոն ճանապարհով:

ՀՀԿ 14-րդ համագումարից բացակայում էր Գյումրու «գլուխգործոցը»՝ նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանը, ով ՀՀԿ նախորդ՝ 13-րդ համագումարի «աստղերից» մեկն էր: Մտածեցինք՝ երևի թե Ղուկասյանը նեղացել է կամ գուցե արգելել են, սակայն, պարզվեց, որ ո՛չ մեկն է, ո՛չ մյուսը: Պարզապես, ՀՀԿ մարզային կառույցի նախկին պատասխանատուն այս անգամ նույնիսկ պատվիրակ չի ընտրվել: Կառույցի ղեկավարն արդեն միանգամայն այլ անձնավորություն է, միանգամայն այլ արժեքներով, մարզպետին էլ բոլորովին ձեռնտու չէ իր վզից անապահով Շիրակ քարշ տալ, այնպես որ, խնդիրը լուծվել է՝ մարզի ապահով կենսագործունեության հիմնական խոչընդոտողին չեզոքացնելով:

Արդյո՞ք կյանքի կկոչվի ՀՀԿ այս կարգախոսը, ի՞նչ չափով, Սերժ Սարգսյանն իր մեջ ուժ կգտնի՞ վերջապես ձերբազատվել բալաստից, այն բոլոր՝ իրեն միայն վարկաբեկող «պերսոնաներից», ցույց կտա ժամանակը:

Լուսինե Կեսոյան