Հայաստանը կարոտ է մնացել ազգային-ազատագրական պայքարի նվիրյալների․ Արմեն Այվազյան

«Պետք է վերանալ անձերից ու հասկանալ, որ Բաքվում դատում են ոչ թե առանձին հայ գործիչների (որոնցից ոմանք արժանի են ազգային դատարանի առջև կանգնելու), այլ՝

• անկախ, կենսունակ ու անվտանգ պետականություն ունենալու համար հայոց մղած դարավոր պայքարը,

• ցեղասպաններին դիմադրելու՝ իրենց կյանքը, գույքը և հայրենի հողը պաշտպանելու հայոց իրավունքը,

• հայոց ազատասիրությունն ու գաղութարարների լծից ազատագրվելու փորձերը,

• պատմական և իրավական արդարությունն ու միջազգային արդարադատությունը» (տվել եմ նաև այլ քաղաքական գնահատականներ, այդ գրառումս ամբողջությամբ՝ մեկնաբանությունների դաշտում)։

Բայց այսօր ցանկանում եմ անդրադառնալ Բաքվի «դատավարությանը» մեկ այլ դիտակետից։

Կարո՞ղ ենք պատկերացնել, որ, օրինակ, Լեոնիդ Ազգալդյանը գիտակից և ֆիզիկապես անվնաս վիճակում գերեվարվեր ադրբեջանցիների կողմից։ Ո՛չ, դա անհնար էր, որովհետև նա գաղափարական գործիչ էր, այլ ոչ թե չինովնիկ։

 

1991-2023 թթ. Հայաստանը, ներառյալ Արցախը, եղել է պատերազմող երկիր, բայց նրա ղեկավարները ազգային-ազատագրական պայքարի գործիչներ չեն եղել. նրանք կաղապարված չինովնիկներ էին, ովքեր, բացառությամբ Վազգեն Սարգսյանի, խորթ էին հայ ժողովրդի օբյեկտիվորեն ընթացող ազգային-ազատագրական պայքարի գաղափարախոսությանն ու գործնական պահանջներին։

 

Այս անբնական վիճակի օրինաչափ հետևանքներից մեկն էլ Արցախի քաղաքական և ռազմական (!) ղեկավարության ԱՌԱՆՑ ԴԻՄԱԴՐՈՒԹՅԱՆ, ՈՂՋ-ԱՌՈՂՋ ՎԻՃԱԿՈՒՄ գերի ընկնելն էր կամ գերի հանձնվելը։

Հայաստանը կարոտ է մնացել ազգային-ազատագրական պայքարի նվիրյալների, գաղափարական պետական, քաղաքական ու ռազմական գործիչների... և հենց այդ պատճառով էլ շարունակում է գլորվել դեպի ազգային անճարություն, գերություն և անէացում։

 

Բայց հիմա էլ դեռ ուշ չէ. ազգի փրկությունը բերելու են պայքարին հավատացողները։