Հովիկ Աբրահամյանը՝ «Դաշնակցության»-ը. «Մի անգամ ահաբեկեցիք, տեսանք՝ ուր ընկաք»

Ազգային ժողովում Էթիկայի հանձնաժողովի կազմում փոփոխություններ կատարելու հետ կապված քննարկումը, երևի թե, այս տարվա խորհրդարանական ամենաթեժ քննարկումն էր: Պատգամավորներից շատերն այդպես էլ չկարողացան հիշել, թե էլի ե՞րբ էին այդքան հուզված պատգամավորներ տեսել, այդքան բորբոքված ելույթներ ու մեկը մյուսից հնչեղ ռեպլիկներ լսել:

Քննարկման ամենագրգռված մասնակիցն ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանն էր: Որպես իսկական ղեկավար, այսինքն՝ ղեկավար, ով գիտե իր աշխատողներին տեր կանգնել, նրանց թասիբի համար կռիվ տալ, Աբրահամյանը պարզապես «եռում էր», երբ որևէ մեկը համարձակվում էր ինչ-որ բան ասել իր նախկին խորհրդական Արփինե Հովհաննիսյանին: Դժվար է ասել՝ պատգամավորները դիտավորյա՞լ էին ուզում հունից հանել Արգամիչին՝ իմանալով նրա թուլությունն իր սիրելի պատգամավորի հանդեպ, թե՞ պարզապես երիտասարդ աղջիկ էին տեսել և որոշել էին Արփինեին էլ «ա լյա» Նաիրա Կարապետյան «քննել» ու տեսնել՝ կդիմանա՞, թե՞ իրենց կհաջողվի աղջկան խայտառակ անել: Ի պատիվ պատգամավոր Հովհաննիսյանի, պետք է ասել, որ հարձակումներն այդքան էլ հաջողության չհասան: Եվ այստեղ ոչ միայն Արգամիչի «պադդերժկան» էր, որ դեր խաղաց. Արփինեն ինքն էլ տուրք չտվեց սադրանքներին և կարողացավ ինչպես հարկն է դիմակայել ճնշմանը, իսկ դա, հաշվի առնելով ճնշողների ով լինելն ու հարցադրումների տոնայնությունը, այդքան էլ հեշտ բան չէր:

Նախ բոլորը հատկապես նյարդայնացել էին այն բանից, որ Դավիթ Հարությունյանը չկար: «Ով եփել է բորշը, նա էլ պետք է ներկայացներ»,- պահանջում էին պատգամավորները՝ կազմի հաշվով փոփոխությունների հանկարծակի պահանջը կապելով Էթիկայի հանձնաժողովում պայթած վերջին սկանդալի հետ, երբ հանձնաժողովի նախագահ Նիկոլ Փաշինյանն անդամ Դավիթ Հարությունյանին դուրս էր հրավիրել:

«Արդյո՞ք անձնական վրեժխնդրությունից ելնելով չէ, որ հարցն ԱԺ օրակարգ է մտել այսքան հրատապ: Չլինելով Էթիկայի հանձնաժողովի անդամ՝ Դուք ինչպե՞ս է, որ համահեղինակ եք այս նախագծին»,- բացատրություններ պահանջողն Արծվիկ Մինասյանն էր:

Աբրահամյանը չդիմացավ.

«Ձեր ի՞նչ գործն է՝ ո՞վ է զեկուցում, ձեր ի՞նչ գործն է՝ ո՞ւր է Դավիթ Հարությունյանը: Ինչի՞ եք խառնվել իրար, օրիորդի հետ եք խոսում, գոնե դա հաշվի առեք, մի՛ նեղեք»: Էդ էր ու էդ. այդ պահից արդեն սկսվեց Արփինե Հովհաննիսյանի «օրիորդացումը»: «Հարգելի՛ օրիորդ Հովհաննիսյան...»,- հատկապես «օրիորդ» բառը հնչեղ արտասանելով՝ էլի նեղող հարցեր էր տալիս մեկ այլ դաշնակցական «գայլ»՝ Աղվան Վարդանյանը: «Դժվարանում եմ հարց տալ օրիորդին»,- «օրիորդացնելու» փորձ էր անում ՀՀՇ-ական Արամ Մանուկյանը:

Արգամիչն էլի Արփինեի թիկունքին էր և հնարավորինս հակադարձում էր. մեկին՝ «լավ չեք լսում կարծես, ձեր ականջները լվացեք», մյուսին՝ «ես ձեզ մի լավ տեղ կհրավիրեմ, կհանգստանաք», «ոչ մեկը մեզ ոչ մի բան դեմ չի տվել», «պարո՛ն Մինասյան, ես չգիտեմ՝ ինչ է պատահել Ձեզ հետ, բայց մի բան պատահել է»: Իսկ արդեն կուլմինացիան Վահան Հովհաննիսյանի մի ռեպլիկին տված պատասխանն էր. «էդ ահաբեկում ե՞ք, մի անգամ ահաբեկեցիք, տեսանք՝ ուր ընկաք, էլի եք ուզու՞մ...»:

Զոհեր և վիրավորներ, բարեբախտաբար, այս անգամ չեղան…

Լուսինե Կեսոյան