Տարո՛ն ջան, սիրուն չի

Երեկվանից մեր սրտի մայրաքաղաք Երևանն արդեն պատված է ճերմա՜կ, ճերմա՜կ կախարդական ձյունով: Հրաշք, որն ամեն անգամ տեսնելիս թվում է, թե կյանքում առաջին անգամ ես այդ առեղծվածային երևույթի ականատեսը լինում: Բարձրացնում ես գլուխդ, նայում երկնքից թափվող ձյանը, ու թվում է, թե թռչում ես հեռո՜ւ, հեռո՜ւ մի աշխարհ, որտեղ ապրում են միայն սերն ու հույսը…

Անկախ տարիքից, անկախ սեռից՝ փայլում են բոլորի աչքերը, կոպերին՝ ձյան փաթիլներ ու կարմրած քիթիկներ, երբեմն էլ՝ քթեր: Այն մաքրում, թեթևացնում է հոգիները, ու կարծես այդ բյուրեղյա հրաշքներն իրենց հետ բերում են ինչ-որ կորած երջանկություն: Ու սկսում ես խորհել…

Խորհում ու հասկանում ես՝ երջանկացողների թվում են նաև, եթե ոչ առաջինները, Երևանի քաղաքապետարանի վերևները: Վերջապես եկավ սպասված ձյունը, սրան մեր քաղաքապետարանը պատրաստվել էր վաղուց, ՀՀ պետական բյուջեից հատկացվել էին գումարներ և տեխնիկա՝ Երևանի ավտոճանապարհների ձյունը մաքրելու համար: Քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանն էլ անգամ հայտարարեց, որ ձյան մաքրման աշխատանքները կազմակերպվել են պատշաճ մակարդակով, և որ ապահովվել է անվտանգ երթևեկությունը: Բայց իրականությունը բոլորովին այլ է…

Եթե հաշվի առնենք այն, որ մայրաքաղաքի գլխավոր տոնածառի համար պետական բյուջեից հատկացվել է 50 հազար ամերիկյան դոլար, ապա կարելի է պատկերացում կազմել ճանապարհների մաքրման համար գումարների չափի մասին:

Բայց արդեն երկու օր է, ինչ ձյունը տեղում ու տեղում է՝ երջանկացնելով երեխաներին, բայց ոչ մի դեպքում չի ստիպում քաղաքապետարանին անցնել ճանապարհների մաքրման աշխատանքներին: Միայն մի քանի մեքենա, որոնք նախատեսված են ճանապարհների մաքրման համար, կանգնած են Ֆրանսիայի հրապարակում, ինչպես միշտ, այնտեղ է շարված նաև ոստիկանական մի քանի մեքենա:

Ռուբինյանց, Սեբաստիա, Չարենց… այս փողոցների անունների շարքը լրացնելու դեպքում դրանց թիվը կարող է հասնել մի քանի տասնյակի, սրանցից և ոչ մեկում մաքրման աշխատանքներ չէին իրականացվում առավոտվանից. ե՞րբ պետք է մաքրվեն ճանապարհները, եթե ոչ առավոտյան: Մի՞թե մաքրման աշխատանքները պետք է կատարվեն այն ժամանակ, երբ փողոցներում եռում է երթևեկությունը և խցանման մեջ հայտնված մեքենաների թիվն արդեն հասնում է տասնյակների: Այդ դեպքում մայրաքաղաքի՝ առանց այդ էլ խցանված փողոցները կհայտնվեն իսկական կաթվածահար վիճակում…

Առավոտվանից իրար են հաջորդում վթարները, այդուհանդերձ, ոչ մի շարժ, ընդամենը աղի ցանման պրոցես է գնում, որը բոլորովին չի շտկում ճանապարհների վիճակները:

Իսկ երթուղայինների մասին խոսելն ընդանրապես անիմաստ է: Ընդամենը, եթե նկատի ունենանք այն, որ երեկ քաղաքի կանգառներում երթուղայինների սպասող մարդկանց թիվը հասնում էր հարյուրի, ապա ամեն ինչ պարզ կդառնա. քաղաքապետարանի այն միջոցառումներն ու նիստերը, որոնք, ինչպես ավտովթարները, հետևում են մեկը մյուսին, կարծես կրում են ձևական բնույթ, իսկ այն հանձնարարականները, որոնք հետևում են նիստերին, պարզապես մատնված են անուշադրության: Երեկ էր, երբ աշխատանքային խորհրդակցության ժամանակ Տարոն Մարգարյանը հանձնարարեց, որ տոնական օրերին հասարակական տրանսպորտը բերվի պատշաճ մակարդակի, բայց… մարդիկ սպասում ու սպասում են, ոմանք՝ երազանքների իրականացմանը, ոմանք էլ՝ երթուղայիններին, որոնք սպասված են առաջին ձյան նման, և որոնք, սակայն, գալիս են կարծես թե դարերի խորքից՝ երկա՜ր, երկա՜ր ընդմիջումներով՝ այդ ընթացքում ստիպելով մարդկանց երթուղայինում հայտնվելու համար վտանգել սեփական կյանքը:

Քաղաքապետարանի բացթողո՞ւմ, թե՞ հանձնարարականների ոչ պատշաճ իրականացում... ինչո՞վ բացատրել այսօրվա կաթվածահար վիճակը: Ամեն դեպքում, այս տեմպերով դիմավորել Նոր տարի՞, չէ՞ որ ասում են՝ ինչպես դիմավորես Նոր տարին, այնպես էլ կանցկացնես: Եվ, ի վերջո, ճանապարհները պետք է ժամանակին մաքրվեն, այլ ոչ թե պետք է մնան արևի շողերի հույսին՝ անցանելի դառնալու համար:

Գևորգ Ավետիսյան