Սպորտի նախարարի 300 000-անոց «արծաթը»

Վերլուծական 20 Դեկտեմբեր, 2012 18:30

Որ սպորտի և երիտասարդության նախարար Հրաչյա Ռոստոմյանը նախարարների մեջ ամենաերիտասարդն է, գիտեն բոլորը, որ ամենածիծաղկոտն է, էլի գիտեն բոլորը, ով գոնե մեկ անգամ տեսել է Գագիկ Ծառուկյանի «Հրաչիկին», գիտի, բայց որ երիտասարդ ու ծիծաղկոտ նախարարը ՀՀ բոլոր պաշտոնյաների մեջ նաև ամենագլուխգովանն է, երևի թե քչերը գիտեին: Իհարկե, գլուխգովաններն էլ քիչ չեն մեր պետական ապարատում, բայց բանն այն է, որ կան անշառ գլուխգովաններ և գլուխգովաններ, որոնց պարծենկոտությունը կարող է ահագին բացասական հետևանքներ ունենալ:

Ինչպես հայտնի է, սպորտը Հայաստանում մի լավ օրի չէ: Այս ասպարեզում 2012-ին գրանցված ամենամեծ ձեռքբերումը օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալն էր: Բայց արի ու տես, որ այս միակ նվաճումը նախարար Ռոստոմյանի՝ վերը հիշատակված հատկության պատճառով, շատ հնարավոր է, որ շուտով ջուրը լցվի: Բանն այն է, որ Սպորտի և երիտասարդության նախարարը վերջին շրջանում բավական համառորեն մտերիմների շրջանում գլուխ է գովում, թե արծաթե մեդալը ո՛չ թե Արսեն Ջուլֆալակյանի շնորքն էր, այլ՝ իր և միայն իր: Ռոստոմյանը գաղտնիքներ է բացում և մտերիմներին պատմում, թե այդ ինքն է համապատասխան վիճակահանություն կազմակերպել, այնպես արել, որ համապատասխան փուլում Ջուլֆալակյանը մրցի համապատասխան մարզիկի հետ, այսինքն՝ այն մարզիկների, որոնց կարող էր հաղթել և որ հենց այդ վիճակահանություն-օպերացիայի շնորհիվ է հնարավոր դարձել «հորով-մորով անել» արծաթե մեդալը: Եվ որ ամբողջ օպերացիան նախարարի, ավելի շուտ՝ երևի թե ՀՀ պետբյուջեի վրա նստել է 300 000 դոլար:

Չլիներ Արսեն Ջուլֆալակյանի նվաճած արծաթը, Լոնդոնի օլիմպիական խաղերին մեր թիմի ցուցաբերած արդյունքն իսկապես ավելի քան խայտառակ կլիներ: Սակայն այս հաշվով, հայտնի է, առանձնապես չարժե ընդարձակվել: Թեև արդարության համար պետք է ասել, որ անգամ արծաթե մեդալը չէր փրկում մեր թիմին նման գնահատականից: Սակայն այն բանից հետո, երբ բոլորը համոզվեցին, որ ներկա նախարարն իր գործունեությունը նման գնահատականներից զերծ պահելու համար չի խորշում անգամ չեմպիոններին ու նրանց ստորագրություններն «արժեզրկելուց», նախընտրեցին գոնե հանուն պետական չինովնիկի այդքան մատչելի դարձած չեմպիոնների ստորագրության արժեքի պահպանման չանդրադառնալ այդ ցավոտ թեմային: Գոնե այնքան ժամանակ, քանի դեռ ոլորտը ոչ մի բանի առաջ չկանգնող, բայց հանուն Գագիկ Ծառուկյանի բարձր վստահության պահպանման ամեն ինչի գնացող մեկի տիրույթում է:

Բայց արի ու տես, որ այն, ինչ իրենց թույլ չտվեցին հայկական սպորտի վիճակով իսկապես անհանգստացողները, թույլ է տալիս այդ ոլորտի ժամանակավոր «նայողը»: Դատելով Ռոստոմյանի հայտարարություններից՝ ստացվում է, որ անգամ այդ եզակի հաջողությունը իրականում զրոյի արժեք էլ չունի և որ սպորտում արդեն վճռորոշը ոչ թե անձնային որակներն են, այլ փողն ու դիվանագիտությունը: Այսինքն՝ Արսեն Ջուլֆալակյանն ինքն իրենով ոչ մի բան չի արել, ոչ մի նվաճում էլ չունի, այսինքն՝ միակ արծաթե մեդալը ոչ թե երկար տարիների քրտնաջան մարզումների արդյունք էր, այլ՝ պարզապես Հրաչիկ Ռոստոմյանի գնած «արծաթ»:

Իհարկե, հնարավոր է, որ Հրաչիկ Ռոստոմյանը, իր մտերիմների շրջանում նման գաղտնիքներ բացահայտելով, բոլորովին էլ նպատակ չուներ հեղինակազրկել Արսեն Ջուլֆալակյանին կամ հայրենի սպորտի միակ նվաճումը: Բոլորովին: Հասկանալի է անգամ, որ շատ հնարավոր է, որ երիտասարդ ու ծիծաղկոտ նախարարն այդ պատմություններն արած լինի հատկապես բարձր տրամադրության ժամանակ՝ առանց որևէ հետին մտքի՝ պարզապես ցանկանալով իր մտերիմների շրջանում ընդգծել իր անձի հնարամտությունը: Բայց ամբողջ հարցն այն է, որ սա Հայաստա՛նն է և այս Հայաստանում մտերիմներն իրենց հերթին մտերիմներ են ունենում, որոնք իրենց հերթին էլի մտերիմներ ունեն և որոնք էլ իրենց մտերիմներին են պատմում այն, ինչ լսել են իրենց մտերիմների մտերիմների մտերիմներից: Հենց այդ պատճառով է, որ ինչքան էլ ի սկզբանե Հրաչիկ Ռոստոմյանի սրտաբացություններն անշառ լինեին, վերջնահաշվարկում ստացվում է այն, որ մի գեղեցիկ օր արդեն ամբողջ ժողովուրդն է իմանում, որ Ալբերտ Ազարյան, Հրանտ Շահինյան, Յուրի Վարդանյան, «Արարատ -73» տված հայկական սպորտը վաղուց արդեն մեռել է, ուղղակի այդ մասին դժվարանում են հայտնել ժողովրդին՝ տրամադրության կտրուկ անկում թույլ չտալու համար, բայց քանի դեռ «սև թուղթը» չի հասել հասցեատիրոջը, նախընտրում են գոնե երբեմն մի 300 000 դոլար ծախսելով մի քիչ ձև տալ, թե դեռ մարզիկներ ունենք ու դեռ ի վիճակի ենք մեդալներ նվաճել: Իսկ թե իրականում ինչով է զբաղված պետբյուջեից հսկայական գումարներ կլանող Սպորտի և երիտասարդության նախարարությունը, որ սպորտը հայտնվել է նման վիճակում, ավելի քան անհասկանալի է:

Լուսինե Կեսոյան