Ինչ էր անում անտուն կատուն «Տաշիր պիցցայում» կամ սանիտարահիգիենիկ պայմանները (տեսանյութ)

…Կարծես ձյունը մարդկանցից խլել էր այն ցավերն ու դարդերը, որոնք խեղդում էին նրանց: Ու երբ դրսում առատ ձյուն է տեղում, երբ շուրջբոլորդ վառվում են տոնական լույսերը, երևանյան անզուգական գիշերում ջերմանում է մարդկային հոգին…

Օրեր առաջ երևանցիներից շատերն էին այս զգացումով ապրում այդ օրը, այդ թվում՝ նաև… Եվ հանկարծ, երբ այդ ընթացքում տեղի են տալիս մարդկային թուլություններն ու սնվելու բնական պահանջները, անհնար է դառնում լիաթոք վայելել այդ ամենը: Այդ պահին սկսում ես Երևանի կենտրոնում փնտրել վայրեր, որտեղ կարող ես բավարարել օրգանիզմիդ բնական պահանջմունքները: Իսկ յուրաքանչյուր հայի համար ամենառոմանտիկ և միևնույն ժամանակ դարերի խորքից եկող պապենական ուտեստը, որը կարելի է ճաշակել մեր սրտի մայրաքաղաքում, պիցցան է, իսկ իտալացիները «գլուխները պատին են տալիս», երբ ասում են, որ պիցցան իրենցն է, ոչ, այն մերն է. այդ մասին են վկայում Երևանում սանտիմետրական հեռավորությունների վրա տեղակայված պիցցայատներն ու դրանցում գործող ճկուն կտոր-հատիկային վաճառքը:

Առանց վարանելու աշխատանքից հետո որոշեցի նույնպես համտեսել պիցցա կտոր-հատիկավոր վաճառքի ճկուն քաղաքականությամբ, այս անգամ՝ «Տաշիր պիցցայում»: Ներսում նույնպես բարի մթնոլորտ էր, ամանօրյա տրամադրության որոշակի էլեմենտներ էին թևածում պիցցայատանը, բոլորը երեկոյան ժամին վայելում էին իրենց ուտելիքները, լսվում էին անկաշկանդ ծիծաղի ձայներ… ու հանկարծ կատվի մլավոց: Այդ պահին բոլորը սթափվեցին, սկսեցին այս ու այն կողմ նայել: Առաջին հայացքից ի՞նչ կապ կարող էր լինել կատվի, մլավոցի և պիցցայի միջև, այս միտքը այդ պահին կարծես դրոշմված էր բոլորի շուրթերին: Մլավոցը գնալով ուժգնանում ու ուժգնանում էր՝ բացահայտելով ձայնի աղբյուրը, ոչ, այն ոչ մի դեպքում պիցցայից չեր լսվում, մի՛ շտապեք վաղաժամ կանխատեսումներ անել: Եվ հանկարծ պիցցայատան առաստաղի գիպսակարդոնների արանքից գլուխը դուրս հանեց փիսոն՝ հայտնվելով բոլորի ուշադրության կենտրոնում. նա կարծես իր մլավոցով օգնություն էր աղերսում մարդկանցից՝ զգալով մարդկային հոգու ջերմությունն ու անսահման գորովանքը մարդու կողմից դեպի կենդանիները: Սակայն, ցավոք, փիսոն սխալվել էր շուտափույթ ենթադրություններում, թերևս ոչ ոք օգնության քայլ չարեց: Միայն շտապեցին պիցցայատան աշխատակիցները, նրանք 6-7 հոգով տեղադրեցին աստիճանը… բայց արդեն կատուն անհետացել էր՝ թողնելով մի շարք հարցեր իր հետևից… ամեն դեպքում դեպքն առանձնահատուկ չէր նրանով, որ հայտնվել էր կատուն և մլավում էր, այլ նրանով, որ կենդանին ազատ մուտք ու ելք ունի սնվելու հանրային վայր՝ հնարավորություն ունենալով իր հետ ներս բերել մի շարք վիրուսային հիվանդություններ… վաղը կատվի փոխարեն առնվազն զզվելի և կյանքի համար վտանգավոր կլինի տեսնել առնետի կամ այլ կենդանու, որոնք կխախտեն սանիտարահիգիենիկ բոլոր ընդունված նորմերը...և կատվի առկայության պայմաններում նաև առնետի ներկայությունը բացառելն անհնար է: Արդյունքում, ակամայից կմեծանա հավանականությունը որևէ հիվանդությամբ վարակվելու: Ու այս պարագայում տեղին չի լինի հիշել երևանյան գետնանցումները, պեռաշկիանոցները… վերևում արձանագրվածով էլ հենց տարբերվում են պեռաշկիանոցները, քյաբաբնոցներն ու պիցցերիաները, այսինքն՝ նրանով, որ անտեր և կեղտոտ կատուն երբևիցե չպետք է հայտնվի նման մասշտաբների սննդի կետում, որտեղ օրեկան հազարավոր մարդիկ են սնվում: Դժվար թե այդ կատուն հանձնված լիներ խնամակալության համար, չէ՞ որ դա պիցցերիա է, ոչ թե կենդանաբուծարան:

Իսկ թե ինչ կարգավիճակում էր այնտեղ հայտնվել այդ խեղճ կատուն, մնում է միայն գուշակել:

Գևորգ Ավետիսյան