Սերգո Կարապետյանն աղոթելը մոռացե՞լ է

Որակական այնպիսի աճ, ինչպիսին պաշտոնավարման երկու տարիների ընթացքում ցուցաբերեց գյուղատնտեսության նախարար Սերգո Կարապետյանը, երևի թե հայաստանյան և ոչ մի պաշտոնյա չէր ունեցել: Սերգո Կարապետյանն առաջին նախարարն էր, որ լրագրող տեսնելով՝ բառի ամենաիսկական իմաստով «ճողոպրում էր»: Առաջին մի քանի ամիսների ընթացքում ընդհանրապես այս նախարարից որևէ հոդաբաշխ խոսք անհնար էր լսել: Թվում էր, թե Գերասիմ Ալավերդյանը, որը լայն ու աննպատակ ժպիտով կարող էր կանգնել ու երկար-բարակ՝ անգամ հարցի հետ առնչություն չունեցող բաներ «դուրս տալ», ավելի հարմար տարբերակ էր նախարարի համար: Հետո արդեն համահայկական խինդ ու ծիծաղ առաջացրած արտերի ու դաշտերի օրհնությամբ 18 տոկոսանոց անկում արձանագրած գյուղատնտեսական ոլորտը ոտքի կանգնեցնելու սուպեր-կրեատիվ միջոցառումն էր: Գյուղատնտեսներն ու քահանաները լծվեցին գործի, աղոթեցին և թվում էր՝ այս նախարարը մի երկու ամսից ավելի չի էլ ձգի, բայց… Շատ հնարավոր է, որ հենց այդ աղոթքներն էլ օգնեցին նախարարին: Ճիշտ է, արդեն վաղուց Սերգո Կարապետյանն իր այդ կրեատիվ միջոցառման մասին բան չի ասում, բայց չի բացառվում, որ օրհնությունները ոչ թե պարզապես դադարեցվել են, այլ ընդհատակ են անցել: Արդյունքն ավելի քան ակնհայտ է՝ 2012թ. «Դե ֆակտո» ամսագիրը Կարապետյան Սերգոյին ճանաչեց «Տարվա նախարար», թեև մի քիչ դժվար է հավատալ, թե աղոթքներն ազդում են խիստ նպատակային բիզնես իրականացնողների վրա, այնուամենայնիվ…

Ինչևէ, այսօր գյուղատնտեսությունը նախարարի գնահատմամբ ահագին լավ վիճակում է: Ճիշտ է, գյուղերում գյուղացիներն այլ բան են ասում, բայց քանի որ մեր երկրում շատ ավելի արժեքավոր է բարձրաստիճան պաշտոնյաների խոսքը, մենք էլ նախընտրում ենք արժևորումներ անել՝ հենց դրանից ելնելով:

Գյուղացիներն ասում են, թե գյուղնախարարության՝ իբր լավության կարգով տված ցորենի սերմացուն բանի պետք չէր, բերք չտվեց: Նախարարն ասում է՝ գյուղացիները սուտ են ասում, մի տարածքում իրենք լավ էլ բերք են ստացել. «Արարատի մարզում չորային էր, երաշտ էր, դրանից է»: Գյուղացիներն ասում են՝ Արմավիրի մարզում մի դաշտում ձեր ցորենը չաճեց, կողքի դաշտում ուրիշ ցորեն էր աճեց, «պրի չոմ տուտ երա՞շտ»: Նախարարը՝ «էդ ըտենց չի էդքան, մենք ուսումնասիրել ենք»: Ո՞ւմ պետք է հավատանք։ Դե, իհարկե, «տարվա նախարար» Սերգո Կարապետյանին:

Գյուղացիներն ասում են՝ վարկերի ձեռքն ընտանիքներ է, որ «բոմժ» են դառնում. «ԱԿԲԱ» բանկն արդեն որերորդ տարին հետևողականորեն իրականացնում է տրամադրած վարկերի դիմաց գյուղացիների ունեզրկման ծրագիր: Նախարարն ասում է՝ այս տարի էլ են շարունակելու ցածր տոկոսադրույքներով վարկերի ծրագիրը: Գյուղացիները՝ որ բերք չի լինում, տակ ենք տալիս, թեկուզ անտոկոս, ո՞նց վճարենք էդ վարկը: Նախարարը՝ դա կառավարության ամենամարդկային ծրագրերից մեկն է:

Գյուղացիները շարունակում են բողոքել պարարտանյութի, դիզվառելիքի բարձր գներից: Գյուղնախարարը՝ «էժան գներով, 1 պարկը՝ 6 հազար դրամ, պարարտանյութ ու դիզվառելիք ենք տրամադրել»:

Գյուղնախարարը՝ «տեսնու՞մ եք ի՜նչ մեծ աշխատանքներ ենք իրականացնում գյուղմթերքների իրականացման ուղղությամբ, ինչքա՜ն տոնավաճառ ենք բացել»: Քաղաքացիներն ու գյուղացիները՝ «ինչների՞ս ա պետք ձեր «կապիկությունը», իզուր տեղը փողոց են փակում, ամբողջ տարածքը կեղտոտում, խնամված քաղաքացու կանգնացնում՝ թե տեսե՛ք-տեսե՛ք Տավուշի սահմանամերձ գյուղից եմ եկել, կամ էլ՝ «Գումի» շուկայի կողքին «Ռոսիայի» մոտի շուկա բացել՝ որպես ի՞նչ, կամ Մերգելյանի շուկայի մոտ՝ էլի շուկա: Էդքան մտածող ե՞ք, էդքան շուկաներ ունենք՝ Մալաթիա, Կոմիտաս, «Գում»… տերերի հետ պայմանավորվեք, թող շաբաթը գոնե մի օր ձրի կամ խորհրդանշական, ասենք, 100 դրամով տեղեր հատկացնեն»:

Գյուղնախարարը մի բան, գյուղացիները՝ մեկ այլ բան… Եվ այսպես շարունակ… Ո՞ւմ ենք պարտավոր հավատալ: Բնականաբար, բարձրաստիճան պաշտոնյային: Հո չի՞ կարելի ամեն մի գյուղացու ասածները բանի տեղ դնել: Չէ՞ որ Սերգո Կարապետյանի աղոթքն ակնհայտ զորավոր էր:

Լուսինե Կեսոյան