Պաչիկներ ու մեդալներ Հրանուշ Հակոբյանից

Այսօր Սփյուռքի նախարար Հրանուշ Հակոբյանը հյուրընկալել է սփյուռքահայ երկու ուսուցիչների և պարգևատրել: Մոսկվայի N 1650 բազմամշակութային դպրոցի հիմնադիր և տնօրեն Օֆելյա Առաքելյանն ու Կիևի հայկական համայնքին կից հայկական դպրոցի վաստակաշատ ուսուցիչ Կարինե Թումաղայանը պարգևատրվել են «Վիլյամ Սարոյան» մեդալով: Նախարարը հայտնել է, որ մեդալները հիմնել է նախարարությունը՝ Սփյուռքում ապրող և համայնքի կյանքում ավանդ ներդրած անհատներին պարգևատրելու համար:

Օրեր առաջ լրատվամիջոցներն ազդարարեցին նախարար Հակոբյանի մեկ այլ պարգևատրման մասին. նախարարը հյուրընկալել և «Պողոս Նուբար» մեդալ էր հանձնել բռնցքամարտիկ Արթուր Աբրահամին:

Ինչպես տեսնում ենք, ինչպես միշտ, Հրանուշ Հակոբյանն անկրկնելի է և չունի իրեն հավասարը նաև հնարամտությամբ: Նախարարության կայքի համապատասխան՝ «նախարարության պարգներ» բաժինն այդպես էլ չբացվեց, որպեսզի պարզեինք, թե մոտավորապես քանի այսպիսի մեդալ է հորինել տիկին Հրանուշը և գոնե մի փոքր փորձեինք հասկանալ մեդալների հասցեականության դիապազոնը: Դատելով այս երկու մեդալներից՝ կարծես թե այդքան էլ մեծ բծախնդրություն չի ցուցաբերվել դրանք ստեղծելիս: Ըստ երևույթին, գլխավորը նախարարի սրտի թելադրանքն է: Հայազգի որ գործիչները ավելի մոտ են տիկին Հակոբյանի սրտի լարերին, նրա մեդալն էլ թողարկվում է: Եվ, ինչպես տեսնում ենք, առանձնակի մեծ բծախնդրություն չի ցուցաբերվում նաև դրանց հանձնման ժամանակ. ըստ երևույթին, տիկին նախարարն այդ օրն իր մոտ հյուր եկածներին պարգևատրում է այն մեդալով, որը առաջինն է ձեռքի տակ ընկնում: Այս առումով առանձնապես չարժե մտային սևեռումների մեջ ընկնել և փորձել հիշել, թե ինչ կապ ունի Վիլյամ Սարոյանը մանկավարժության հետ, որով այսօր նախարարը պատվեց սփյուռքահայ ուսուցիչներին. ըստ երևույթին, ընդամենն այնքանով, որ կարողացավ տաղանդի շնորհիվ ցրիչից աճել մինչև հայ գրականության դասական, ինչն էլ որոշակի նյութ է տալիս մեր մանկավարժներին իրենց գործունեության մեջ, և, բացի այդ, Վիլյամ Սարոյանը ևս, այսպես ասած, սփյուռքահայ էր: Ինչ վերաբերում է Արթուր Աբրահամի և Պողոս Նուբար փաշայի իդենտիֆիկացիոն հարցերին, ապա այս դեպքում արդեն մտասևեռումները մի փոքր ավելի արագ են հաջողությամբ պսակվում. «Պողոս Նուբար» մեդալը ստացել էր ո՛չ թե բռնցքամարտիկ Արթուր Աբրահամը, այլ բարերար Արթուր Աբրահամը (Արթուրը կարծես նաև բարեգործությամբ է զբաղվում, ինչը, փաստորեն, չէր վրիպել Հրանուշ Հակոբյանի առանց այն էլ սուր տեսողությունից): Դե, քանի որ նախորդ դարերում Վիլյամ Սարոյանին կամ Պողոս Նուբար փաշային հավասարազոր սփյուռքահայ սպորտսմեն չենք ունեցել (ըստ երևույթին, օլիմպիական խաղերում հաջողություններ գրանցած մեր Վարազդատ արքան այդքան էլ Հրանուշ Հակոբյանի սրտով չի եղել, հետո էլ նա երևի թե չի տեղավորվել սփյուռքահայի կատեգորիայում), որ նրա անունով մեդալ ստեղծվեր, ուստի և հնարամիտ նախարարն, ինչպես միշտ, ելքը գտել է և առիթը բաց չի թողել հյուրընկալել ու մեծարել Ամանորը հայրենիքում անցկացնող մեր չեմպիոնին՝ թեկուզ որպես բարերար:

Կարևորը՝ որ հերթական անգամ լրատվամիջոցներով ազդարարվեց, որ սփյուռքի նախարարը, ահա՛, այսպիսի շնորհակալ գործ կատարեց, հերթական գերհզոր ներդրումն ունեցավ Հայրենիք-Սփյուռք կապերի ամրապնդման գործում և հերթական անգամ այնպես արեց, որ մեր սփյուռքահայերը շնորհակալությամբ հեռանան հայրենիքից։

Լրատվամիջոցներում հերթական պտիչկան Հրանուշ Հակոբյանի անվան դիմաց դրվելուց և անձամբ նախարարի անձի հզորությունն ընդգծելուց զատ, նաև Սփյուռքի նախարարությունը իր ողջ անձնակազմով՝ մեդալների հանձնման կամ եկեղեցիների օրհնման արարողությունների նման միջոցառումների շնորհիվ ևս մեկ լրջագույն ապացույց է ձեռք բերում իր հույժ կարևորության, մեր պետության համար կենսական նշանակալիության առումով: Ոչի՛նչ, որ հայրենիք վերադարձած սիրիահայերի խնդիրները չի ստացվում լուծել ինչպես հարկն է, ոչի՛նչ, որ նյութական աջակցություն չի ստացվում տալ անաշխատանք գոյություն քարշ տվողներին, կարևորը, որ շնորհիվ նախարարի հնարամտության ու ճարտար լեզվի հաջողվում է լիուլի հոգեկան բավարարվածություն պարգևել մեր սփյուռքահայ բարեկամներին: Չէ՞ որ մեր սփյուռքահայ բարեկամներն էլ ամենաշատը սիրում են պաչիկներ ուղարկել:

Լուսինե Կեսոյան