ԱԺ-ում շարունակվում է քծնանքը՝ Սերժ Սարգսյանին

Ազգային ժողովում հաջողությամբ շարունակվում է ինչ-որ պահից, ամենայն հավանականությամբ, հիմնականում որպես ինքնագործունեություն դրսևորվող քծնանքն առ Սերժ Սարգսյան: Այսօր խորհրդարանական հայտարարությունների ժամին մեր ազգընտիրներին (խոսքն այս դեպքում մեծամասնություն կազմող ՀՀԿ-ի մասին է) կարծես հանձնարարված լիներ շարադրություն՝ հիմնականում երկու թեմայով. մեկը՝ կատաղի հակահարված բոլոր նրանց, ովքեր համարձակվել են Հայրիկյանի մահափորձի հաշվով երկդիմի հայտարարություններ անել, մյուսը՝ «կե՛ցցե Սերժ Սարգսյանը, աշխարհի ամենալա՛վ Սերժ Սարգսյանը» թեմատիկայով:

Հատկապես երիտհանրապետականների բացառիկ ընդունակությունները ոչ մի կերպ չցանկանալով նսեմացնել՝ հարկ է նշել, որ նրանցից ոմանց ելույթներում առաջին թեման զարգացնելուն զուգընթաց բավական հաջողությամբ առաջ տարվեց նաև «սերժսարգսյանական գիծը», ինչին մեր այս օրենսդիրներն ավելի շատ պարտական են սովորույթի ուժին: Մեկի համար Սերժ Սարգսյանն ավելին է, քան գերագույն զորահրամանատարը. նրա անցած մարտական ուղուն կնախանձեին անգամ Մակեդոնացին ու Նապոլեոնը, մյուսի համար Սերժ Սարգսյանն ավելին է, քան որևէ պետական գործիչ, նրա կառավարման ընդունակություններին, դիվանագիտությանը կնախանձեին անգամ Չերչիլն ու Ռուզվելտը, կանանց համար չկա ավելի առնական, հաղթական, հմայիչ տղամարդ, քան Հայաստանի Հանրապետության, Հանրապետական կուսակցության ներկա նախագահ Սերժ Սարգսյանը: Պատգամավորներից մեկի ելույթն էլ, որ կարելի էր կոչել «Ձոն Սերժ Սարգսյանին», սկսվեց Ջիվանու տողերով.

Աղվեսը հավնոցի դռանն հուշարար,

Ի՜նչ հսկող են գտել, խելքի՛ աշեցեք…

Աքլորը քարոզչի վերարկու հագած

Ամբիոն է ելել, խելքի՛ աշեցեք:

Շարունակվեց ու ավարտվեց՝ Սարգսյանին փառաբանելով:

Ասել, թե ելույթների բովանդակությունը պայմանավորված է նախագահական քարոզարշավով, սխալ կլինի: «Սերժ Սարգսյանի քարոզարշավը» այս հանրապետականները սկսեցին երևի թե մի երկու տարի առաջ՝ ինչ-որ պահից. դժվար թե որևէ մեկը ֆիքսած լինի անգամ, թե կոնկրետ երբ, ինչից հետո տեղի ունեցավ այդ բեկումը: Ինչ-որ մեկն ինչ-որ մի օր մտքով անցկացրեց քծնել երկրի նախագահին և դրա համար օգտագործել երկրի բարձրագույն ամբիոններից մեկը, հետո, դժվար է ասել՝ քծնողը գնահատանքի արժանացա՞վ, թե՞ պարզապես նկատողության չարժանացավ ու վե՛րջ, քարը սկսեց գլորվել ու գլորվել:

Այդ պատմական, թեև չֆիքսված օրից, երկրի խորհրդարանի ամբիոնը վերածվեց Սերժ Սարգսյանին հրապարակային քծնանքի հարթակի: Բոլոր հանրապետականները սկսեցին իրենց ելույթները սկսել և ավարտել՝ նախագահի համար գրվող տեքստերից մեջբերումներ անելով. «ինչպես ասում է Սերժ Սարգսյանը» դարձավ ամենահաճախ լսվող արտահայտությունը: Սարգսյանն այդպես սկսեց կամաց-կամաց դառնալ քայլող «դասական», իսկ ցիտման ինդեքսով՝ առաջ անցնել աշխարհահռչակ գիտնականներից և այնպիսի պատմական դեմքերից, ինչպիսիք էին Վլադիմիր Իլյիչ Լենինը և Լեոնիդ Իլյիչ Բրեժնևը:

Ասել, թե Սերժ Սարգսյանին «տունը մնացած աղջկա պես» գովերգելով «մարդու տալու» երիտհանրապետական փորձերը կարող են դուր գալ նախագահին, սխալ կլինի: Քծնանք, մեծարանք սիրում են այն պաշտոնյաները, ովքեր առանց որևէ արժանիքի ուղղակի հայտնվում են ինչ-որ աթոռի վրա (սրանք հիմնականում պաշտոնը փողով գնողներն են), իրենք էլ են զգում, որ ոչ մի արժանիք չունեն այնտեղ մնալու, և հենց դրանից ելնելով էլ՝ սիրում են սեփական անձի հասցեին էժանագին «կենացներ» լսել: Հնարավոր է, որ կարիերայի արշալույսին Սարգսյանին էլ դուր եկած լինեն իր լավ աշխատանքի հասցեին տրված դրական գնահատականները, ինչ-որ տեղ նաև ոմանց գովեստը (տեղին արված գովեստ, ճիշտ գնահատական, երևի թե, չկա մարդ, որ չսիրի), բայց կարծել, թե 20 տարուց ավելի պետության առանցքային պաշտոններ զբաղեցրած գործիչը կարող է հաճույք ստանալ իր հասցեին ամեն րոպե հնչող էժանագին քծնանքից ու հաճկատարությունից…

Ասել, թե պատգամավորների նման վարքագիծը թելադրված է նախագահի փիառով զբաղվողների հրահանգով, ևս սխալ կլինի: Դժվար թե պետության ղեկավարի փիառը կազմակերպողները, այն էլ՝ նման պատասխանատու ժամանակահատվածում, այն աստիճան անհեռատես ու անշրջահայաց լինեն, որ դիմեն նման էժանագին հնարքների: Հատկապես, որ հիշյալ գործը ստանձնածների կողմից չափի զգացողության բացակայության պատճառով քծնանքն արդեն այնպիսի քանակությամբ ու այնպիսի ցածրաճաշակ բովանդակությամբ է մատուցվում, որ երևի թե անգամ նախագահի ամենաթունդ ընդդիմադիրների մոտ է առաջացած նողկանքից խղճահարություն ծնվում դեպի «անպաշտպան թողնված» և բոլորի կողմից տոտալ քծնանքի զոհ դարձած Սերժ Սարգսյանը:

Սա, ինչպես հենց սկզբից ընդգծեցինք, ամենայն հավանականությամբ, ինքնագործունեություն էր: Բայց դատելով ինքնագործունեության պատասխան-ռեակցիայից և ձեռք բերած սպառնալի չափերից՝ երևի թե սա արդեն իսկապես հենց իր՝ Սերժ Սարգսյանի լուծելիք հարցն է և արժե, որ հենց նախագահը ինքը ո՛չ թե անուշադրության մատնի ու չտեսնելու տա իր հասցեին շռայլվող «կենացները», այլ լրջորեն վերլուծի, կշռի դրանցից բխող պոզիտիվն ու նեգատիվը և, եթե հարկ կա, Սահմանադրությամբ ամրագրի նախագահի հասցեին արվող քծնանքի դոզան, որպեսզի գոնե սահմանադրական նորմեր պահպանելու «խաթր» հանրապետականները զերծ մնան մշտական գերդոզաներից:

Լուսինե Կեսոյան