«Դհոլչի Կարոյի» նախընտրական բարձր տրամադրությունը

Ազգային ժողովի այսօրվա նիստը պսևդոպատգամավորների համար տևեց ընդամենը 4 րոպե: Յուվեցի Կարոն (Կարո Կարապետյան) շողշողալով մտավ նիստերի դահլիճ, կանգնեց իր նման ԲՀԿ-ով պատգամավոր դարձածների դիմաց ու սկսեց դհոլ խփել. Կարոյի քեֆին քեֆ չէր հասնում, թեև ԲՀԿ-ականներն էլ նրան չէին զիջում և ակնհայտ բարձր տրամադրությամբ էին եկել խորհրդարան. թե ինչ էր եղել, շեֆը կապ ուներ տրամադրության փոփոխության հետ, թե՝ ոչ, չհասկացվեց:

Երեկ հայտարարությունների ժամին ելույթն ավարտելով՝ Նաիրա Զոհրաբյանը միայն նախագահական ընտրություններից հետո «ձևավորվելիք ադեկվատ կառավարության» հաշվով ինչ-որ բան փորձեց լսեցնել: Հնարավոր է՝ ԲՀԿ-ականներից ոմանք «կերել էին կուտը» ու փոխանցել իրար՝ որպես խիստ հավաստի ինֆորմացիա:

Հովիկ Աբրահամյանը մտավ դահլիճ և Յուվեցի Կարոյի դհոլչիության վերջը եկավ: Ընտրյալներն անցան գործի: Սկսվեց քվեարկությունը՝ պսևդոպատգամավորների՝ գործի գալու գլխավոր նախապայմանն ու իմաստը: Ծանրքաշային գեներալիտետն, ըստ ամենայնի, ինֆորմացված էր և չէր էլ եկել. քվեարկության դրվեց հազիվ մի երկու օրինագիծ, որով էլ ազգընտիրների միսիան ավարտվեց, որից հետո արդեն կարելի է ցվրվել օբյեկտներով: Առաջինը ճախրելով դահլիճից դուրս եկավ ու շուրջը սկսեց աշխուժություն տարածել բազմավաստակ խորհրդարանական Սամվել Ալեքսանյանը: Հետո արդեն հերթը Յուվեցի Կարոներինն էր... Սեդրակյան Մհերը, Գրիգորի Մարգարյանը (Բելաջիոյի Գրիշ), Առաքել Մովսիսյանը (Շմայսը) ուղիղ 12:04 րոպե հասցրեցին դուրս գալ նիստերի դահլիճից: Հիշյալ կաստային պատկանող փողատեր ջահելությունը ևս հետևեց նրանց օրինակին:

12:06 րոպե օրենսդրական գործունեությունը կոճակ սեղմելով ավարտած ՍԱՍ-ի Արտակն ու Մաքսիմ Հակոբյանի տղա Վահեն իրենց հերթին լքեցին դահլիճը՝ իրար հետ քաղցր զրուցելով՝ ըստ երևույթին, բովանդակալից զրույցը ձեռք բերված հերթական թանկարժեք ավտոմեքենայի կամ բրենդային մի ուրիշ՝ դարձյալ հիշյալ մասսայի համար կյանքի իմաստ դարձած «զիբիլի» մասին էր: Ի դեպ, ի տարբերություն իրենից հենց «Յուվեցի Կարո» ներկայացնող և հենց այդպես էլ իրեն պահող Կարո Կարապետյանի՝ այս ջահելները մի յուրահատկություն ունեն. նրանք միշտ շատ լուրջ են ու, որպես կանոն, անընդհատ շտապում են: Կյանքով մեկ ամենավռազող տղեն, այս առումով, Մաքսիմի որդյակ «Մոլիբդենի Վահեն» է. անհնար է, որ այս պատգամավորից փորձես մի՝ թեկուզ ամենաչնչին (բնականաբար, իր տարածքին վերաբերող և իր գործառույթների մեջ մտնող) բան ճշտել ու ի պատասխան չլսես՝ «հիմի վռազում եմ, հետո կխոսանք, էլի», բայց էդ «հետո»-ն վերջը թե երբ է գալու՝ երբ մի քիչ գոնե մեծանա ու, ի վերջո, ինքն էլ, բացի Մաքսիմի որդի լինելուց՝ իրենից մի բան ներկայացնի՞, այդպես էլ չի հասկացվում: Ու հենց այդ ժամանակ էլ հասկանում ես, որ երևի թե շատ ավելի լավ է լինել պարզապես Յուվեցի Կարո ու հավեսով դհոլ խփել Ազգային ժողովում, քան՝ անհասկանալի ինչ-որ երևույթ, բայց քեզ պահես չգիտես ինչի պես:

Իսկ որ հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովն էլ, նախորդ գումարումից ակնհայտ էվոլյուցիայով հանդերձ, «անհասկանալի երևույթների» պակաս չունի, հասկանալի է թեկուզ այն բանից, որ երկրի օրենսդիր մարմնում գերակշիռ հատվածի համար աշխատանքը կարող է տևել ընդամենը 4 րոպե:

Լուսինե Կեսոյան