Ոտքի՛, ավերակների արքան է գալիս

Ոտքի՛, Նալբանդյանն է գալիս. սա ո՛չ կատակ է, ո՛չ էլ մղձավանջ, սա դաժան իրականություն է: Այսպես հայ-հայա վաճառված ԱԳՆ շենքում, ասել է՝ թե կառավարության շենքի սպասասրահում, իսկ ավելի կոնկրետ՝ սառցասրահում էի, որտեղ ջերմաստիճանը Կելվինի սանդղակով հասնում էր «զրոյի», իսկ աշխատակիցներն էլ իրենց պարտականությունները կատարում էին ձմեռային վերարկուներով և գլխարկներով, հավանաբար աշխատակիցներից մեկին այդ վիճակը այդքան էլ դուր չէր գալիս, անհանգիստ քայլում էր այս ու այն կողմ՝ քթի տակ մռթմռթալով` էս ինչ թունավոր հիմնարկ ա:

Թունավոր էր, թե՝ ոչ, չկարողացա պարզել, բայց այն, որ այդ թունավոր հիմնարկում շատ շատ են սիրում հիմնարկի ղեկավարին, փաստ է: Նախ անվտանգության աշխատակիցներից մեկը մոտեցավ գլխավոր դռանը, բացեց այն և այդ վիճակում էլ ֆիքսեց, սկզբից մտածեցի, որ աշխատակիցը որոշել է «տաքացնել» այդ ցուրտ սպասասրահը, բայց գնալով ամեն ինչ ջրի երես էր դուրս գալիս։ Անցավ մի քանի րոպե՝ մոտ 5, սրահը «լցվեց տաք օդով», իսկ աշխատակիցներն այդ ընթացքում գնալով ավելի ու ավելի էին խուճապի մատնվում։ Հանկարծ անվտանգության աշխատակիցներից մեկը մոտեցավ սրահում գտնվող մարդկանց և ձեռքով սկսեց անհանգիստ շարժումներ անել։ Սկզբում մտածեցի, և աստիճանաբար սկսեցի գրեթե կասկածել, որ շենքում ռումբ է տեղադրված, հետևաբար, մարդկանց տարհանում են, նորմալ է. արդեն հավատում էի, մյուս կողմից՝ ոստիկանի խուճապահար վիճակից սկսեցի մտածել, որ շուրջս գտնվող մարդկանց մեջ ահաբեկիչներ կան։ Մտածում էի, երբ հանկարծ նորից անվտանգության աշխատակիցը սկսեց շարժել ձեռքը և արագ մոտեցավ ինձ և ասաց.

-Ապե՛ր, ոտքի՛, ոտքի՛...

Գնալով կասկածներս հաստատվում էին։ Արագ ոտքի կանգնեցի. ուզում էի դուրս գալ, երբ հանկարծ մուտքի մոտ նկատեցի նրան, դա նա էր՝ ԱԳՆ նախարար, անթիվ-անհամար երկրներում առաքելություններ իրականացրած հերոսը, դա նա էր՝ Էդվարդ Նալբանդյանը:

Սրահում լռություն էր, նայեցի շուրջբոլորս ու նկատեցի, որ բոլորը կանգնած են, ու հասկացա որ դա ղեկավարին և հայ-հայա վաճառված շենքի «արքային» բարևելու արարողակարգն է ընդամենը: Ակամայից հիշեցի Էմերսոնի խոսքերը՝ ոչինչ այնպես աչքի չի ընկնում, ինչպես մեծությունը, լինել հասարակ՝ նշանակում է լինել մեծ, սակայն ԱԳ նախարարությունում հակառակն ավելի համոզիչ էր... 

Գևորգ Ավետիսյան