Անթասիբ ՀՀԿ-ականների «փրկությունը»

Հերթական նախագահական ընտրությունները ևս ուղեկցվեցին տարաբնույթ խախտումների, ընտրակաշառքների մասին ահազանգերով: Անկախ նրանից, թե այդ ահազանգերից որոնք էին մոտ իրականությանը, որոնք՝ ընդամենը սադրիչ նպատակ էին հետապնդում, մի բան հստակ է՝ Հայաստանի Հանրապետությունում դեռևս առանց ընտրակաշառք ընտրություն չի անցկացվում: Իսկ թե ինչու, պատասխանները շատ են, բայց ընտրակաշառքի անհրաժեշտության բացատրություններից մեկը մեզ տվեցին Եղվարդի ընտրողները:

Եվ այսպես, անկախ նրանից, որ Եղվարդ քաղաքում կապիտալի առումով շատ ավելի բարձր դիրքերում է Պետեկամուտների կոմիտեի նախագահ Գագիկ Խաչատրյանը, «ապահով Հայաստանի» կառուցման «շինարարությունն» այստեղ իր ձեռքն էր վերցրել Բնապահպանության նախարար Արամ Հարությունյանը: Վճռորոշ գործոնն, ըստ երևույթին, Խաչատրյանի անկուսակցական լինելու հանգամանքն է. նա պաշտոնապես ՀՀԿ-ական չէ, թեև ՀՀԿ-ականների կողմից ղեկավարվող պետության ամենաառանցքային կառույցներից մեկի ղեկավարն է, իսկ ահա Արամ Հարությունյանը տարիներ առաջ կողմնորոշված և ժամանակին ճիշտ ընտրություն կատարած կուսակցական է:

Ըստ այդմ, դժվար է ասել, այնուամենայնիվ, Գագիկ Խաչատրյանը որևէ մասնակցություն, թեկուզ՝ ընդհատակյա, ունեցե՞լ է արդյոք «ապահով Հայաստանի» կառուցման գործում, թե՞ փողերը միայն դստեր և ուստրերի ծննդյան արարողությունների վրա է սիրում շռայլել, բայց, ա՛յ, Արամ Հարությունյանի հաշվով ՀՀԿ-ն կարող է հանգիստ շունչ քաշել: Լրագրողների հաշվով ժլատության ռեկորդներ սահմանած Արամ Հարությունյանը ՀՀ նախագահական ընտրություններին «չքցեց» կուսակցությանը, դեռ ավելին, մի բան էլ սեփական ներդրումն ունեցավ: ՀՀԿ-ի հատկացրած 5000-ական դրամներին Արամ Հարությունյանը ավելացրեց ևս 5000 դրամ՝ արդեն իր սեփական գրպանից (սեփական գրպան ասելով, բնականաբար, կարիք չկա շփոթվել և անհարկի ընդհանրացումներ կատարել. մեր պաշտոնյաների «սեփական գրպանը» վաղուց ի վեր իրենց վստահված պետբյուջեի փողերն են):

Այսպես, Եղվարդում «ապահով Հայաստան» ընտրողները, ի տարբերություն, ասենք, Գյումրու որոշ ընտրատեղամասերի 5000 դրամ ստացողների, ստացան ամբողջ 10 000 դրամ, քանի որ նրանք ունեն Արամ Հարությունյանի նման մեկը, ով հանուն Սերժ Սարգսյանի գնաց նման զոհողության և այս անգամ ռիսկ չարեց փողերը խնայել:

Եվ ահա այն մասին, թե ինչպես է բացատրում հիշյալ ընտրակաշառքի փաստը Եղվարդի՝ առողջ մտածող քաղաքացիների մի լայն շերտ. «Էսքան մեծահարուստներ ունենք, բայց ոչ մեկն էնքան թասիբ չունի քաղաքում, որ ուղղակի, առանց փող բաժանելու վեր կենա, ժողովրդի հետ շփվի, ու հենց իրենց խոսքին լսելով՝ գոնե մի 4000 մարդ գնա ու քվեարկի իրանց ասած թեկնածուի օգտին»:

Դատելով ընտրակաշառքների դիապազոնից՝ փաստորեն, Հայաստանում անթասիբ ՀՀԿ-ականների պակաս չկա… Իսկ թե անթասիբները երբ կֆայմեն գոնե իրենց բնակավայրին «տիրություն անելով» վաստակել ընտրությունների ժամանակ այդքան անհրաժեշտ թասիբը՝ թեկուզ այդ ընտրակաշառքի վրա ծախսվող գումարները նախապես ծախսելով տվյալ գյուղի, քաղաքի, թաղամասի կարիքները հոգալու վրա, է՛լ ավելի դժվար է ասել…

Լուսինե Կեսոյան