«Բջնի»-ն մարում է Րաֆֆու հաղթանակը

Անցավ շաբաթ օրը: Այն երկար էր, երկար էր այն մարդկանց համար, ովքեր օր առաջ են ցանկանում տեսնել նոր Հայաստան, նոր երկիր ու նոր իշխանություններ: Սպասեցին բոլորը համբերատար ու լուռ: Րաֆֆի Հովհաննիսյանը շրջեց Հայաստանի տարբեր քաղաքներով, հանդիպեց, բարևեց, ողջունեց բոլորին ու հորդորեց հաջորդ օրը լինել Ազատության հրապարակում: Եվ ահա Ազատության հրապարակը ժամը 15:00-ի դրությամբ գրեթե նույնն էր, ինչ մի երկու օր առաջ: Այսինքն, ըստ էության, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի այս «արշավանքները» քաղաքից քաղաք, զգալի թափ ու գոնե որոշակի փոփոխություն չեն տալիս ընթացող, ինչպես իրենք են անվանում, «Բարև»-ի հեղափոխությանը:

Կիրակի օրը մարդիկ Րաֆֆի Հովհաննիսյանից ակնկալում էին հստակություն, պարզություն ու մոտ ապագայի տեսլականի պարզաբանում, բայց, ի հիասթափություն հազարավոր քաղաքացիների, այս անգամ նույնպես, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ասելիքն իմաստային առումով չէր տարբերվում մյուսներից: Հերթական անգամ «Հայաստան», «Հայաստան» վանկարկումներ և, ի զարմանս բազմաթիվ ներկաների, նորից քաղաքների անուններ, քաղաքներ, որոնցով պետք է շրջի Րաֆֆի Հովհաննիսյանը: Այս անգամ էլ դրա ժամկետը ավելի երկար էր՝ երկու օր՝ մինչև փետրվարի 28-ը: Այսինքն, ըստ էության, գործընթացն անընդհատ ձգձգվելով՝ դատապարտվում է մահվան, չէ որ ինչպես ժողովուրդն է ասում՝ «Երկաթը տաք տաք են ծեծում», իսկ երկաթն արդեն վաղուց ենթարկվում է սառեցման տրամաբանությանը:

Ինչևէ, հանրահավաքի վերջում էլ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հայտարարեց, որ հանրահավաքն ավարտված է ու նշեց, որ ինքն իր ընտանիքի հետ միասին Եռաբլուր է գնում ու քաղաքացիներին հորդորեց, իսկ ավելի կոնկրետ հասկացրեց, որ ցանկացողները պետք է շարժվեն առանձին խմբերով: Իսկ այս քայլը ևս իր մեջ պարունակում է տրոհելու, մաս-մաս անելու գաղափարը, որքան էլ հորդորը արված էր ինչ-ինչ անվտանգության նկատառումներից:

Շարժվեց Րաֆֆին, իսկ քաղաքացիները հրապարակում մնացին կանգնած, առանց կողմնորոշվելու: Ի՞նչ անել, ո՞ւր գնալ. ոմանք շարժվեցին Րաֆֆու հետևից, իսկ մոտ 500 մարդ մնաց հրապարակում:

Այն ժամանակ, երբ Րաֆֆին իր կարճատև ելույթի ժամանակ անընդհատ «Բջնի» էր խմում, ինչը, իհարկե, չվրիպեց ոմանց ուշադրությունից՝ դառնալով շահարկման առարկա՝ նախկին ԱԺ պատգամավոր Ռուբեն Հայրապետյանին պատկանելու և դրա դեմ կուսակցության ներկայացուցիչների կողմից իրականացրած լայնածավալ պայքարի պատճառով, առիթ տվեց խոսել այդ մասին՝ փաստը ներկայացնելով սև գույներով և Րաֆֆիին մեղադրելով դավաճանության մեջ, որի հեղինակները, անշուշտ, հակառակ բարիկադներից են: Բացի դրանից՝ իշխանական թևում այս ընթացքում արդեն իսկ ընթանում է «Ապահով Հայաստանի աթոռակռիվը» վարչապետի, նախարարների, մարզպետների պաշտոնների համար: Այսինքն, կարելի է եզրակացնել, որ գործող իշխանությունները վստահ են իրենց հաղթանակում և «չեն վախենում» Րաֆֆու հանրահավաքներից:

Պայքարը, որը, ըստ էության, սկսեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, արդեն իսկ թևակոխել է «автопилот» փուլ, այսինքն՝ այսուհետև պայքարի շարունակականությունը կախված է միմիայն ժողովրդից ու ժողովրդի կամքից, դիմացկունությունից: Առաջին հայացքից կթվա, թե սա պարադոքս է՝ չէ որ միշտ էլ այն կախված է եղել ժողովրդից, սակայն ոչ, այն դադարները, որոնք տալիս է Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, լուրջ հարված է հասցնում շարժմանն ու հեղափոխությանը, քանզի ամեն անգամ ՀՀ քաղաքացին շտապում է Ազատության հրապարակ ու լսում է նույնը՝ ապագա հաղթանակ, Հայաստան և վերջ: Մի՞թե Րաֆֆի Հովհաննիսյանն այս ձևով փորձում է վերջնականապես վերջ դնել պայքարին, թե՞ ամեն դեպքում սա ծրագրի մի մասն է: Հարց, որն այս օրերին հուզում է բոլորին, սակայն, եթե ամեն դեպքում պայքար, ոչ Րաֆֆու, այլ՝ ժողովրդի, ապա պայքար ազատության համար, իսկ ազատության պայքարը ու դրա տրամաբանական հաղթանակը երբեք էլ ձեռք չի բերվում դյուրին ճանապարհով, այն ձեռք է բերվում ջանքերի, մեծ եռանդի, երբեմն էլ՝ արյան ճանապարհով: Հուսանք, որ վերջին տարբերակն այլևս Հայաստանում տեղ չունի, իսկ Րաֆֆի Հովհաննիսյանն էլ, խոսելով ապագա հաղթանակի մասին, վերջապես կկիսվի ժողովրդի հետ այն ծրագրով, որը ընկած կլինի դրա հիմքում, որն էլ նոր, իրական թափ կհաղորդի իր սկսած գործին:

Գևորգ Ավետիսյան