Ի՞նչ նպատակով է Հովիկ Աբրահամյանը «իրավիճակ» ստեղծում

Ազգային ժողովի նախագահ, ՀՀԿ շտաբի պետ Հովիկ Աբրահամյանն այսօր որոշեց համատեղության կարգով ստանձնել նաև ընդդիմադիրների «ցանկությունները բավարարողի» հաստիքը: Ինչպես և սպասվում էր, խորհրդարանական ընդդիմության որոշ ներկայացուցիչներ այսօր փորձեցին հետընտրական զարգացումներին համընթաց կրքեր բորբոքել նաև երկրի խորհրդարանում:

«Փետրվարի 18-ին տեղի ունեցած նախագահական ընտրություններից հետո Հայաստանում քաղաքական ճգնաժամ է սկսվել, իսկ ԱԺ-ի մեծ օրակարգում ներառված չէ երկրի ներքին վիճակին վերաբերող հարցը: Ցավալի է»,- «կուտը գցողը» ՀԱԿ խմբակցությունից միակ ներկա Նիկոլ Փաշինյանն էր:

Աբրահամյանը միանգամից կուլ գնաց. հասկանալի է, որ եթե Ազգային ժողովի նախագահի աթոռին նստած լիներ ավելի «կոմպետենտ» մեկը, դժվար թե նման պարզ իրավիճակում այդ աստիճան մեծ սայթաքում գրանցվեր, ինչն էլ միանգամից որսաց ընդդիմությունն ու օգտագործեց ինչպես հարկն է:

Հովիկ Աբրահամյանը, կարելի է կարծել, զուտ ձևական՝ «Մենք հարգում ենք 539 հազար այն քաղաքացիներին, որոնք ձայն են տվել Րաֆֆի Հովհաննիսյանին, բայց դուք էլ պետք է հարգեք այն 861 հազար քաղաքացիներին, ովքեր ձայն են տվել գործող նախագահին» տեքստը արտասանելուց հետո համաձայնեց պատգամավոր Փաշինյանի հետ առ այն, որ երկրում, փաստորեն, «իրավիճակ» է ստեղծվել (թե ի՞նչ իրավիճակ՝ գերճգնաժամայի՞ն, պայթյունավտա՞նգ. ըստ երևույթին, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի բազմահազարանոց, բայց, ամեն դեպքում, նաև խիստ վերահսկելի և կոռեկտ միտինգներից Հովիկ Աբրահամյանի մոտ հենց նման «իրավիճակի» վերաբերյալ պատկերացում է ձևավորվել) և որ անհապաղ այդ «ստեղծված իրավիճակը» կարիք ունի քննարկման:

Խորհրդարանի խոսնակն ընդդիմադիրների մի շարք գնահատականները լսելուց հետո առաջարկեց յուրաքանչյուր խմբակցությունից մեկ կամ երկու ներկայացուցիչով հավաքվել իր մոտ՝ «իրավիճակի քննարկման նպատակով», ինչից ևս կարելի է ենթադրել, որ Աբրահամյանը, փաստորեն, ինչ-որ տեղ ընդունեց նրանց հայտարարությունների ճշմարտացիությունը:

«Ժառանգություն» խմբակցության ղեկավար Ռուբեն Հակոբյանը հայտարարեց. «Րաֆֆի Հովհաննիսյանի նախընտրական շտաբի անունից շնորհավորում եմ բոլորին փետրվարի 18-ին կայացած նախագահական ընտրությունների և Րաֆֆի Հովհաննիսյանի նախագահ ընտրվելու կապակցությամբ»: Զարուհի Փոստանջյանը, բնականաբար, չէր կարող ետ մնալ. «Բաղրամյան 26-ի ճաղավանդակների հետևում մեկուսացվեց չարը»: Ի դեպ, մեր ընդդիմադիրների ելույթները ՀՀԿ-ականներից ոմանք ակնհայտ հաճույքով էին լսում. օրինակ, Սերժ Սարգսյանին՝ «մեկուսացման վայրում՝ Բաղրամյան 26-ում» տեսնելու փոստանջյանական ցանկությունը խինդ ու ծիծաղ առաջացրեց ՀՀԿ-ական Հակոբ Հակոբյանի մոտ (Կիլիկիայի Հակոբ), իսկ պատգամավորներից մեկի՝ «փաստորեն ոչ թե Սերժ Սարգսյանը «խփեց», այլ իրեն «խփեցին»» արտահայտության «խփելու» դրվագը բուռն հրճվանք՝ Արտակ Սարգսյանի (ՍԱՍ-ի Արտակ), Վահե Հակոբյանի (Մոլիբդենի Վահե), Աշոտ Արսենյանի (Քլոս կամ Ջերմուկի Արսենյան) մոտ՝ էլի ստիպելով նրանց ցուցադրել ատամնաշարի բոլոր 32 ատամները:

«Փոխհրաձգությունն» ու տեղ-տեղ բոցաշունչ ելույթները տևեցին ևս մի քանի րոպե, որից հետո Հովիկ Աբրահամյանն իր՝ ԱԺ խոսնակի ու ՀՀԿ շտաբի պետի դիրքերից բարբառեց. «Մի հատ քննարկենք հետընտրական պրոցեսները»՝ ըստ էության, հրապարակավ և պաշտոնապես կասկածի տակ դնելով իրենց թեկնածուի ստացած 861 հազար ձայները, հակառակ պարագայում՝ դժվար է երևակայել, թե քննարկելու ի՞նչ կար, եթե Աբրահամյանն իսկապես հավատար իր ասածներին՝ «Հասկանում եք չէ՞, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ձայները չեն դրանք, ամբողջ ընդդիմության ձայներն են: Ես խնդրում և հորդորում եմ, որ դուք հարգեք մեր 861 հազար քաղաքացիներին, ովքեր իրենց ձայնը տվել են Սերժ Սարգսյանին», կամ թե՝ «ժամանակն է վերջ տալ «զոռբայությանը»»:

Եթե իսկապես ոչ մի «իրավիճակ» էլ չլիներ, ըստ էության, այդքան էլ դժվար չէր Ազգային ժողովի նախագահի համար, ով, ցանկացած պահի արտահերթ ելույթի իրավունքն օգտագործելով, կարող էր (իհարկե, սա երևի թե մի քիչ այլ որակի՝ ԱԺ խոսնակի պարագայում) ցանկացած ընդդիմադիր ելույթին ճիշտ ու գրագետ պատասխան տալ և պարզապես հայտարարել, որ երկրում ոչ մի «իրավիճակ» էլ չկա, մի թեկնածուն այսքան ձայն է հավաքել, մյուսը՝ այսքան, Ազգային ժողովի օրակարգում չկա Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի աշխատանքի քննարկման հարց, որից հետո կարելի էր անգամ օրակարգից դուրս ելույթ ունեցողների խոսափողն անջատել և անցնել օրակարգի հարցերին:

Փոխարենը՝ իրավիճակի քննարկման համար հավաք հրավիրվեց, որից հետո էլ «Ժառանգություն» խմբակցության ղեկավարը հայտարարեց «իրավիճակը» քննարկելու համար արտահերթ նիստ հրավիրելու հնարավորության մասին: Իսկ այդ նիստում, բնականաբար, է՛լ ավելի բոցաշունչ ելույթներ կլսվեն, է՛լ ավելի մեծ կասկածի տակ կդրվի Սերժ Սարգսյանի լեգիտիմությունը, որից հետո, չի բացառվում, որ Ազգային ժողովի նախագահի դիվանագիտության և համապատասխան մարտավարության կիրառման արդյունքում վերջիվերջո իսկապես «իրավիճակ» ստեղծվի (հատկապես, եթե Աժ նախագահը գործին միացնի նաև խնամու կուսակցությանը, որի համակիրների ձայներն էլ, ըստ էության, այդ կարգի արդյունք ապահովեցին Րաֆֆի Հովհաննիսյանի համար), իսկ քանի որ «իրավիճակի» ստեղծման հարցում լուրջ վաստակը արժե հենց Հովիկ Աբրահամյանին վերապահել, նրան էլ, ամենայն հավանականությամբ, կվստահվի «իրավիճակի» երկու կողմերի միջև կամուրջներ գցելու լուրջ ու պատասխանատու գործը: Իսկ թե «ստեղծված իրավիճակից» ով՝ ի՞նչ կհաջողացնի փախցնել, կերևա «իրավիճակի» զարգացումից:

Մնում է հուսալ, որ անկախ այդ զարգացումներից ու ամեն մեկի՝ իր «թուլափայը» փախցնելու նկրտումներից, այս անգամ գոնե կխուսափենք «իրավիճակից» և գոնե այս անգամ ժողովուրդը զերծ կմնա ավելորդ ցնցումներից:

Լուսինե Կեսոյան