Անհեթեթության ու ողջամտության եզրերը

Բաղրամյան 26-ում ԱԽ ընդլայնված նիստից հետո, որտեղ դրսի ականջների համար քննարկվում էր ձեռք բերվածի՝ ակտիվ ու ամենօրյա աշխատանքով ամրապնդումը միայն (դե՛ իհարկե, չէ՞ որ մեջքի ետևում են անարատ նախագահական ընտրությունները), կարելի է մտածել, որ իրականում խոսքը նիստում եղել է հենց ստեղծված անհեթեթ իրավիճակից խուսանավելու հիմնախնդիրների մասին:

Սերժ Սարգսյանի հրավիրած նիստը հերթական անգամ եկավ ապացուցելու, որ իշխանությունն իրոք գտնվում է խուճապի ու տագնապի մեջ, և արդեն իսկ այսօր նիստի հետևանքները գտնում են իրենց արտահայտումը ԱԺ-ում։ Այնտեղ քիչ առաջ մեկնարկել է հետընտրական պրոցեսի իրավիճակի քննարկման հանդիպումը, որին մասնակցում են ԱԺ «Ժառանգություն» խմբակցության նախագահ Ռուբիկ Հակոբյանը, ՀՅԴ Արմեն Ռուստամյանը և Գալուստ Սահակյանը, իհարկե, իրավիճակ փրկող Հովիկ Աբրահամյանի մոտ:

Չնայած նրան, որ արդեն մի քանի օր է՝ այս գործիչները քննարկում են ընդդիմության առաջարկները, գործը գլուխ չի գալիս և, ըստ էության, դժվար էլ գա՝ բացի մի դեպքից: Գործը գլուխ կգա միայն այն ժամանակ, երբ ընդդիմության առաջարկները, այն է՝ անցում խորհրդարանական կառավարման համակարգի ու 100-տոկոսանոց համամասնական ընտրակարգի, 1 տարի անց էլ՝ արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ ու վերահսկողական լծակների տրամադրում ընդդիմությանը, Հովիկ Արգամիչի համար կլինեն ողջամիտ, այլ ոչ թե ծիծաղ առաջացնող, չէ՞ որ ընդդիմության ելույթները, ըստ նրա, դատարկ խոսակցություններ են, դատարկ բաներ են, սուտ ու անհիմն։ Հենց սա էլ թույլ է տալիս եզրակացնել, որ մոտակա տարիների ընթացքում իշխանության ողջամտության սահմանները կլինեն շատ սահմանափակ, եթե, իհարկե, այդ տարիների ընթացքում Արգամիչը մնա իր պաշտոնում:

Եվ այսպես, այն ժամանակ, երբ Ռուբիկ Հակոբյանը քննարկումից հետո պնդում է, որ իշխանությունները քննարկում են արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների անցկացման հարցը, հանդիպմանը ներկա Գալուստ Սահակյանը նշում է, որ օրակարգում արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների անցկացման հարց չկա, կարելի է կարծել, որ հանդիպման ընթացքում «ամեն մարդ իր դարդին» կարգավիճակում է եղել, ու արդյունքում՝ այսպիսի ռադիկալ հետհանդիպումային մտքեր: Չնայած զարմանալն անիմաստ է, չէ՞ որ դեռ մեկուկես ամիս առաջ ԲՀԿ-ի՝ այնքան հեռանկարային թվացող նույն ծրագիրն այնպիսի հմտությամբ տապալվեց, որ փոշու մի հատիկ էլ չբարձրացավ։ Այս դեպքում մտածել, որ իշխանությունները կվարանեն նույնն անել այսօր, ուղղակի ծիծաղելի է թվում, և հենց դա էլ հասկանալով՝ այսօր Րաֆֆի Հովհաննիսյանը «Բարևի» հեղափոխության հիմքում չի դնում դեռևս ոչ մի նշակետ, դեպի որը և հենց կձգտի հեղափոխությունը, հակառակ պարագայում դեռևս չձևավորված շարժումը կդառնա իր իսկ իղձերի գերին, չէ՞ որ այդ դեպքում իշխանության համար թիրախային առումով բոլոր խնդիրներն այլևս ակնհայտ կլինեն: Սակայն մյուս կողմից էլ Րաֆֆուն է ուղղված հազարավոր մարդկանց հրամայականը՝ շարժմանը տեսք և նպատակ տալ:

Ամեն դեպքում, այսօր պետք է գրանցել այն, որ ՀՀ-ում գլոբալ առումով խնդիրներ լուծողներ չկան, որոշումներն ընդունվում են ըստ իրավիճակի այն պատճառով, որ դեռևս մինչ այսօր հարց լուծող իշխանությունները չեն կարողանում գտնել «Բարևի» հեղափոխությության հակաթույնը, և ամեն անգամ սխալ հակաթույն օգտագործելով՝ ավելի ու ավելի են մեծացնում իրենց գլխին կախված «դամոկլյան սրի» ընկնելու հավանականությունը, իսկ միակ, թեկուզև ժամանակավոր փրկությունը, կլինի զիջումների գնալն ու Աստծուց հակաթույն խնդրելը:

Գևորգ Ավետիսյան