ՔԿՀ «աքսորյալ» պետը վրե՞ժ է լուծում դատապարտյալից

Այսօր «Lurer.com»-ի խմբագրություն էր դիմել «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Համլետ Ռաֆիկի Ղազարյանը՝ խնդրելով օգնել իրեն: Հիշեցնենք, որ հիշյալ դատապարտյալը մոտ երկու շաբաթ առաջ որպես բողոքի նշան 29 ասեղ էր խրել որովայնի հատվածում՝ փորձելով ինքնասպան լինել: Անցել է արդեն բավական ժամանակ և, փաստորեն, ոչինչ չի փոխվել: Ղազարյանն այժմ գտնվում է «Դատապարտյալների հիվանդանոցում»՝ հրաժարվելով, սակայն, բժիշկների միջամտությունից։ «Չորս ասեղ չեմ թողնում հանեն փայծախիս միջից», - բացատրեց դատապարտյալը: Իսկ թե ինչո՞ւ, ո՞րն է նման անտրամաբանական վարքի պատճառը, ինչի՞ է ուզում դրանով հասնել, պատասխանեց. «Խնդրում եմ, որ Դուք տաք թերթերին, իմ պահանջն է, որ բոլոր իշխանություններն ինձի այցելեն, ինձի չեն այցելել, վախում են, որ իմ ջանիս մեջը ասեղներ են: Ես ուզում եմ, որ Տիգրան Նավասարդյանը՝ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետը, պատժվի, ճշտումներ արեք, թե քանի դատապարտյալի ա ջարդել ինքը. եթե իմանա, որ մեկը մի լրագրողի ա զանգել, ծեծի ա ենթարկում: Իրա մեջքը պինդ ա, թիկունքին «գեներալն ա», դրա համար ոչ մեկը ռիսկ չի անում իրան բան անի: Ուզում եմ, որ Արդարադատության նախարարը ինձի այցելի, Մարդու իրավունքների պաշտպանը իրանց հետ ա համագործակցում, գալիս ա, լսում ու բան չի անում: Հիմա էլ չեմ թողում ինձ օպերացիա անեն, ասեղները հանեն, մի անգամ արեցին, չէին կարացել հանեն, նորից կարել են, ես խորն էի խրել ասեղը»:

Տիգրան Նավասարդյանի «թշնամանքը» հիշյալ դատապարտյալի հանդեպ, վերջինիս խոսքով, սկսվել է դեռևս «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկից, երբ Ղազարյանի խցում մի երիտասարդ է ինքնասպան եղել: Ղազարյանի պատմելով՝ պատճառը «ղումարն էր». երիտասարդը պարտվում է 100 հազար դրամ և վերջ տալիս կյանքին: Նավասարդյանը, սակայն, իբր ստիպում է ցուցմունք տալ խցակիցներին առ այն, թե պատճառը տնից ստացված «վատ լուրն» էր՝ մոր մասին: Մի քանի անգամ գողության համար դատապարտված Ղազարյանը, սակայն, իր ասելով, հրաժարվում է սուտ ցուցմունք գրել, բողոքում, որից հետո էլ Նավասարդյանը լցվում է վրեժխնդրությամբ:

Լարվածությունը շարունակվում է նաև «Հրազդան» ՔԿՀ-ում, ուր ճակատագրի հեգնանքով տեղափոխվում են թե՛ պետը, թե՛ դատապարտյալը: Այստեղ ևս, իբր շարունակվում է թշնամանքը՝ արտահայտվելով ծեծի պարբերական դոզաներով. «Ես ասում էի՝ ինքնասպան կլինեմ, ասում էր՝ «տո ուրա քեզ էդքան տղամարդկություն, որ ըտենց բան անես»: Ուզում էր, որ ես հետ վերցնեմ բողոքներս, որ գրել եմ դատախազին, նախագահին, նախարարին: Ես հրաժարվում էի: Ինքն էլ ինձ 2 ամիս մենակով փակեց խցում, ես մենակ էի մնացել, ինձի սարքեց թոքախտ, դրա համար էլ ես ասեղները խրեցի, ինչ անեի»:

Որ դատապարտյալների բողոքները շատ դեպքերում կարող են ավելի քան սուբյեկտիվ լինել, միանշանակ է: Որ քրեակատարողական հիմնարկը հաստատ հանգստյան տուն չէ, ո՛չ էլ քրեակատարողական հիմնարկի պետը պետք է Մայր Թերեզայի գլխաշորը քաշած ամբողջ օրը դայակություն անի մարդասպաններին, գողերին, խարդախներին ու բռնաբարողներին, որոնցից յուրաքանչյուրի՝ օրենքին դեմ գնալու պատճառով մեկ կամ մեկից ավելի օրինապաշտ քաղաքացիներ են տուժել, ևս միանշանակ է: Բայց որ ամեն ինչով հանդերձ, ի դեմս անգամ ամենածանր հանցագործների, մենք գործ ունենք մարդկանց հետ, ևս անհերքելի իրողություն է:

Մեր հարցմանն ի պատասխան՝ Տիգրան Նավասարդյանը հայտնեց, որ այս գործի առնչությամբ արդեն իսկ քննություն է գնում, դատախազությունից ուսումնասիրում են գործը: Բայց քանի որ այդ «ուսումնասիրության» արդյունքում ՀՀ քաղաքացին, ինչպես տեսնում ենք, դեռևս չի հանդարտվել և, իր ասելով, որևէ քայլ այդպես էլ չի տեսել համապատասխան մարմինների կողմից, հարկ համարեցինք ևս մեկ անգամ անդրադառնալ այս հարցին: Ի դեպ, հիշատակված «գեներալի» հետքը մեզ չհաջողվեց գտնել՝ այն գեներալի, ով, իբր կանգնած է Նավասարդյանի թիկունքում և թույլ չի տալիս, որ նրան որևէ մեկը «բան ասի»՝ իր ապօրինություններով հանդերձ:

Ավելին, մեր հետաքննության ժամանակ միանգամայն այլ պատկեր բացվեց: Ասում են՝ Նավասարդյանը ժամանակին մտերիմ հարաբերություններ է ունեցել Քրեակատարողական հիմնարկների վարչության ներկայիս պետ Հայկ Հարությունյանի եղբոր հետ, ինչը, սակայն, չի կարելի ասել հենց Հարությունյանի պահով: Ընդհակառակը, Նավասարդյանին «Նուբարաշենից» հեռացնողը հենց Հայկ Հարությունյանն էր, ով էլ Տիգրանին «աքսորում» է «Հրազդան»՝ այն էլ հանգուցյալ եղբոր «խաթր»: Սակայն միայն այդքանը՝ ոչ ավելին: Իսկ թե դատապարտյալի հայտնած տեղեկատվության մնացյալ հատվածից ո՞ր մասն է իրականությանը համապատասխանում, որը՝ չափազանցություն է պարզապես, արդեն համապատասխան մարմինների քննելիք հարցն է:

Լուսինե Կեսոյան