Սահմանադրական դատարա՞ն, թե՞ հացի փուռ

Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, այնուամենայնիվ, որոշեց ազատվել Պարույր Հայրիկյանի «ռամաշկից» և ի վերջո որոշեց (թե որերորդ թերթիկը քաշելուց որոշեց՝ պարզ չէ)։ Նա դիմեց Սահմանադրական դատարան՝ փետրվարի 18-ին կայացած նախագահական ընտրությունների՝ ԿԸՀ-ի հրապարակած արդյունքներն անվավեր ճանաչելու համար, այսինքն նաև նախագահական ընտրություններն անվավեր ճանաչելու համար:

Իսկ ի՞նչ կտա Սահմանադրական դատարանը Րաֆֆի Հովհաննիսյան բարի կերպարին բացի բացասական արդյունքից, անհնար է պատկերացնել՝ չնայած երկար մտածելու կամ պարզապես խորը մտածելու արդյունքում էլ պարզ է, որ միմիայն գլխացավանք:
Հարց է առաջանում՝ ի՞նչ է, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը կամ իր գաղափարակիցներն ու համակիրներն այդ մասին չգիտե՞ն: Չգիտե՞ն, որ հերթական անգամ Սահմանադրական դատարանն ընդունելու է հայցը, ու պրոցեսները ունենալու են անվերջ տևողություն կամ, որ ավելի հավանական է, Սահմանադրական դատարանը գործը կարճելու է՝ ոչ բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պատճառաբանությամբ: Այս ամենը հասկանալու համար անհրաժեշտ չէ լինել դիտորդ ու իրականացնել մշտադիտարկում, այլ պարզապես անհրաժեշտ է գտնել և կամ կարդալ, կամ էլ պարզապես դիտել ԿԸՀ-ի նախագահ Տիգրան Մուկուչյանի ելույթները, որոնցից մեկում նա վերցնում է Ա4 ձևաչափի թուղթն ու այն թափահարելով՝ «մունաթ» գալիս, կարծես ժողովուրդն է իրեն պարտք:

Ներկայացնելով ու խոսելով «Ժառանգություն» կուսակցության ընտրատեղամասերից մի քանիսի արդյունքներն անվավեր ճանաչելու մասին, նշում է, որ այդ թղթի անգամ կեսի չափով չկան ապացույցներ, ի՞նչպես կարելի է դրանց արդյունքներն անվավեր ճանաչել:

Այս ամենի մասին և անգամ ավելիի մասին մի՞թե չգիտեն հեղափոխականներն ու Րաֆֆի Հովհաննիսյանը. իհարկե գիտեն։ Այդ դեպքում ի՞նչ նպատակ է հետապնդում ժողովրդավար ու արդարամիտ Րաֆֆի Հովհաննիսյանն այս քայլով:

Այո՛, հենց գլխացավանքն է, որ ակնկալում է Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, գլխացավանք, բայց միայն Սերժ Սարգսյանի ու իշխանության համար, իսկ իր համար, որքան էլ տարօրինակ չհնչի, ժամանակ։ Առաջին հայացքից Րաֆֆի Հովհաննիսյանին, որպես հաղթող ու անպարտելի թեկնածու, ոչ մի ժամանակ էլ հարկավոր չէ՝ հաղթողը միշտ հաղթող է՝ անկախ ամեն ինչից, բայց քանի որ այս կյանքում բոլորին է ժամանակ հարկավոր, նրան նույնպես հարկավոր է այդքան թանկ ժամանակը՝ հաղթանակը ռեալիզացնելու համար: Քանի որ միայն հանրահավաքներով ու դասադուլներով դեռևս չի կարելի խոսել հաղթանակի մասին, եթե նաև հաշվի առնենք վերջինիս կարծես ամբողջովին մարած՝ հեռանկարային 50 հազար ուսանողից պայքարում մնացած տասնյակ ուսանողներին, որոնց աչքերում, չնայած դրան, դեռ վառվում է հաղթանակի կրակը՝ հուսալով, որ ապագայում հենց դա կարող է փոխել իրավիճակ:

Այսպիսով, «Սահմանադրական դատարան դիմում է, որ ի՞նչ անի»–ի պատասխանը պարզ է՝ գլխացավանք, սա այն դեպքերից է, որ ինչքան շատ ժամանակ, այնքան լավ՝ հաղթանակը ռեալիզացնելու համար: Թե չէ այլ ակնկալիք ունենալ Սահմանադրական դատարանից, իհարկե, չի կարելի, քանի որ դա նույնն է, որ նման հայցով Րաֆֆի Հովհաննիսյանը դիմեր հացի փուռ, չնայած այս դեպքում ակնկալիքներն ավելի մեծ կլինեին՝ հայցին ի պատասխան հնարավոր կլիներ մի քանի հաց ստանալ:

Գևորգ Ավետիսյան