Վարչապետազանց

Երբ ամեն ինչ վատ է, վատ է բոլորի համար, բայց արի ու տես, որ ամեն ինչ վատ է, բայց ոչ բոլորի համար: Երբ ամեն ինչ վատ էր 2012-ին, ու տարին փակում էին, այսինքն` պետությունը տարին փակում էր անասելի թվերի հասնող արտաքին պարտքերով, երկրից տասնյակ հազարավոր մարդկանց արտագաղթով, դրան գումարած՝ նվազագույն աշխատավարձի ոչ ավել, ոչ պակաս 2,500 դրամ բարձրացումը, վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ժպտում էր։ Եվ երբ նրան հարցնում էին հաջորդ 5 տարիներին ևս վարչապետի պաշտոնում պաշտոնավարելու մասին, նա ընդամենը ժպտալով նշում էր՝ այսքան դիմացել եք, մի քանի ամիս էլ դիմացե՛ք: Այո, շատ դիպուկ արտահայտություն՝ մեր պաշտոնյաներին դիմանալու առումով: Իսկապես ազգը դիմանում է, բայց մինչև ե՞րբ, մինչև ե՞րբ ժողովուրդը պետք է ապրի դիմանալու մղումով, իսկ այդ ընթացքում դիմացկունները հարստանան ու հարստահարեն դիմացողներին:

Մղձավանջային 2012-ը եկավ ու կրկնապատկեց ոմանց հարստությունը, բայց կրկնապատկեց նաև պետության պարտքերը: Այսօր այն հանգամանքը, որ իշխանությունների համար առաջնային է վարչապետի հարցը, թույլ է տալիս եզրակացնել, որ ի դեմս այդ պաշտոնը ստանձնողի՝ պարզ կլինեն գալիք 5 տարիներին հարստահարում կամ հարստացում որոնողի ծրագրային միտումները:

Օրինակ՝ այսօր լրատվամիջոցներից մի քանիսի ուշադրությունը սևեռվել էր եղածների մեջ համեստ Տիգրան Սարգսյանի ունեցվածքի վրա: Հաշվել էին, գումարել ու բազմապատկել՝ չմոռանալով բաժանել, և եկել էին եզրահանգման, որ վարչապետի ունեցվածքը 2012-ի համեմատ ավելացել, շատացել կամ էլ դրա նման մի բան է եղել: Այս պարագայում տեղին կլինի ստեղծել փոխարինող, բայց համարժեք անուններ տվյալ պաշտոնի համար, տվյալ դեպքում «վարչապետազանց»-ը բավականին խոսուն կլինի այն գումարների համեմատ, որոնք այս տարիների ընթացքում հասցրել է կուտակել համեստ Տիգրան Սարգսյանը:

Վարչապետի՝ 6 միավոր անշարժ, ու 1 միավոր՝ շարժական գույքից բացի՝ հաշվի է առնվել նրա տիկնոջ՝ 4 միավոր անշարժ և 3 միավոր՝ շարժական գույքը՝ գումարած վարչապետի՝ ներդրումներով ու արժեթղթերով պայմանավորված եկամուտները։ Այդուհանդերձ, նշվում է, որ 2012-ին վերջինիս եկամուտները աճել են, չնայած նոր ձեռքբերումների մասին խոսք չկա: Չնայած, ամենայն հավանականությամբ, մարդիկ պետք է ուրախությամբ ընդունեն Տիգրան Սարգսյանին որպես վարչապետ, չմոռանալով, որ լավից լավը միշտ էլ կա։

Ստացվում է, որ այսօր իշխանության վերևներում հայտնվածները երբեք չեն բավարարվում, այլ պարզապես ցուցաբերում են բավարարման ախտանիշներ՝ նվազագույն աշխատավարձի նվազագույն շեմը բարձրացնելով մեր երկրի ու իրականության համար պատմական մի ամբողջ 2.500 դրամով:

Մնում է հուսալ, որ մոտ ապագայում վարչապետի փոխարեն նորից չենք ունենա վարչապետազանցներ, ովքեր գիտակցաբար ձեռք չեն մեկնի ժողովրդի սեփականությանը և կբավարարվեն ունեցածով ու, ամենակարևորը, ժողովրդին հանրային կերպով չեն վիրավորի՝ նրանց շպրտելով ողորմելի 2.500 դրամ, որով Հայաստանի ներկայիս հանրապետությունում անգամ մեկ օր մեկ անձը չի կարող ապրել:

Գևորգ Ավետիսյան