Սերժ Սարգսյանի պլան Բ-ն

Վերջապես նախօրեին կայացած հանրահավաքի ընթացքում Րաֆֆի Հովհաննիսյանը ներկայացրեց այն կարևորագույն որոշումը, որն ինքն ընդունել էր։ Պարզվեց՝ մինչև մարտի 31-ը Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հացադուլ է անելու և մնալու է Ազատության հրապարակում՝ պահանջելով Սերժ Սարգսյանից ինքնաբացարկ հայտարարել։ Ընդունենք, որ սա ևս պայքարի միջոց է:

Իհարկե, պայքարի այս ձևաչափը նորություն չէ մեր երկրում, տարիներ առաջ հենց Րաֆֆի Հովհաննիսյանն այն կիրառել էր, ի դեպ, նույն ժամանակահատվածում, իսկ նախագահական ընտրությունների ընթացքում էլ պայքարի նման եղանակ էր ընտրել նախագահի թեկնածու Անդրիաս Ղուկասյանը, ով մի ամբողջ մեկ ամիս չսնվեց, արդյունքում անգամ հայտնվեց հիվանդանոցում: Չնայած այս ամենին՝ որքան այս տարբերակը փորձված է, նույնքան էլ ժամանակը ցույց է տվել, որ այն անօգուտ է Հայաստանում ու գործող իշխանությունների միջավայրում:

Այս պարագայում հարց է առաջանում՝ եթե Սերժ Սարգսյանը բացարձակապես ուշադրություն չդարձրեց Անդրիաս Ղուկասյանին, երբ նախագահի թեկնածուն ամբողջությամբ հյուծված պառկած էր Բաղրամյան 26-ից մի կանգառ ներքև գտնվող հատվածում, ապա այս անգամ ի՞նչ ակնկալիք կարելի է ունենալ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի այս քայլից: Եթե առաջնորդվենք Սերժ Սարգսյանի վարած քաղաքականության տրամաբանությամբ, ապա ոչ մի հեռանկար, գոնե Սերժ Սարգսյանի ուշադրության գրավման առումով, սա չի ունենա: Առավելագույնը, որը կարող էր անել Սերժ Սարգսյանը, արդեն իսկ արել է՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանին առաջարկել է մեկ անգամ ևս հանդիպել իր հետ, սակայն, ինչպես արդեն այսօր պարզվեց, մերժվել է Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կողմից։ Սա այն առավելագույնն էր, որ կարող էր անել Սերժ Սարգսյանը:

Նախ՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հայտարարել էր, որ պատրաստ է հանդիպման Սերժ Սարգսյանի հետ ցանկացած վայրում նախքան անժամկետ հացադուլ սկսելը, իսկ հացադուլից հետո հայտարարեց, որ կհանդիպի իր կողմից հարգված Սերժ Սարգսյանին միայն Ազատության հրապարակում, որը և կարելի է բացառել: Բացառել թեկուզ միայն այն պատճառով, որ Սերժ Սարգսյանը՝ որպես ՀՀ նախագահ, չի համարձակվի ոտք դնել Ազատության հրապարակ՝ նվազագույնը չլսելու համար իր հասցեին հրապարակում հնչեցվելիք արտահայտությունները, որոնք, անշուշտ, կլինեն, և բոլորն էլ՝ վատ տեսանկյունից։ Իսկ եթե հաշվի առնենք նաև այն, որ Սերժ Սարգսյանն այլևս հնարավորություն չի ունենա վերահսկելու հանդիպման ընթացքը, ինչի հնարավորությունն ուներ Բաղրամյան 26-ում, ապա բացառելու հնարավորությունը միանշանակ արդարացված կլինի:

Սրանով իսկ հասկանալի է դառնում, որ Սերժ Սարգսյանը պատրաստ է մրցակիցների կողմից ցանկացած քայլի։ «Մեզ մնում է միայն հուսալ, որ պարոն Հովհաննիսյանը ճիշտ է գնահատել իրավիճակը և սթափ գիտակցում է երկխոսության դե ֆակտո մերժման ճանապարհի վտանգները». ահա թե ինչպիսին էր Սերժ Սարգսյանի պատասխանը Րաֆֆի Հովհաննիսյանին իրեն մերժելու կապակցությամբ: Իրականում, պետք է միայն հասկանալ այս բառակապակցությունների տողատակերը, որոնք միանշանակ տարբերվում են Սերժ Թանկյանին ուղղված հուզումնառատ պատասխաններից: Այս անգամ նամակը գրողի ձեռագիրը բոլորովին այլ էր, այս անգամ պատասխանը տրվել էր՝ ելնելով ստեղծված իրավիճակի լրջության աստիճանից, որը ենթադրում էր միայն խոսել սպառնալիքների լեզվով, ինչն այս պարագայում ևս արվել է:

Ինչ ասել է՝ վտանգներ երկխոսության դե ֆակտո մերժման ճանապարհին, խոսքն այս դեպքում կարող է գնալ միայն երեք իրավիճակի մասին՝ կամ՝ անձնապես Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ու իր համակիրների նկատմամբ սպառնալիքի ու վտանգի, կամ՝ երկրի հետագա զարգացման համար սպառնալիքի ու վտանգի, կամ էլ՝ իշխանություններն իրենց հերթին դեռ ամբողջովին չեն պատկերացնում իրենց կողմից առաջարկվող վտանգը:

Երկու տարբերակն էլ բացառել չի կարելի, սակայն ելնելով նաև ՀՀ-ի՝ միջազգային հարաբերություններում չկողմնորոշվելու փաստից՝ կարելի է նաև եզրակացնել, որ Սերժ Սարգսյանի պատասխանն ու սպառնալիքները կարող էին վերաբերել հենց ՀՀ բռնած ուղուն, տարածաշրջանային, և ընդհանրապես, արտաքին քաղաքականությանը, որը և հենց կարող է լինել մարտի 12-ին կայանալիք հանդիպման հանգուցալուծումը:

Այսինքն՝ Սերժ Սարգսյանը  վաղը Վլադիմիր Պուտինի հետ կայանալիք հանդիպմանը կարող է տալ դրական պատասխան «Մաքսային միություն» մտնելու կապակցությամբ, որի դիմաց կստանա առաջիկա 5 տարիներին իր՝ նախագահի աթոռում պաշտոնավարման երաշխիքներ ՌԴ նախագահից: Այդպիսով Սերժ Սարգսյանը միանգամից մի քանի հարց կլուծի. յուրատեսակ «Պլան Բ», որով ձեռնունայն կթողնի Րաֆֆի Հովհաննիսյանին, վերջապես կլուծի «Արևմո՞ւտք, թե՞ ՌԴ» գլուխկոտրուկը, իսկ վերջում էլ նրա այս քայլի մեկնաբանություն-արդարացում կհանդիսանա հենց այս՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանին տրված պատասխանը, որով նա կապացուցի, որ ժամանակին զգուշացրել է բոլորին։ Արդյունքում մեղավոր կողմ կդառնա Րաֆֆի Հովհաննիսյանի՝ երկխոսության չգալու փաստը: Իսկ այս սցենարն իր վառ արտահայտումը կգտնի միայն 2015-ից հետո, երբ ամեն ինչ արդեն անդառնալի կլինի երկրի համար:

Գևորգ Ավետիսյան