Ընտրությունները դատարկում են «Ծովից ծով» Հայաստանը

Փետրվարի 18-ին կայացած նախագահական ընտրությունները թողեցին իրենց հետքը հայաստանյան իրականությունում, որը դեռևս իր վառ արտահայտումներն է շարունակում ներքաղաքական կյանքում, և որն ուղիղ կապ ունի երկրում քաղաքացիների ապրելակերպի, և ընդանրապես՝ պետության քաղաքացու հետ:

Արդեն անհիշելի ժամակներից ՀՀ քաղաքացիներից շատ շատերը բռնել են արտագաղթի ճանապարհը, այս փաստը, թերևս, գաղտնիք համարել չի կարելի, չէ՞ որ ամեն անգամ վիճակագրական տվյալները, և ոչ միայն, գալիս են ապացուցելու այդ իրականությունը:

Եվ այսպես, այս անգամ, ըստ նույն քաղավիացիայի տվյալների, 2013-ի հունվար-փետրվար ամիսներին Հայաստանի Հանրապետությունն օդային ճանապարհով լքել է 115 221 մարդ, իսկ ահա նախորդ տարի նույն ժամանակահատվածում օդային ճանապարհով Հայաստանը լքել է 113 980 մարդ. ահա ձեզ պաշտոնական տվյալները: Սա միայն 2013 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին, իսկ համեմատության համար կարելի է նկատի ունենալ ամբողջ տարվա վիճակագրությունը միայն: Չնայած այս պարագայում չի կարելի նաև մոռանալ Հայաստան վերադարձած մարդկանց մասին՝ ի նկատի ունենալով, իհարկե, արտագաղթածների տվյալների առավելությունը:

Սակայն այս ամիսներին էր, որ Հայաստանում մոլեգնում էր նախագահական ընտրությունների սարսափազդու քամին: Եվ այսպես՝ արդյոք արտագաղթի աճը գրանցող տվյալները կարելի՞ է կապել նախագահական ընտրությունների և, իհարկե, Սերժ Սարգսյանի վերընտրվելու հետ:

Իհարկե, սա պետության, երկրի ազգային անվտանգությանը սպառնացող բավականին լուրջ վտանգ է, որի մասին պետք է մտածեն բոլորը՝ երկրի վերընտրված նախագահից մինչև արտագաղթող ցանկացած ՀՀ քաղաքացի: Սակայն ինչ է ստացվում, այն ժամանակ դեռ գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանն իր քարոզարշավի ժամանակ ցույց է տալիս արհամարհական վերաբերմունք երկիրը պահող գյուղացու որդիների արտագաղթի փաստի կապակցությամբ, ավելին, այդ վերաբերմունքը բավականին գռեհիկ ու ոչ սազական ձևաչափի էր երկրի նախագահի համար ընդանրապես։ Ես մեղավո՞ր եմ, որ քո տղերքն արտագաղթել են, հենց այսպիսին էր այդ ժամանակ դեռևս չվերընտրված նախագահի արձագանքը:

Եվ ահա, Սերժ Սարգսյանը վերընտրվել է, իսկ այդ ընթացքում էլ, ստացվում է, մարդիկ փախնում են, օդային, թե ցամաքային ճանապարհով, կարևոր չէ: Այս տեմպերով արտագաղթ գրանցելու դեպքում ոչ երկար ու ոչ բարդ մաթեմաթիկական հաշվարկներից հետո կարելի է հանգիստ գալ այն եզրահանգման, որ մի «պայծառ» օր «Ծովից ծով» Հայաստանում այլևս քաղաքացիներ չեն մնա, իսկ իշխանություններն էլ կկառավարեն դադարկությանը՝ ամենևին իրենց մեղավոր չզգալով:

Այս ամենը, իհարկե, կարելի է կապել միմիայն նախագահական ընտրությունների և հիմնականում՝ դրա արդյունքների հետ, իսկ եթե դրան գումարենք նաև երկրում ծնելիության թվի նահանջը, ապա Հայաստանի Հանրապետությանը ապագայում ոչ մի լավ բան չի սպասում։ Միակ հնարավորությունը փոփոխություններն են, որոնք հնարավորություն կտան կասեցնել ու կանգնեցնել այս՝ օր օրի ահագնացող արտագաղթը՝ կործանարար մեր երկրի համար:

Երկրում ծնելիության թվի նահանջը ևս կարելի է կապել իշխանությունների հետ, չէ՞ որ շատ հաճախ հենց երիտասարդ ընտանիքները հնարավորության բացակայության պատճառով խուսափում են երեխայից, մանավանդ՝ մի քանի: Շատ հաճախ էլ ընտանիքները գերադասում են իրենց երեխաներին ունենալ այլ երկրներում՝ Հայաստանի քաղաքացիությունից խուսափելու համար:

Այսպիսով՝ ստացվում է, որ իշխանություններն արհամարում են, իսկ քաղաքացիներն էլ հեռանում են հիմնականում անվերադարձ՝ հայրենիքը թողնելով բախտի քմահաճույքին: Սա միանշանակ ազգային անվտանգության հարց է, որ պետք է դրվեր քննարկման նախագահի մակարդակով, սակայն, ինչպես արդեն հայտնի է, ներկայիս իշխանություններն իրենց մեղավոր չեն համարում ազգաբնակչության մասսայական արտագաղթի համար:

Հուսանք, որ հետագայում, իհարկե, արմատական փոփոխությունների արդյունքում այս կործանարար պրոցեսը կկասեցվի և, իհարկե, կբարձրանա իշխանությունների ինքնագիտակցման մակարդակը, որը, ինչպես երևում է, սեփական անձից զատ չի ճանաչում ոչինչ ու ոչ մեկի:

Գևորգ Ավետիսյան