Ի՞նչ ձեռք բերեց ԱԺ-ն՝ կորցնելով Ալրաղացի Լյովին

Վերլուծական 18 Մարտ, 2013 22:45

Րաֆֆի Հովհաննիսյանի առաջարկությանը՝ ցրել Ազգային ժողովը, նախագահ Սերժ Սարգսյանը տվել է կտրուկ պատասխան՝ ոչ: Նախագահը մերժել է, քանի որ կարծում է, որ օրենսդիր մարմինն արդարացնում է իր գոյությունը և բոլորովին արժանի չէ նման ճակատագրի: Նախագահի այս տեսակետը կիսում են նաև մեր օրենսդիրները՝ ընդ որում, թե՛ իշխանական, թե՛ ընդդիմադիր. այս հարցում տարակարծությունը միայն «Ժառանգության» երկու պատգամավորների հետ է. թե՛ ՀԱԿ-ում, թե՛ ՀՅԴ-ում, թե՛ ԲՀԿ-ում մտադիր չեն հրաժեշտ տալ մանդատներին: Պատգամավորներն, ըստ էության, մեծ պատասխանատվությամբ են մոտենում իրենց տրված վստահությանը:

Սակայն, ինչպես շատ ու շատ հարցերի հետ կապված, այս դեպքում ևս, պրակտիկան ցույց է տալիս, որ մի բան է՝ նախագահի կամ մեր օրենսդիրների կարծիքը, մեկ այլ բան՝ օբյեկտիվ իրականությունը: Իսկ թե ինչպիսի առաջընթաց է արձանագրել Հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովը Չորրորդի համեմատությամբ և թե ինչպիսի բարձր պատասխանատվությամբ են մեր օրենսդիրները վերաբերվում իրենց աշխատանքին, այսօր ֆիքսել է Lurer.com–ի տեսախցիկը:

Ընդմիջումից հետո շարունակվեց «Ապահովագրության և ապահովագրական գործունեության մասին» ՀՀ օրենքում լրացում կատարելու մասին օրենքի նախագիծը։ Օրինագիծը բերողը կառավարությունն էր, որի ներկայացուցիչ Տիգրան Դավթյանն իր ներկայությամբ «լցնում» էր ԱԺ նիստերի դահլիճի՝ կառավարության անդամներին հատկացվող թևը: ՀՀԿ-ին հատկացվող երկու շարքերը կատարյալ դատարկության մեջ էին և որևէ խանգարող շշուկ անգամ հնարավոր չէր որսալ գլխադասային հանձնաժողովի ներկայացուցիչ ԲՀԿ-ական Միքայել Մելքումյանի ելույթի ժամանակ: Մելքումյանն ասում էր, Դավթյանը լսում, Դավթյանն ասում էր՝ Մելքումյանը լսում: Որպես բացառություն, լսողների թվում էին նաև ԱԺ փոխնախագահ Էդուարդ Շարմազանովը (նա էլ ներկա էր, քանի որ առանց ԱԺ ղեկավարության նիստ չէր կարող տեղի ունենալ), մեկ էլ երկու, լրիվ պատահաբար այդ ժամին դահլիճում հայտնված պատգամավորներ՝ ՀՀԿ-ական Ռուզաննա Մուրադյանը, ԲՀԿ-ականներ Գուրգեն Արսենյանը, Ստեփան Մարգարյանը և «Ազատ դեմոկրատներ»-ից Ալիկ Արզումանյանը:

Հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովի պատգամավորներից նորերը սիրում են ասել, թե ամեն դեպքում, իրենց «սաստավը ավելի լավն է», Չորրորդ գումարման հետ համեմատության եզր չունի: Այս առումով չհամաձայնել, իհարկե, չի կարելի: Հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովում գոնե ինձ, գոնե մինչ այս պահը «դոզայի տակ» երկրի խորհրդարան հաճախող պատգամավոր դեռ չի հանդիպել։ Այս առումով, իհարկե, Հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովը Չորրորդի հետ համեմատության եզր իսկապես չունի: Բայց թե «Ալրաղացի Լյով»–ի կարգի ընտրյալ կորցնելով՝ ի՞նչ ձեռք բերեց Հայաստանի Հանրապետությունը՝ ի դեմս Հինգերորդ գումարման ընտրյալների, կարելի է դատել, երևի թե, տեսանյութից…

Լուսինե Կեսոյան