«Ժառանգությունը» մնացել է միայնակ

Նախորդ քառօրյայի հենց սկզբին ԱԺ նախագահն ամբողջ աշխարհին ի ցույց դրեց, որ չի տիրապետում իր ղեկավարած հիմնարկի կանոնակարգին: Թեև վարկած կար նաև, որ «Ժառանգության» պատգամավորներին կանոնակարգի խախտումով ձայն տալն ու ընտրությունների արդյունքների վերաբերյալ քննարկումներ կազմակերպելն Արգամիչի՝ հերթական անգամ կենտրոնում հայտնվելու և որպես գերհզոր անձնավորություն ներկայանալու փորձն էր: Ինչևէ, ըստ երևույթին, փորձն այդքան էլ գովասանքի չէր արժանացել, ինչն էլ դրդել էր խորհրդարանի ղեկավարին վերանայել գիտելիքների բացը:

Նիստի հենց սկզբից «Ժառանգություն» խմբակցության ներկայացուցիչներ Ռուբեն Հակոբյանն ու Զարուհի Փոստանջյանը սկսեցին գրոհը: Գրոհ առաջին: Ի տարբերություն նախորդ քառօրյայի՝ այս անգամ արդեն ԱԺ ղեկավարությունն ահագին առաջընթաց էր արձանագրել. «Հարցը օրակարգին չի վերաբերում» և ելույթ ունեցողի խոսափողն անջատվում է:

Գրոհը շարունակում է Զարուհի Փոստանջյանը: Փոստանջյանի մտքով անցել էր շարադրություն գրել՝ «Սերժ Սարգսյանի նամակը Րաֆֆի Հովհաննիսյանին» վերնագրով և իր մտքի գոհարները հենց Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի նիստի ժամանակ ներկայացնել գործընկերներին: Նիստը վարողը լսում է մի նախադասություն՝ «Սիրելի՛ Րաֆֆի…», խոժոռում հոնքերը, փորձում հասկանալ, թե ինչի մասին է խոսում պատգամավորը, երկրորդ նախադասությունը, երրորդը, վերջապես պատգամավոր գործընկերոջ «կրեատիվ» մտածելակերպը ընկալելի է դառնում նիստը վարողին. երկրորդ գրոհն էլ է ընդհատվում:

Նիստը շարունակվում է։ Աբրահամյանը դեռ քառօրյայի օրակարգը չի հասցրել ներկայացնել: Հերթական «պաուզային» Փոստանջյանն էլի է սեղմում կոճակը: Սեղմած կոճակն անպատասխան թողնել չի կարելի: Նիստը վարողը ձայն է տալիս պատգամավորին: Զարուհին նույն թափով շարունակում է իր ստեղծագործության ընթերցումը: Նորից ընդհատում: Զարուհին շարունակում է առանց խոսափողի:

Նիստը շարունակվում է: Քվեարկություն է կազմակերպվում: Դարձյալ միանում է Զարուհի Փոստանջյանի կոճակը: Նիստը վարողը դարձյալ չի կարող ձայն չտալ ձայն խնդրած պատգամավորին. գուցե հարցը հենց քվեարկությանն է վերաբերում: Զարուհին նույն բոցաշունչ տոնով էլի իր ձեռքի թուղթն է սկսում կարդալ՝ այս անգամ ընդհատված տեղից՝ դեռ երրորդ, թե չորրորդ նախադասությունն է: Խոսափողն անջատվում է, սակայն Զարուհի Փոստանջյանն այս անգամ արդեն չի անջատվում: Ձայնը գլուխը գցած՝ պատգամավորն ընթերցում է իր երկնած նամակը: Այս անգամ արդեն տեղի են տալիս մյուս պատգամավորների նյարդերը: Մանվել Բադեյանը ձայն է խնդրում և հորդորում Հովիկ Աբրահամյանին. «Ձեր լիազորությունների մեջ կա պատգամավորին դուրս հրավիրել դահլիճից: Խնդրում եմ նրան դուրս հանեք դահլիճից, նա խանգարում է մեր աշխատանքին»: Հակառակ պարագայում պատգամավորը սպառնում էր դա անել անձամբ:

Իրավիճակը մի պահ դարձյալ սպառնում է դուրս գալ վերահսկողությունից, սակայն, բարեբախտաբար, ամեն ինչ աստիճանաբար հանդարտվում է։ Զարուհի Փոստանջյանը բավարարվում է միայն հիշյալ նամակի ընթերցանությամբ: Նիստն ընկնում է հունի մեջ, սկսվում են օրակարգային հարցերի քննարկումները, Հովիկ Աբրահամյանը թեթևացած շունչ է քաշում և դուրս գալիս՝ ճանապարհին հայացքն ուղղելով, ըստ երևույթին, «դասատուին» ու միմիկաժեստիկուլյախառը հարցնելով՝ ո՞նց էր: Վիկտոր Դալլաքյանը գլխով դրական գնահատական է տալիս, որից հետո արդեն Արգամիչը հանգիստ խղճով լքում է նիստերի դահլիճը:

Իսկ հիմա մի քանի խոսք այսօրվա «ֆարսի» որոշ դասերի մասին:

1. Իհարկե, պատգամավորները կարող են տարատեսակ ելույթներ ունենալ Ազգային ժողովում: Սակայն, ամեն դեպքում, երկրի խորհրդարանն այն վայրը չէ, որտեղ կարելի է ելույթ ունենալ, ենթադրենք, «դաշտանային ցիկլի» վերաբերյալ կամ կարդալ նախորդ օրը խոհանոցում մեծ հաջողությամբ փորձարկված բաղադրատոմսը (ի դեպ, այն, որ Զարուհի Փոստանջյանը կարող է նաև նման բովանդակության ելույթներ ունենալ, որևէ մեկը չի կարող երաշխավորել), ընդ որում, այդ ամենն անել բացառապես քառօրյայի մեկնարկին, օրակարգի հետ կապված հարցերին տրամադրվող ժամանակահատվածում:

2. Հովիկ Աբրահամյանը, կարծես թե, իր տեղակալ Շարմազանովի հետ կարողացավ «Ժառանգության» այսօրվա գրոհի տակից մի կերպ դուրս գալ: Բայց ի՞նչ կլինի, եթե վաղը Փոստանջյանը գրկի ամբիոնը և հրաժարվի այնտեղից իջնել: «Վրանի էֆեկտի» հաշվով Արգամիչը «թրեյնինգ» անցե՞լ է, թե՞ առաջին անգամ անպայմանորեն պետք է ի ցույց դրվի անպատրաստվածությունը, հետո նոր միայն փորձ արվի ելքեր սովորել:

3. «Ժառանգությունը» հայտնվել է կատարյալ մեկուսացման մեջ: Հետընտրական զարգացումները ենթադրում էին ընդդիմադիր ուժերի որոշակի ակտիվություն: «Ժառանգության» պատգամավորների վերոհիշյալ՝ թեկուզ և ոչ այդքան լավ կազմակերպված գրոհներն ավելի քան ակնառու դարձրին «Ժառանգության» մեկուսացվածությունը: ՀԱԿ-ի, ՀՅԴ-ի, ԲՀԿ-ի և ոչ մի պատգամավոր անգամ ծպտուն չհանեց այս ընթացքում՝ էլ չենք խոսում լուրջ աջակցության, ընդդիմադիր բովանդակությամբ որևէ ելույթի մասին:

4. Այս աստիճան թույլ ընդդիմություն՝ այն էլ հետընտրական թվացյալ թեժ ժամանակահատվածում Հայաստանը դեռ չէր ունեցել: Ընտրություններին հաջորդող ժամանակահատվածն ավելի քան պատեհ առիթ է դառնում ամենատարբեր տրամաչափի ընդդիմադիրների համար՝ մեկ անգամ ևս ինքնադրսևորվելու, չեղած վարկանիշի դեպքում գոնե մի բան կպցնելու համար: Ինչպես նախկինում, այսօր էլ Հայաստանում միասնական ընդդիմադիր դաշտ գոյություն չունի: Սակայն չմիանալով հանդերձ՝ մերօրյա ընդդիմադիրներն առանձին-առանձին աշխատում են ո՛չ թե ընդդիմության, այլ, կարծես թե, իշխանության օգտին: Հենց այս համատեքստում է հարկավոր դիտարկել քառօրյայի մեկնարկին ընդդիմադիր-այլընտրանքային միահամուռ լռությունը: Պատճառը սույն ուժերի՝ ընդդիմության լիդերի թագին տիրանալու իդեա-ֆիքսն է: Պայքարը, ամենայն հավանականությամբ, Երևանի ավագանու խորհրդի ընտրություններին համընթաց էլ ավելի կսրվի:

Լուսինե Կեսոյան