Սերժ Սարգսյանի և Րաֆֆի Հովհաննիսյանի բլեֆելու արվեստը

Գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանի հայտնի ասուլիսից հետո, ինչպես հաստատում են շատ շատերը, քաղաքական դաշտում ստեղծված իրավիճակը նմանվել էր ռազմադաշտում որոտացած ռումբի, որի բեկորները խոցում են բոլորին, Ազատության հրապարակում և քաղաքական էլիտայում՝ նույնպես:

Ահա և Հայաստանում այս պարագայում իրավիճակն արդեն վաղուց նմանվում էր խաղի, բայց խաղի ինչպիսին լինելու մասին պատկերացումները դեռևս գտնվում էին սաղմնային փուլում, որը, սակայն, վերջապես դուրս է եկել ձևավորման փուլից, և այժմ այն ուղղակիորեն բնութագրելը բավականին դյուրին գործ է. այդ խաղն ընդամենը «Կարմիր, թե սև» խաղի արտացոլանքն է հայաստանյան իրականությունում: Հանրահայտ «Կարմիր, թե սև» խաղն այլ կերպ, ավելի բնութագրական մեզ մոտ ընթացող պրոցեսների համար, անվանում են նաև «Մաֆիա»: Ինչպես հայտնի է, այդ խաղում լինում են կարմիր և սև խաղացողներ, այլ կերպ ասած՝ բարիներ և չարեր, և ամեն անգամ մեկ գիշերվա ընթացքում սևերը վերացնում են կարմիրներից որևիցե մեկին, ընդ որում այդ ամենը տեղի է ունենում, երբ բոլորի աչքերը փակ են լինում, և այսպես շարունակ: Այսինքն՝ իրականում կարմիրներից ոչ ոք տեղյակ չի լինում մյուս բոլոր խաղացողների իրական գույնի մասին՝ բացառությամբ կարմիրների «Շերիֆից»:

Երբ ժողովուրդը հանդես է գալիս բանից անտեղյակ կարմիր խաղացողների դերում, իսկ իշխանություննները սև խաղացողներն են՝ կարմիր խաղացողների շղարշի ներքո, որոնք ամեն կերպ փորձում են խաղից դուրս թողնել ևս մեկ քաղաքացու, ասել է թե՝ կարմիր խաղացողի, հասկանում ես, որ իրականում այս խաղի զոհերն ավելի խոցելի են ու անպաշտպան։ Այս խաղը Հայաստանում մի քանի տարի է, ինչ պոպուլյար է, ու չնայած այն հանգամանքին, որ իրական խաղն արդեն իսկ կորցրել է իր գրավչությունը, իշխանություն-ժողովուրդ դերակատարմամբ այն դեռ ծաղկման փուլում է։

Հետաքրքրականն այն է, որ մերթընդմերթ այս տարիների ընթացքում հայտնվում են մարդիկ, ովքեր հանդես են գալիս կարմիրների՝ ժողովրդի «Շերիֆի» դերում, սևերի դեմ պայքարողի ու որսացողի դերում, և դա անում են ամենափորձառու խաղացողների հետ՝ ի դեմս Սերժ Սարգսյանի։

Սակայն այս տարին բավականին խաբուսիկ ստացվեց, և այսօր էլ, իհարկե, տարանջատել սևերից կարմիրներին բավականին բարդ գործ է դարձել՝ հաշվի առնելով բլեֆելու նախատեսված և իրականում խաղացողների կողմից գերակատարված բլեֆելու հանգամանքը:

Այսօր Երևանում ստեղծված իրավիճակը հիշեցնում է այդ խաղի վերջաբանը, երբ խաղում մնացած են լինում, օրինակի համար, շերիֆը, դոնը և ևս մեկ կարմիր խաղացող։ Մեզ մոտ նույնպես նմանատիպ իրավիճակ է ստեղծվել «ևս մեկ կարմիր խաղացող»-ը ժողովուրդն է, իսկ սև և կարմիր խաղացողները՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանն ու Սերժ Սարգսյանը, սակայն հենց այս պարագայում է, որ խաղը վերջնական ավարտին հասցնել չի ստացվում դերակատարների իրական համապատասխանելիության բացակայության պատճառով:

Այս օրերին Ազատության հրապարակում Րաֆֆի Հովհաննիսյանն իր հերթին «ևս մեկ կարմիր խաղացողի», այսինքն՝ ժողովրդին պնդում է Սերժ Սարգսյանի սև խաղացող լինելը, իսկ ահա Բաղրամյան 26-ում իր հերթին էլ Սերժ Սարգսյանն է ժողովրդին ապացուցում իր կարմիր լինելու փաստը, հետևաբար՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի սև լինելու գործոնը: Ահա իրականում ինչ գործընթացներ են տեղի ունենում Հայաստանում, մասնավորապես՝ Երևանում. ուղղակի խաղ, և այս պարագայում տուժում է միայն այդ «ևս մեկ կարմիր խաղացող»-ը, ում ամեն անգամ իրենց բլեֆներով խճճում են մյուս երկու խաղացողները:

Հայաստանյան այս խաղի և իրական «Կարմիր, թե սև» խաղի միակ տարբերությունն այն է, որ այդ «ևս մեկ կարմիր խաղացող»-ը՝ ժողովուրդը, ի տարբերություն իրական խաղի, ի զորու չէ ընտրության նախաձեռնությունը վերցնել իր ձեռքը և ընտրել այս երկու խաղացողներից որևէ մեկին, քանի որ մեր խաղում վարողներ չկան, իսկ եղածներն էլ աշխատում են խաղում շփոթմունք ստեղծելու համար, և դա, համաձայնե՛ք, դեռ լավ է ստացվում:

Վերջնաժամկետը, որը պետք է վերջ դնի այս խաղին, ապրիլի 9-ն է, հենց այդ օրը կա՛մ կվերջանա այդ խաղը ու կվերսկսվի նորը՝ Երևանի ավագանու ընտրությունների տեսքով, կա՛մ ապրիլի 9-ին խաղի հանգուցալուծումը կդառնա նույն խաղի նոր սկիզբ, սակայն՝ այլ խաղացողներով:

Իսկ մինչև ապրիլի 9-ն այս խաղում դադար ակնկալելն ուղղակի անիմաստ կլինի, քանզի երկուսն էլ՝ և՛ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, և՛ Սերժ Սարգսյանը, չեն սպառել բլեֆելու իրենց չափաբաժինը, իսկ թե ում՝ ակամայից պարադոքսալ երևույթի՝ բլեֆի ճշմարտացիությունը կլինի իրականությանն առավել համապատասխան, ցույց կտա ժամանակը:

Գևորգ Ավետիսյան