Երակը բացել է, հետո էլ` կախվել

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Գուրգեն Մահարու «Չարենց - Նամե» գրքից մի փոքրիկ հատված:

Ապրում էր «Խորհրդային Հայաստան»-ի խմբագրության սենյակներից մեկում: Արփիկի հետ: Այդտեղ էր և «Նորք» ամսագրի խմբագրությունը: Խմբագրում էր:

Ննջարանը` խմբագրատանը:

Թե՞ խմբագրատունը ննջարանում:

Ուշ, աշնանային, տրտում երեկո:

Հեռագիրը գուժեց Եսենինի ինքնասպանությունը:

Ես նրան չգիտեի:

Մի անգամ կարդաց իմ մի քանի անտիպները և նկատեց.

- Եսենինյան շունչը խիստ զգալի է: Չե՞ս կարդացել:

Զարմանալի է: Կարդա: Շատ կսիրես:

Կարդացի: Սիրեցի: Շատ սիրեցի:

Թերթը ձեռքիս ներս մտա: Իրիկնաթերթը:

- Եսենինը ինքնասպանություն է գործել:

Նայեց իր խորը, սև աչքերով և փորձեց ժպտալ, - հանա՞ք ես անում, ի՞նչ է:

Պարզեցի թերթը:

- Հանաք չի արել. երակը բացել է, հետո էլ` կախվել: Հը՛մ:

Թերթը շպրտեց սեղանին: Բարկացավ: - Ո՞ւմ վրա:

- Հրաժեշտի երգն էլ արյունով է գրել: Հը՛մ …

Նայեց Արփիկի արցունքներին և վառեց ծխամորճը:

- Ճիշտն ասած`  սպասելի էր:

Սկսեց երթևեկել սենյակում: Կանգնեց պատուհանի մոտ:

Проплясал, проплясал дождь весений,

Замерала гроза,

Скучно мне с тобой, Сергей Есенин,

Подымать глаза. 

◊◊◊

1926 թիվ: Գարուն: Ամառ:

Տեղափոխվեց նոր բնակարան: Արփիկը մեկնեց Լենինգրադ:

Մենակություն: Անկանոն կյանք:

Չկար Արփիկի ձեռքը, հորդորները, արցունքները:

Մորմոքվում էր, փոթորկվում: Քմահաճ: Անսանձ:

Եվ չկար Արփիկի հմուտ ձեռքը:

Շուտ-շուտ էր հիշում Եսենինին: Ննջում էր սեղանի մոտ, զարթնում, խուլ ու երգեցիկ արտասանում.

Вечером синим, вечером лунным,
Был я когда-то красивым и юным.

Неудержимо, неповторимо
Все пролетело... далече... мимо...

Сердце остыло, и выцвели очи...
Синее счастье, лунные ночи!

Նյութը` Ք. Ա –ի