Հայաստանը կընդգրկվի Կրասնոդարի երկրամասու՞ մ, թե՞ Հյուսիսային Օսեթիայի մասը կկազմի

Անհասկանալի, անմեկնելի իրավիճակում ենք: Հանրային հարթակը, այլ ելք չտեսնելով ստեղծված իրավիճակում, կցկտուր ստատուսներով փորձում է հասկանալ՝ ինչ կատարվեց: Իրականում տեղի ունեցավ կայսերական «թաթալոշի» ցցուն դրսևորում:
Ոչ վաղ անցյալում խոսելով Ադրբեջանին ռուսական սպառազինություն վաճառելու մասին և ռուսական կողմի մեկնաբանություններին՝ փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանը հոխորտացել էր. «Երբ լսում ես նման ձևակերպումներ, որ դա պարզապես տարածաշրջանում հավասարակշռություն պահպանելու համար է ու «միայն բիզնես», ցանկություն է առաջանում հիշեցնել, որ Հայաստանի ձգտումը' կնքելու Ասոցացման պայմանագիր ԵՄ-ի հետ, էլ ավելի «բիզնես» է ու ավելի շուտ կարելի է ընկալել այդ ձևակերպման տակ, դա այն դեպքում, երբ սպառազինության վաճառքի տակ մշտապես կարելի է գտնել քաղաքական ենթատեքստ»:

Ու՞ր կորավ Հայաստանի ձգտումը՝ կնքելու Ասոցացման պայմանագիրը ԵՄ-ի հետ: Կամ Մոսկվայում երաշխիքներ տալով Մաքսային միությանը անդամագրվելու՝ Հայաստանի ղեկավարությունը գոնե մի պահ ինչու «թայմ աուտ» չվերցրեց՝ հասարակության կարծիքը գոնե ձևական ֆիքսելու համար: Ի վերջո, ով իրավունք ունի իմ փոխարեն որոշելու, թե ինչպիսի ճակատագիր եմ ընտրում ինքս ինձ համար: Մի քիչ չափից ավելին չե՞ք վերցրել ձեր վրա:

Հայաստանի ինքնիշխանությունը դեռ Քոչարյանի «Գույք պարտքի դիմաց» խայտառակ գործարքով դարձավ մանրադրամ՝ «մեծ ախպերների» հետ լեգիտիմության համար սակարկելիս: Այսօր մանրադրամ դարձավ ՀՀ քաղաքացու սահմանադրական իրավունքը՝ ընտրելու իր կացութաձևը:

Փաստորեն, մենք հնարավորություն չունեինք խաղալու ո՛չ «և-և», ո՛չ էլ «կամ-կամ»: Գործընթացը ընթացավ դասական հայկական ժողովրդավարության ձևով՝ մեր փոխարեն արդեն քվեարկել էին...

Մեզ, ըստ էության, հնարավորություն է տրված որոշելու՝ անդամակցել Կրասնոդարի երկրամասին, թե՞ Հյուսիսային Օսեթիայի Հանրապետությանը: Հակառակ դեպքում, ըստ ամենայնի, մեզ կուղարկեն Սիկտիվկար...

Վարուժան Բաբաջանյան