«Առավոտ». Եթե վերջապես իրականություն դառնա մեծ մխչյանցու մանկության շողշողուն երազանքը

Եթե վերջապես իրականություն դառնա մեծ մխչյանցու մանկության շողշողուն երազանքը, եւ Սերժ Սարգսյանը «երկնագույն եզրանախշով սկուտեղի վրա» (ականջդ կանչի Օստապ Իբրահիմովիչ) նրան մատուցի վարչապետի այնքան ցանկալի աթոռը (դա արդեն կիմանանք, հավանաբար, այս հոդվածը լույս տեսնելու օրվա երեկոյան) ապա ինձ՝ շարքային քաղաքացուս համար, օրինակ, հանելուկ կմնա, թե ինչո՞ւ է սահմանադրական հիերարխիայում երկրորդ՝ Ազգային ժողովի նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող անձը հանկարծ որոշում դառնալ երրորդը՝ կառավարության ղեկավար: Կամավոր, ընդ որում:

Դե, իհարկե, պարզ է, ցանկությունը բյուջեին ու տնտեսական լծակներին տիրապետելը չէ, բյուջեի «ատկատներից» «մի քիչ էլ մենք օգտվենք, ապե» – ն չէ: Ինչո՞ւ եք այդքան վատ կարծիքի: Մարդը զօրուգիշեր մտածում է մեր հայրենիքի առաջընթացի մասին, իր մեջ զգում է սոցիալ-տնտեսական վիճակը բարելավելու ներուժը եւ որոշել է քափուքրտինք մտած աշխատել հանուն երկրի բարեկեցության: Բացի այդ, ինքը կուսակցության զինվոր է, իսկ կուսակցությունն ուր ուղարկում է, այնտեղ էլ գնում է՝ անմնացորդ ծառայելու Հայաստանին եւ հայ ժողովրդին: Բա էլ ո՞վ, եթե ոչ ինքը պետք է բարձրացնի կառավարության հեղինակությունը, ինչպես, որ ԱԺ-ինը բարձրացրեց… Հալա տեսեք, թե վերջինիս հեղինակությունը ուր է հասել, համարյա Ս. Լիմինդրովիչի մակարդակին:

Եվ վերջապես՝ մարդը կարող է հանգիստ ասել. « … ուրեմն էն ալամեզոնը ջութակ (մեր պարագայում՝ կիթառ) քոքելով, ոտանավոր (մեր պարագայում՝ ոլոլոլոլոլոլոլորտում) արտասանելով կարա, ես, որ էս խելքի տեր եմ՝ չեմ կարա՞… »: Խելքի մասին իր նախկին ասածները նկատի ունենալով, մի քիչ կկասկածենք, բայց եւ դա կընդունենք սովետական ժամանակվա հայտնի անեկդոտի նման, երբ կոլխոզնիկներից մեկին հարցնում են, թե՝ «կարո՞ղ ես կոլխոզի նախագահ աշխատել», պատասխանում է. «ի՞նչ ա, վախենում եք «Վիլիսից» ընկնե՞մ…»:

Շարունակությունը` «Առավոտ» օրաթերթի այսօրվա համարում: