«Հրապարակ». Ժամանակներն այստեղ ոչ մի մեղք չունեն

Երեկ Երեւանում եւ հանրապետության մարզերում տոնական մթնոլորտ էր տիրում: Անգամ նրանք, ովքեր շրջանավարտներ եւ նույնիսկ դպրոցականներ չունեն, անմասն չմնացին այդ տոնից: Ավտոմեքենաների շչակները, փողոցներում խմբերով շրջող զվարթ շրջանավարտները, սրճարաններից լսվող Թաթայի երգը եւ, վերջապես, օրվա ավարտին Ազատության հրապարակի համերգն ու հրավառությունը բոլորին ասում էին, որ Վերջին զանգն է հնչել: Ողջ օրը լրագրողները շրջում էին քաղաքում եւ մեծահասակներին հարցեր տալիս՝ իսկ ինչպիսի՞ն էր ձեր Վերջին զանգը: Բնականաբար, բոլորին թվում է, թե իր Վերջին զանգն ուրիշ էր, իրենք էին ուրիշ, իրենց դպրոցն ու ստացած կրթությունն էր ուրիշ: Ուրիշ, բայց ոչ ավելի լավը, քան հիմա:

Այո, հիմա դա շատ ավելի թանկ «հաճույք» է, քան անցյալում: Այո, մեր (ձեր) ժամանակներում աղջիկներն այսպես չէին պճնվում, տղաների հագուկապն այսքան մանրակրկիտ մտածված չէր: Այո, այն ժամանակ Վերջին զանգի հատուկ սցենարներ չէին գրվում, եւ այսքան երկար պատրաստություններ չէին տեսնում: Բայց չէ՞ որ յուրաքանչյուր ժամանակ ունի իր բնորոշ գծերը, եւ ամեն ինչ փոխվում է, զարգանում:

Եթե դուք մի անշուք հանդես եք արել, ապա մոտակա այգում առաջին անգամ համբուրել ձեր դասարանի ամենագեղեցիկ աղջկա այտը, դա չի նշանակում, որ ձեր զավակն էլ, որը 21-րդ դարի քաղաքացի է, պետք է հենց այդպես անի: Սակայն դա նաեւ չի նշանակում, որ ձեր զավակը պետք է «Լամբորջինիի» ղեկին նստի ու «Ֆլորենսում» Վերջին զանգի արարողությանը մասնակցելու համար միջին չինովնիկի 4 ամսվա աշխատավարձը քամուն տա: Ի վերջո, ամեն ինչ կախված է ձեր ընտանիքում տիրող մթնոլորտից, ձեր սերմանած արժեքային համակարգից եւ տված դաստիարակությունից: Այնպես որ, ժամանակներն այստեղ ոչ մի մեղք չունեն:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: