«Առավոտ». Ասում են՝ եթե մենք գնանք այդ ճանապարհով, թուրքերը մեզ կուտեն

Ուկրաինայում եւս մեկ անգամ տեղի ունեցավ նախագահի ընտրություն, որի արդյունքները ոչ հասարակության, ոչ հիմնական քաղաքական ուժերի, ոչ ընտրությունների մասնակիցների, ոչ էլ միջազգային դիտորդների կողմից կասկածի տակ չեն դրվել: Նախկին խորհրդային

Հանրապետություններից նման ընտրություններ տեղի են ունեցել նաեւ Բալթյան երկրներում, Մոլդովայում, Վրաստանում: Կարելի՞ է արդյոք ասել, որ այդ երկրները դրանից դրախտավայր են դարձել: Իհարկե՝ ոչ: Այնտեղ խնդիրները նույնքան շատ են, որքան Հայաստանում կամ, ասենք, Ղրղզստանում: Եվ այդ խնդիրների թվում են նաեւ աղքատությունը, կոռուպցիան, արտագաղթը'թող ոչ ոք վարդագույն ակնոց չդնի:
Բայց այդ ազգերը վերջին 20 տարում կարողացել են կատարել բեկումնային քայլ (եթե ուզում եք, անվանեք դա բուրժուա-դեմոկրատական հեղափոխություն կամ ավազակապետության կազմաքանդում), որը թույլ է տալիս նրանց ապրել ազգային եւ պետական անժանապատվության բոլորովին այլ մակարդակում եւ ընթանալ զարգացման ուղով:

Ասում են՝ եթե մենք գնանք այդ ճանապարհով, թուրքերը մեզ կուտեն, Ղարաբաղը մեր ձեռքից կառնեն, կմնանք առանց գազ, սովից կկոտորվենք: Այսօր ռուսաստանցի չինովնիկները, երբ նրանց հարցնում ես, սիրով կրկնում են այդ սպառնալիքները: Բայց այս ամենը մենք լսել ենք նաեւ 1990-1991 թվականներին եւ, իմանալով, որ դժվար է լինելու, կատարել ենք մեր գիտակցական ընտրությունը եւ Ացախում հաղթել ենք հենց դրա շնորհիվ: Ինչո՞ւ է հիմա այդ մտածելակերպը «մարգինալ» հռչվում: Եվ, ի դեպ, ինչո՞ւ մարդակերությունը, որը դատապարվել է (ճիշտ է, կիսատ-պռատ, անհետեւողականորեն) 60 տարի առաջ, հիմա նորից «հարգի է» հայկական վերնախավում, եւ ժամանակակից Հայաստանում հանկած «պարզվել է», որ Ստալինը, Բերիան, Միկոյանը, հավանաբար, նաեւ` Մուղդուսին, բավականին դրական պետական գործիչներ էին:

Շարունակությունը` «Առավոտ» օրաթերթի այսօրվա համարում: