«Հրապարակ». ՀՀԿ-ն այլեւս առաջվանը չէ' խեղճացել է, ուժը կորցրել

Հանրապետական կուսակցության 15-րդ համագումարը լավագույնս ապացուցեց, որ Ծառուկյան-Արգամիչ դաշինքի իշխանության գալուց հետո ՀՀԿ-ն այլեւս առաջվանը չէ' խեղճացել է, ուժը կորցրել: Իշխող կուսակցության շաբաթօրյա համագումարը մի ԳՄ նիստի աշխուժություն ու հետաքրքրություն էլ չուներ: Հարկ չէին համարել ներկայանալ դրսի ՀՀԿ-ականները, որոնք նախկինում հազարավոր կիլոմետրեր կտրում-հասնում էին կուսակցության գլխավոր միջոցառմանը: Միակ «պատվավոր» հյուրը Սաշիկ Սարգսյանն էր, ով, ինչպես ՀՀԿ-ն, նույնպես առաջվանը չէր, չկար լրագրողների վրա հարձակվելու, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տեղալու նախկին եռանդնը, անհասկանալի զուսպ ու լուռ էր, կարելի է ասել՝ անտրամադիր:

Հովիկ Աբրահամյանի՝ օլիգարխներին հարկային դաշտ բերելու հայտարարությունների ֆոնին փոքր-ինչ հետաքրքրություն ներկայացնող մասնակիցներից էր նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, ով բերանը կողպել էր եւ նոր վարչապետին ու իրեն վերաբերող հարցերին պատասխանում էր խորիմաստ ժպիտով: Հյուրեր չկային ինչպես ներքաղաքական դաշտից, այնպես էլ դրսից: Իշխող կուսակցության համագումարի թշվառությունը ՀՀԿ-ականները բացատրում էին համագումարի հերթականը լինելով: Վստահեցնում էին՝ եթե նախընտրական լիներ, ապա մեսիջներով, հյուրերով ու ասելիքով հարուստ կլիներ: Անգամ սուրճն էին խնայել իշխող մեծամասնության ներկայացուցիչների համար:

Դժգոհ ՀՀԿ-ականները ներսուդուրս էին անում մեկ բաժակ սուրճի մարմաջով ու փնթփնթալով դարձյալ մտնում դահլիճ: Իսկ ներսում առանձնապես բան չէր կատարվում՝ Սերժ Սարգսյանը վերստին ընտրվեց կուսակցության ղեկավար, քաղխորհրդի կազմն ընդլայնվեց մինչեւ 206 անդամ, իսկ գործադիր մարմնի կազմից դուրս մնաց Տիգրան Սարգսյանը՝ դիվանագիտական աշխատանքի գործուղվելու պատճառով: Համագումարի մեխը Սերժ Սարգսյանի ելույթն էր, որը թվում էր, թե նախկինների պես պետք է նվիրված լիներ իրենց չուզողներին ու չարակամներին:

Սակայն այս անգամ նա «մեծահոգաբար» զերծ մնաց քաղաքական թշնամիներին փնովելուց ու վատաբանելուց: Սովետաշունչ ՀՀԿ-ի «առաքելությունն ու կարողությունը» փորձում էր ապացուցել ՀՀԿ-ին նվիրված մի երկարաշունչ, հնաբույր ու ճռճռան դիֆերամբով: Ելույթի՝ քաղաքական հակառակորդներին նվիրված հատվածը թերեւս սերժսարգսյանական ոճի պրոգրեսը կարելի է համարել. «Իշխող կուսակցությունն ու ընդդիմությունը, որքան էլ իրար քննադատեն, իմ համոզմամբ, թշնամիներ չեն, նույնիսկ եթե մեր որոշ քաղաքացիների մոտ բուռն քաղաքական բանավեճերի լայն լուսաբանումից նման տպավորություն ձեւավորվի: Մենք կիսելու հայրենիք չունենք. մենք պետք է իրար փոխլրացնենք, որպեսզի պաշտպանենք ու ծաղկեցնենք մեր հայրենիքը: Իշխող քաղաքական ուժը եւ ընդդիմությունը պետության համար նույնն են, ինչ մարդու երկու ձեռքերը. անհրաժեշտ է եւ՛ աջը, եւ՛ ձախը: Երկուսն էլ ունեն իրենց հստակ գործառույթները: Նրանցից մեկի խեղումից մյուսն ավելի ուժեղ չի դառնում. պարզապես մարդը դառնում է անդամալույծ»: Ելույթից շատերն այնպիսի տպավորություն ստացան, որ իշխանությունն այլեւս հանձնված է Հովիկ Աբրահամյան-Ծառուկյան դաշինքին, իսկ իրենք դեռ իներցիայով մի որոշ ժամանակ կշարունակեն դե յուրե լինել մեծամասնություն:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: