«Հրապարակ». Հայաստանում ֆուտբոլը չի կարող զարգանալ

Ավարտվեց սպորտային համաշխարհային տոնը՝ ֆուտբոլի աշխարհի հերթական առաջնությունը, որը բացի երկրպագուներին ու մարզաշխարհին պատճառած անկրկնելի հաճույքից նաեւ հիասթափությունների ու տխրության բազում պահեր պարգեւեց: Ոմանք մեծ, շատ մեծ գումարներ աշխատեցին, իսկ ոմանք մեծ, շատ մեծ կորուստներ ունեցան: Հատկապես ցավ էին ապրում բուքմեյքերների ազարտին տրվածները, որոնց թվում էր, թե խաղադրույքներ անելով՝ հնարավոր է մեծ փողեր աշխատել:

Դժվար է ասել՝ այս առաջնությունն ավելի շատ անակնկալներ բերեց իր հետ, թե հաղթանակներն ու պարտությունները, այնուամենայնիվ, կանխատեսելի էին, մանավանդ այդ հրաշք խաղի մոլի սիրահարների համար: Ամենամեծ հիասթափությունը թերեւս բրազիլացիներն ապրեցին: Չնայած սա էլ է հարաբերական: Օրինակ, եթե հանկարծ մի օր Հայաստանի հավաքականն աշխարհի առաջնությունում գրավեր չորրորդ հորիզոնականը, հայերս, հավանաբար, կլինեինք աշխարհի ամենաերջանիկ ժողովուրդը: Բոլոր հայ մանուկները կսկսեին ֆուտբոլ խաղալ, բակերում ֆուտբոլի դաշտեր կկառուցեին, ֆուտբոլային եւ մերձֆուտբոլային արդյունաբերությունը թափ կհավաքեր:

Այլեւս կարիք չէր լինի «Արի տուն» կանչելու՝ ողջ աշխարհից կգային հայ ֆուտբոլիստների խաղը դիտելու: Ֆուտբոլը եւ, ընդհանրապես, սպորտը թափ կհավաքեր, կսկսեր եկամուտ բերել երկրին, մարզչական դպրոց կձեւավորվեր եւ այլն: Սակայն, մյուս կողմից, քանի դեռ այդ բոլորը չի զարգացել, մենք չենք կարող ուժեղ ֆուտբոլ ունենալ: Այս սպորտաձեւը մեծ միջոցներ է պահանջում, սպորտային ապրելակերպ ունեցող երկիր ու մարզված ժողովուրդ: Մի երկրում, որտեղ ֆիզկուլտուրան գրեթե վերացած է դպրոցներից, որտեղ փողոցներում ֆուտբոլ չեն խաղում, որտեղ ֆուտբոլի ֆեդերացիան մեկ կամ մի քանի անձի բոստանն է, չի կարող այս մարզաձեւը զարգանալ:

Շարունակությունը' «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: