Հայաստանը կորցրել է իր սուբյեկտայնությունը՝ դառնալով այլոց «բազարներ»-ի օբյեկտ

Քաղաքական շաբաթը մեկնարկեց Փարիզում, որտեղ Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Օլանդի նախաձեռնությամբ կայացավ Հայաստանի ու Ադրբեջանի նախագահների հերթական հանդիպումը: Այս հանդիպումից միայն միամիտները կարող էին բեկում կամ առաջընթաց սպասել: Կողմերի միջև հակասությունն ու անվստահությունն այնքան խորն է, որ միջնորդներն առավելագույնն այս պահին կարող են ապահովել փխրուն խաղաղության պահպանումը:

Այս առումով, հանդիպումը լրացնելով ռուսական ու ամերիկյան միջնորդությունների շարքը, իր առաքելությունը կատարեց:

Փարիզյան հանդիպումը մի կարևոր խնդիր էլ լուծեց:

ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ակտիվությունն ու առանցքային դերակատարությունը Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում ամրագրված էր, իսկ դա նշանակում է, որ գոնե այս պահին չեզոքացված են միջնորդական ձևաչափի փոփոխությանն ուղղված Բաքվի, Անկարայի, մասամբ նաև` Մոսկվայի ջանքերը:

Ղարաբաղի հարցն ինձ առավելապես մտահոգում է հայ-ռուսական հարաբերությունների, եվրասիական զարգացումների համատեքստում:
Եթե անգամ, Նիկոլ Ռիժկովը, ով հայ-ռուսական միջխորհրդարանական հանձնաժողովի համանախագահն է, Հայասատանի Ազգային հերոսը, Երևանում հանդգնում է կասկածի տակ առնել Ղարաբաղի հայկականությունը, ապա կարելի է ենթադրել, թե իրականում ինչպիսի տրամադրություններ են մոսկովյան վերնախավում:

Մինչև հիմա ես չեմ լսել, որ Ռուսաստանի որևէ պաշտոնյա արտահայտվի ԼՂՀ անկախության կամ Արցախը Հայաստանի կազմում տեսնելու ցանկության մասին: Ու սա ինչ-որ տեղ բնական ու օրինաչափ եմ համարել՝ հաշվի առնելով, որ Մոսկվան կարգավորման միջնորդներից մեկն է ու բացի այդ՝ չի ցանկանում հարաբերություններ փչացնել Ադրբեջանի հետ:

Սակայն, այժմ բաց տեքստով կասկածի տակ է դրվում Ղարաբաղի հայկականությունը, ու, որպեսզի «դիվանագիտական ապտակն» ավելի առարկայական լինի, դա արվում է մարդու միջոցով, ով Հայաստանի Ազգային հերոս է:

Ոմանք ասում են՝ Ռիժկովը լեզվի սայթաքում է թույլ տվել, մենք իրեն սխալ ենք հասկացել: Մարդ է, բոլորի հետ կարող է պատահել, բայց դրա համար գոյություն ունեն սայթաքումն ուղղելու ձևեր՝ պարզաբանում, հերքում և այլն: Դա չլսեցինք ու չենք լսի, որովհետև թևակոխել ենք վտագավոր մի շրջափուլ, որում Հայաստանն ու Ղարաբաղը դարձել են ռուս-ադրբեջանական, Ռուսաստանի, Բելառուսի և Ղազախստանի հարաբերությունների օբյեկտ:

Հայաստանը կորցրել է իր սուբյեկտայնությունը՝ դառնալով այլոց «բազարներ»-ի օբյեկտ: 

Սա է վտանգավորը, ու նաև այն, որ Հայաստանի պաշտոնական շրջանակներից որևէ համարժեք պատասխան արձագանք չենք լսում: Տեղի չի ունենում քաղաքականության լուրջ վերանայում:

Հասկանալի է, որ մեր կամքից անկախ, կցվեցինք ԵԱՏՄ-ին ՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանային միլիտարիզացիայի գործոնը: Այլ խոսքով՝ Ղարաբաղի խնդրում վտանգները չեզոքացնելու նպատակով:

Բայց, փաստորեն, նոր պատուհան բացեցինք Ղարաբաղը սակարկությունների առարկա դարձնելու համար:

Հիմա պետք է վտանգները կանխելու քաղաքական կամք ունենանք, որոնք կարող են առաջանալ Հայաստանի ու Ղարաբաղի համար: Դա կլինի այն դեպքում, եթե ռուս-ադրբեջանական «սիրախաղը» ոչ հայանպաստ հեռանկար ստեղծի, կամ, դարձյալ, Իլհամ Ալիևը փորձի իր դաշնակիցների՝ Նազարբաևի կամ Լուկաշենկոյի միջոցով, բարձրացնել Հայաստանի ու Ղարաբաղի միջև մաքսակետ դնելու հարցը:

Հայաստանի գործող իշխանության որակը, վարվող քաղաքականությունը դեռևս լավատեսություն չեն ներշնչում: Ռիժկովը բացահայտորեն նվաստացնում է մեզ ու հաջորդ օրն արժանանում եկեղեցու պատվո բարձր շքանշանի:

Սա արդեն ոչ թե սխալ քաղաքականության, այլ` քաղաքականության բացակայության դրսևորում է…:

Սուրեն Սուրենյանց