Գագիկ Բեգլարյանի վերադարձը

Օրերս «Չորրորդ ինքնիշխանություն» թերթը տեղեկություն էր հրապարակել, որ «ՀՀԿ շտաբից հրահանգված է Երևանի մեջ իրարից ընտրողներ չգողանալ կեղծ գրանցումների տեսքով։ ՀՀԿ շտաբում որոշվել է, որ կեղծ գրանցումները պետք է անել բացառապես մարզային բնակչության հաշվին. այսինքն Երևանում կարող են գրանցվել Երևանի մոտ հարակից տարածքների բնակիչները, որոնց ընտրության օրը զանգվածաբար և կազմակերպված կտեղափոխեն Երևան։ Ապա նրանց հետ կտանեն իրենց հիմնական բնակության վայրը՝ մարդկանց հնարավորություն տալով քվեարկել թե՛ Երևանում, թե՛ հարազատ քաղաքում կամ գյուղում»։

«Հայկական ժամանակ»–ի այսօրվա համարում կարդում ենք. «Ըստ պաշտոնական վիճակագրության՝ ներկայումս ընտրողների թիվը 2 միլիոն 486 հազար է»։ Թերթը ծիծաղելի է համարում այդ թիվը, քանի որ պաշտոնական վիճակագրությամբ՝ միայն վերջին երկու տարիներին Հայաստանից մեկնողների թիվը 106 հազարով ավելին է եղել, քան Հայաստան ժամանողներինը:

Մյուս կողմից, Հայաստանի բնակչության պաշտոնական թվերը տարբեր տեղերում տարբեր են, ինչպես, օրինակ, ԱՎԾ տեղեկություններով՝ 2011 թվականի տվյալներով Հայաստանի բնակչությունը 3 միլիոն 262 հազար մարդ է, նախորդ տարվա մարդահամարի տվյալներով՝ 2.8 միլիոն, իսկ ընտրողների թիվը ներկայումս 2 միլիոն 486 հազար է, ինչը գերազանցում է նախորդ տարվա ցուցանիշը: Թերթը արդարացի տարակուսանք է հայտնում, թե «չի կարող որևէ երկրում ընտրողների թիվը մեծանալ այն դեպքում, երբ բնակչության թիվը նվազում է օր օրի»:

Մինչդեռ այսօր նույնպիսի մի «սխալ» բացահայտվեց. այս անգամ մեկ տան վրա գրանցված էր միանգամից 100 մարդ, ընդ որում՝ նրանցից առնվազն 6-ը՝ Վրաստանի քաղաքացի։

Իշխող կուսակցությունն անշուշտ չգիտի այս մասին, չէ՞ որ ՀՀԿ–ն նախանձախնդիր է արդար և թափանցիկ ընտրությունների անցկացման հարցում, ինչի մասին բազմիցս հայտարարել է կուսակցության առաջնորդը։ Փաստորեն, ստացվում է, որ կամ իշխանությունը չգիտի՝ ինչ է կատարվում իր ղեկավարած երկրում և չի կարողանում ընտրակեղծիքների մեխանիզմի դեմն առնել, կամ էլ հենց ինքն է ստեղծում և «սնում» այդ մեխանիզմը։ Բայց ինչո՞ւ պետք է Հանրապետական կուսակցությունն այդքան անհանգստացած լինի ընտրություններում հաղթելու հարցում, երբ տարբեր ամբիոններից հայտարարում է, թե ունի կայուն ընտրազանգված, և կուսակցության վարկանիշն օր օրի աճում է։ Ի՞նչ իմաստ ունի այդ դեպքում գործի դնել վարչական ռեսուրսները և բոլոր հնարավոր կողմնակի լծակները։

Հիշատակենք նաև ՀՀԿ համամասնական ցուցակը, որտեղ անսպասելի «ներգրավումներ» են եղել։ Ինչպես, օրինակ, Երևանի նախկին քաղաքապետ Գագիկ Բեգլարյանը, որը զբաղեցրել է ցուցակի պատվավոր 10–րդ հորիզոնականը։ Զարմանալի է, որ այն մարդը, ով հայտնի սկանդալից հետո ստիպված էր հրաժարական տալ և ում արդեն տեսնում էին կուսակցության շարքերից դուրս, հանկարծ ընտրությունների նախաշեմին հանգրվանում է ցուցակի անցողիկ տեղերից մեկում։ Բոլոր հարցերը սպառվում են, երբ հաշվի ենք առնում այն փոքրիկ հանգամանքը, որ Հանրապետական կուսակցության համար Գագիկ Բեգլարյանն է ապահովել և, փաստորեն, ապահովելու Երևանի ընտրազանգվածի ձայները, և նրա աջակցությունն առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններին կենսական նշանակություն ունի կուսակցության համար։

Մարտի 20-ին, լրագրողներից մեկի՝ «Գագիկ Բեգլարյանի ներկայությունը Հանրապետականի ցուցակում ՀՀԿ վարկանիշի վրա չի՞ ազդի» հարցին Ռազմիկ Զոհրաբյանը պատասխանեց, որ հետագայում որոշ հանգամանքներ են պարզվել, ըստ որի՝ արարողակարգի բաժնի տղան էլ մեղավորություն ուներ, բայց քանի որ Բեգլարյանն արդեն հրաժարական էր տվել՝ անցել-գնացել է: «Գագիկ Բեգլարյանի պատմությունը բոլորը գիտեն: Մարդուն կարելի է մի անգամ նախատել կամ պատժել, ամեն անգամ պետք չի պատժել: Գագիկ Բեգլարյանը մեր ընտրաթիմի մասնակիցն էր եւ սիրով ներկայացնում ենք իրեն, որովհետեւ ինքն անելիքներ շատ ունի»: Ստացվում է, որ այն ժամանակ նախագահը ողջ խորությամբ չի ուսումնասիրել դեպքը եւ հանիրավի մեղադրել Գագիկ Բեգլարյանին: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Ռազմիկ Զոհրաբյանը ՀՀԿ առաջին փոխնախագահն է, կարելի է ենթադրել, որ նման հայտարարություն նա չէր կարող անել՝ առանց Սերժ Սարգսյանի հետ համաձայնեցնելու։

Ինչևէ՝ ով էր մեղավոր այս պատմության մեջ, այս պահին արդեն էական չէ։ Փաստն այն է, որ իշխանությունները պատրաստ են մոռանալ ամեն ինչ և բարձր գնահատականներ հնչեցնել մի մարդու հասցեին, ում քննադատության շեփորը ոչ վաղ անցյալում պատիվ էին համարում հնչեցնել կուսակից շատ «ընկերներ»։ Բեգլարյանի «դրականացման» գործընթացում շատ մեծ «վաստակ» ունեն նաև նախկին և ներկա քաղաքապետերը։ Կարեն Կարապետյանի և Տարոն Մարգարյանի «PR» ակցիաները՝ Կոմիտաս փողոցի կրպակները, Մաշտոցի պուրակը, ձնեպատ Երևանը, մայրաքաղաքի բնակիչներին հուսախաբ արեցին՝ «մերկացնելով» քաղաքային իշխանությունների անկատարությունը։

Այժմ ովքե՞ր և ո՞նց են համոզելու երևանցիներին ձայն տալ Հանրապետական կուսակցությանը՝ պաշտոնաթող Բեգլարյա՞նը, «Ռուսաստաններում բարձր աշխատավարձով կարիերա անող» Կարեն Կարապետյա՞նը, թե՞ «բուծիկներ» կառուցող Տարոն Մարգարյանը՝ դժվար է պատկերացնել։ Մեզ մնում է հուսալ, որ հայ ժողովուրդը մայիսի 6-ին կանի իր ճիշտ ընտրությունը և մեր երեխաները կապրեն ավելի բարեկեցիկ և կանաչապատ Հայաստանում։